Tibetan
་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གསུམ་པོ་ དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་སྒོམ་ལམ་དང་པོ་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། བྱེད་པ་དྲུག་པར་ཡུམ་གྱིས་ས་ཕྱོགས་མཆོད་པའི་གནས་སུ་བྱས་པར་གསུངས་པ་ལ་འཕྲོས་ནས་ཡུམ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བསོད་ནམས་གང་ཆེ་ཞེས་ཞུས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། རྩ་བ། ཡན་ལག །ཉིང་ལག་གི་དབྱེ་བ་དང༌། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མོས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གང་ན་རང་གི་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ལྟར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་གཞོན་ནུ་དཔལ་གྱིས་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བར་འཆད་ཀྱང་གནས་དོན་ནི་འགྲེལ་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཡང་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆུང་ངུའི་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་སོགས་སོ། །འདི་དག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཞི། མོས་པའི་ཡུལ། མོས་པའི་ངོ་བོ། མོས་པའི་རྒྱུ། མོས་པའི་བྱེད་ལས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱན་སྣང་དུ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཙོ་བོར་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡུམ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་མཆོད་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་མང་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་ལ། དག་ལྡན་ལས། གང་ལ་མོས་ཤེ་ན། མདོ་ལས་བསྟན་པའི་བཅོམ་ ལྡན་འདས་མ་ལ་འདྲི་བ་དང་ཀློག་པ་ལ་སོགས་པ་དེའི་སྤྱོད་པ་དང༌། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ནས་མར་མེའི་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་མཆོད་པ་ལའོ། ཞེས་གཞུང་གི་ཡུམ་འདི་འདྲི་ཀློག་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ལ་མེ་ཏོག་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་པ་ལ་མོས་པས་དེ་མོས་ཡུལ་དུ་འཆད་པ་ནི། མདོའི་ཚིག་ཟིན་དང་མཐུན་ཡང་ངེས་པར་ན་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ལ་མོས་པ་གཙོ་བས་སྔ་མ་ལེགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ནི། འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ངེས་པར་བྱས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ངེས་པར་འཛིན་པའོ། ཞེས་ཚིག་གསལ་ལས། འབྱུང་བ་ནི་ཀུན་བཏུས་སུ་སེམས་བྱུང་མོས་པ་ངོས་བཟུང་བ་དང་གཅིག་ཏུ་བསམས་སོ། །དག་ལྡན་ལས། མོས་པ་ནི་དད་པ་དང་འདུན་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ཞེས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་དང་ཡུལ་དེ་འདོད་པ་ལ་བཤད་དོ། །བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོ་ནི། ཉི་སྣང་ལས། རང་གི་དོན་གྱི་མོས་པ་ནི་གང་གིས་རང་གི་དོན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་གཞན་གྱི་དོན་ཡང་ཆེད་དུ་བྱ་
Chinese
三者之中，第一个是，这三者之中，观修道之初名为信解作意。经的关联是，在第六作中，经中说佛母将地方作为供养处，由此引申出供养佛母和佛陀舍利哪个福德更大，在回答所问时宣说了这些。第二部分有四点：根本、支分、支分的差别，以及意义的总结。第一点是：信解应知有三种，即何为自之等等。如此区分的原因是，童子祥以作为法、报、化三身的因的角度来解释，但实际意义如注释所说。第二点是：那也是等等。第三点是：微小的等等。第四点是：如此一来等等。这些又该如何理解呢？对此有四点：信解的对境、信解的体性、信解的因、信解的作用。第一点是，在《庄严光明释》中说：般若波罗蜜无二，彼智慧即如来。以这种方式，主要是法身的如来即是佛母。因此，如果供养能示现此的胜者之母，就是供养一切智智之身，因此会产生许多福德。如此宣说了。在《具足清净经》中说：信解何者呢？经中所说的薄伽梵母，对其进行请问和读诵等行为，以及从鲜花等直至灯供的供养。如此将经文的佛母进行请问和读诵，以及用鲜花等供养，以信解此作为信解的对境来解释，虽然与经文的字面意思相符，但必须是信解道和果，前者更好。第二部分有两点，总的体性是：此的体性即是对已决定的事物进行确定的执著。如《明句论》中所说，其出处是《摄集论》，将心所信解与所认定的视为一体。在《具足清净经》中说：信解是信心和欲乐，即是信任和希求的相。如此解释为信任的信心和希求对境。差别之体性是，在《日光释》中说：自利的信解是能成办自利，并且也特意为他利
English
Among the three, the first is, among these three, the first stage of the meditation path is called 'aspiring mind'. The connection to the Sutra is that in the sixth act, the Sutra says that the Mother Buddha made the place a place of offering, from which it is inferred which is more meritorious, offering to the Mother Buddha or the relics of the Buddha, and these were spoken in response to the question. The second part has four points: root, branch, the difference of branches, and the summary of meaning. The first point is: aspiration should be known to be of three types, namely what is self, etc. The reason for distinguishing in this way is that Young Pal explains it from the perspective of being the cause of the Dharma, Enjoyment, and Manifestation bodies, but the actual meaning is as stated in the commentary. The second point is: that is also, etc. The third point is: small, etc. The fourth point is: in this way, etc. How should these be understood? There are four points to this: the object of aspiration, the nature of aspiration, the cause of aspiration, and the function of aspiration. The first point is, in the 'Ornament Light Commentary', it says: Prajnaparamita is non-dual, that wisdom is the Tathagata. In this way, mainly the Dharmakaya Tathagata is the Mother Buddha. Therefore, if you offer to the Mother of the Conquerors who can show this, you are offering to the body of Omniscient Wisdom, so many merits will be generated. So it was said. In the 'Perfectly Pure Sutra' it says: What is aspiration for? The Bhagavan Mother mentioned in the Sutra, asking and reciting her, etc., and offerings from flowers, etc. up to the end of lamp offerings. Thus, the Mother Buddha of the Sutra is asked and recited, and offerings are made with flowers, etc., and it is explained that aspiration for this is the object of aspiration, although it is in accordance with the literal meaning of the Sutra, it must be aspiration for the path and the fruit, the former is better. The second part has two points, the general nature is: the nature of this is to definitely grasp the determined thing. As stated in the 'Clear Words', its origin is the 'Compendium', considering the mental factor of aspiration and what is recognized as one. In the 'Perfectly Pure Sutra' it says: Aspiration is faith and desire, that is, the characteristic of trust and wanting. Thus it is explained as the faith of trust and wanting the object. The nature of the difference is, in the 'Sunlight Commentary' it says: The aspiration for one's own benefit is what accomplishes one's own benefit, and also especially for the benefit of others.
Tibetan
བའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱེད་པའོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ནི་གང་གིས་གཉིས་ཀའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་གྱི་དོན་ནི་གང་གིས་གཞན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ཞེས་བསམ་པ་གཞན་དོན་དང་མ་བྲལ་ཡང་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་དང༌། གཉིས་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་བར་ཆད་དང་བཅས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱོར་བ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་མི་འཇུག་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ལུང་རིགས་རྣམ་དག་གོ །བཞི་པ་ནི། སྔ་མ་ལྟར་ན་གྲུབ་མཐའ་ ལ་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཡིད་མི་ཆེས་པ་དང་མི་འདོད་པ་བཟློག་ནས་ཡུམ་ལ་ངེས་ཤེས་དང་དོན་གཉེར་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། དབྱེ་གཞི་ནི། སྒོམ་ལམ་མོས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོའོ། །ཡང་ན་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་ལ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བར་མ་ཟད་པའོ། །དབྱེ་ངོ་ནི། རང་དོན་གཉིས་དོན་གཞན་དོན་མོས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། བསམ་པས་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་སྦྱོར་བས་རང་གི་དོན་ལ་སྟེ་དོན་དུ་དང་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་དང་གདུལ་བྱ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡུམ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་གསུམ་དུ་ཡོད་པས་སོ། །ཡུམ་ལ་མོས་པའི་དགོས་པ་ནི། རང་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་མོས་པ་སྒོམ་པ་བཞིན་དགེ་བའི་ཆོས་དོན་ཕུན་ཚོགས་གསུམ་མཐོང་བ་སྟེ་ཐོབ་པའི་རྟེན་ནམ་རྒྱུ་བྱེད་པའོ། །དགོས་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་མོས་པ་གསུམ་པོ་དེ་བསྒོམས་མ་ཐག་ཏུ་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་དུ་དོན་གསུམ་པོ་དེ་ཐོབ་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དང་པོར་མོས་པ་བསྒོམས་མ་ཐག་ཏུ་དོན་གསུམ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དེ། མོས་ཡུལ་ཀྱི་ཡུམ་ལ་མོས་པ་ཙམ་སྒོམ་པའི་རྒྱུའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱན་སྣང་དུ། དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས་དང་པོ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ པའི་ངོ་བོ་མོས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་དོན་དང་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་རྩ་བའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་པ་ལ། ཞེས་སོ། །ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་དེ་བདག་མེད་པ་ལས་མ་འདས་པར་རམ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་དགེ་བའི་
Chinese
是以自性而行。自他之义，谓以何者成办二者之义。他之义，谓以何者唯为他之义，如是虽念不离利他，然有加行之别。第二者，加行有间断。第三者，加行无间断，如是宣说加行恒常与不恒常之差别。三者，经论清净。四者，如前者，则遣除对宗派之怀疑，如后者，则遣除不信与不欲，而对佛母生起定解与大欲求。三者亦如前有四，初者有四，分基为修道唯信解之体性。又或有漏修道不唯分为三。分相为自利、二利、他利信解三种。分之理由为，虽以念缘他利无差别，然以加行缘自之义，即为义利，及缘自他二者之义，及缘所化他之义，于佛母之缘即有三种故。于佛母信解之必要为，如自与二者与他之义，如何信解修习，如是见善法义利圆满三者，即为获得之所依或因。于必要而遮止诤论为，若然，彼三种信解于修习之后立即显现果，谓如自如何信解，如是彼三种义利成为获得之所依故耶？无过失，如是然，初时修习信解之后不立即显现三义，谓缘信解境之佛母唯修习信解之因道所自在故，即为此故。《现观庄严论》中说：因此如如何信解，如是见善法之所依修习道所自在之故，初时不显现之体性信解应述说。彼亦有自之义与自他之义与他之义，名为根本之差别有三种。如是。如何信解，如是不离无我，或与证悟无我之后相符，薄伽梵于菩萨道中亦已领悟之善
English
It acts by its own nature. The meaning of self and other is that which accomplishes the meaning of both. The meaning of other is that which becomes solely for the sake of others. Thus, although the thought is not separated from benefiting others, there is a difference in application. The second is that the application is interrupted. The third is that the application is uninterrupted, thus explaining the difference between constant and non-constant application. The third is pure scripture and reasoning. The fourth is that, according to the former, doubt about the philosophical system is dispelled, and according to the latter, disbelief and unwillingness are dispelled, and definite understanding and great desire arise for the Mother. The third also has four as before. The first has four. The basis of division is the nature of mere faith in the path of meditation. Or, the contaminated path of meditation is not only divided into three. The aspects of division are the three types of faith: self-benefit, dual-benefit, and other-benefit. The reason for dividing is that, although there is no difference in focusing on the benefit of others with thought, there are three ways in which application focuses on the Mother: for one's own benefit, for the benefit of both oneself and others, and for the benefit of other disciples. The necessity of faith in the Mother is that, just as one cultivates faith and meditation for the sake of oneself, both, and others, one sees the three perfections of virtuous Dharma, meaning, and benefit, which are the basis or cause of attainment. To refute disputes regarding necessity: If so, then the three types of faith will manifest their results immediately after being cultivated, because just as one has faith, the three benefits become the basis for attainment? There is no fault, because even so, the three meanings do not manifest immediately after cultivating faith, because the Mother, the object of faith, is only under the control of the causal path of cultivating faith, and that is why. In the Ornament, it says: Therefore, just as one has faith, the basis of seeing virtuous Dharma is under the control of the path of cultivation, so the nature of not manifesting initially, faith, should be stated. It also has three types called the root divisions: self-benefit, self and other-benefit, and other-benefit. Thus, how one has faith is not separate from selflessness, or is in accordance with the realization of selflessness, and the Bhagavan has also comprehended the virtue of the Bodhisattva path.