Tibetan
མ་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཟག་པ་ཞེས་སོགས་སོ། །ཡང་ནི་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་ཞིག་བཤད་བྱར་བཀོད་པར་མ་ཟད་དབྱེ་བ་ཡང་འགོད་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་ཀྱི་དོན་གང་ཞེ་ན། ལམ་ཤེས་དང་གཞི་ཤེས་ལ་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་དུ་བཤད་པ་ནི་མི་གཟུང་སྟེ། ཟག་མེད་ལ་ཡང་ཐལ་བས་སོ། །དེས་ན་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་རྗེས་ཐོབ་དང༌། དེ་མེད་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་བཞེད་དེ། ཚིག་གསལ་ལས། ཟག་པ་དང་བཅས་ པ་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དེ་དང་བྲལ་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། །འདིར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་མོས་པ་དང་བསྔོ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་ནི་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་གནས་སྐབས་རྗེས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །རྟོག་པ་དེ་ཡང་ཟག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེར་བཞག་པར་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཟག་བཅས་དང༌། ཟག་མེད་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། དབྱེ་བ་བསྟན་ཏེ་མཚམས་སྦྱར། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་བཤད། བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང༌། ས་མཚམས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གཉིས་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དམན་མཆོག་གི་རིམ་པས་སྒོམ་ལམ་ཟག་བཅས་འཆད་ལ། དེ་ལ་ཡང་མོས་པ། བསྔོ་བ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིད་བྱེད་གསུམ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དགེ་རྩ་གསོག་པ་དང་མི་ཟད་པ་དང་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་ཡིན་ནོ། །ཤེར་འབྱུང་ནི་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བར་འདོད་དོ། །འདི་གསུམ་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་སྟེ། འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་པས་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུ་མ་ར་ཤྲཱིས། མོས་པ་ནི་ས་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པས་བསྡུས་སོ། །བསྔོ་བ་ནི་ས་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་དང་བདུན་པས་བསྡུས་སོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ནི་ས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་པས་བསྡུས་སོ། ཞེས་དང་ཐུབ་ དགོངས་སུ། དེ་ལ་དྲོད་གསུམ་པོ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་མོས་པའི་རང་བཞིན་ལ་སླར་ཡང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་མོས་པ་དགུ་རྣམས་རང་གི་དོན་གྱིས་ཏེ། ཞེས་དང༌། རྩེ་མོ་གསུམ་པོ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་མོས་པ་དགུ་རྣམས་རང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་སྟེ། ཞེས་དང༌། བཟོད་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་མོས་པ་དགུ་རྣམས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་སྟེ་ཞེས
Chinese
分为两部分。 怎样算是“有漏”等等呢？ 此外，不仅要阐述修道之体性，还要列举其分类。 什么是“有漏”和“无漏”的含义呢？ 不能认为在道智和基智中说“有漏”和“无漏”，因为对无漏也有过失。 因此，认为是有二取分别的后得，以及无二取的等持。 如《释论》中说：“有漏和无漏的差别，主要是与分别念相应和不相应。” 此处所归纳的意义是，发愿、回向、随喜、作意等是清净世间位后得之智慧的行境。 现证是等持之智慧。 如是。 那个分别也是有漏之因，因此解释说安立于彼。 第二，分二：有漏和无漏的修道。 初者分三：显示分类而作连接； 阐述所分之各自体性； 从作用的角度归纳意义。 初者分二：正文和地界之显示。 初者是：因为有有漏和无漏二者，因此以低劣和殊胜的次第阐述有漏修道。 其中也有发愿、回向、随喜、作意，称为三种作意。 如此划分的理由是：因为能积聚善根，且不尽和增长。 《般若生》则认为是以加行、正行、后行三种分类来划分的。 这三者是事物各异，因为执持方式不同而划分。 第二是：鸠摩罗什说：发愿包含二地、三地和四地。 回向包含五地、六地和七地。 随喜包含八地和九地。 如是，以及在《解脱经》中说：其中的三个暖位，如次第般，是小、中、大之发愿的自性，又以小之小等分类，九种发愿以自之义。 如是，以及三个顶位，如彼之自性，如彼之九种发愿以自他之义。 如是，以及三个忍位，如彼之自性，如彼之九种发愿以他之义。
English
Divided into two parts. How does one define "with outflows" and so on? Furthermore, not only is the nature of the path of meditation to be explained, but also its divisions are to be enumerated. What is the meaning of "with outflows" and "without outflows"? It is not to be taken that "with outflows" and "without outflows" are spoken of in terms of the wisdom of the path and the wisdom of the basis, because there would be faults even in the case of that which is without outflows. Therefore, it is held that the subsequent attainment is with the conceptual thought of dualistic appearance, and the equipoise is without it. As it says in the Clear Words: "The distinction between that which is with outflows and that which is without outflows is primarily that which is associated with conceptual thought and that which is separated from it." The meaning summarized here is that aspiration, dedication, rejoicing, and attention are the objects of the wisdom of the subsequent state in the state of the pure worldling. Manifest realization is the wisdom of equipoise. Thus it is. That conceptual thought is also the cause of outflows, therefore it is explained that it is established there. Secondly, there are two: the path of meditation with outflows and without outflows. The first has three parts: showing the divisions and making the connection; explaining the individual characteristics of the divisions; and summarizing the meaning from the perspective of the function. The first has two parts: the actual and the showing of the boundary. The first is: because there are two, with outflows and without outflows, therefore the path of meditation with outflows is explained in order of inferior and superior. Among them, there are also aspiration, dedication, rejoicing, and attention, which are called the three attentions. The reason for dividing in this way is that it accumulates roots of virtue, and is inexhaustible and increasing. The Prajñā Origin considers that it is divided by the three divisions of application, actual, and subsequent. These three are different entities, because they are divided by different ways of holding. The second is: Kumārajīva said: Aspiration is included in the second, third, and fourth grounds. Dedication is included in the fifth, sixth, and seventh grounds. Rejoicing is included in the eighth and ninth grounds. As it is, and in the Intent of the Thubpa: Among them, the three heats, as they are in order, are the nature of small, medium, and large aspiration, and again by the divisions of small of small, etc., the nine aspirations are by their own meaning. As it is, and the three peaks, such a nature, such nine aspirations are by the meaning of self and other. As it is, and the three patiences, such a nature, such nine aspirations are by the meaning of others.
Tibetan
་འབྱུང་ཞིང༌། ཆོས་མཆོག་གསུམ་ལ་ཡི་རང་དང་བསྔོ་བ་དང་བྱེད་པ་དྲུག་འཇོག་གོ །དེ་ལ་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་འདོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་བསྔོ་བ་དང་ཡི་རང་ས་གཉིས་པ་ནས་ཡོད་པ་དང་མོས་པ་ས་ལྔ་པ་ཡན་ཆད་ལ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འཕགས་པས་གཞན་དོན་མོས་པ་སྦྱོར་བ་བར་ཆད་མེད་པ་ལ་བཤད་ལ་སྦྱོར་ལམ་ན་དེ་འགལ་བ་དང༌། བྱེད་པ་ཡང་འཕགས་པའི་དགོངས་པས་སྒོམ་ལམ་གཉིས་ཀའི་བྱེད་པར་བཞེད་ཅིང་སྒོམ་ལམ་འཕགས་ལམ་ཉིད་ལ་འདོད་ཅིང་སོ་སྐྱེའི་ས་ལ་མི་བཞེད་དེ། དེ་ལ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཐ་སྙད་བྱས་པ་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་སུས་ཀྱང་མ་མཛད་པས་སོ། །ཤེར་སྙིང་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་ལས་ཀྱང༌། སྤྱད་པ་ནི་རྣམ་པ་མང་སྟེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ས་སྦྱོར་བའི་ལམ་ལ་ནི་མོས་པའི་སྤྱད་པའོ། །དེ་ལ་མོས་པའི་སྤྱད་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རང་གི་དོན་དང༌། གཞན་གྱི་དོན་དང༌། རང་གཞན་གྱི་དོན་ཏེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་སོ་སོར་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་ པ་དགུ་དགུ་སྟེ་དེ་ལྟར་ན་མོས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ནི། ཞེས་འཆད་དེ། འདི་ཡང་རྗེ་བཙུན་གྱིས་མོས་པ་སོགས་སྒོམ་ལམ་དུ་གསུངས་ནས། མཐོང་ལམ་དང་སྐྱེ་རིམ་གྱིས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ནི། ཚིག་གསལ་ལས། ཁ་ཅིག་ནི་འདིར་རང་གི་དོན་ནི་ས་རིང་དུ་སོང་བའི་བར་དུའོ། །ས་མི་གཡོ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དེས་དེ་ལ་རང་གི་དོན་དུ་ཞི་བ་ལ་གནས་པ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་ཁོ་ནར་སླར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསླང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བཅུ་པ་ལ་ནི་རང་དང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་ཏེ་ས་འདི་ལ་གནས་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་འདིས་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་པཎྜི་ཏ་ཞིག་གིས་འདོད་པ་བསྟན་པ་ལྟར་འཐད་དོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ལས་ས་བརྒྱད་པ་ལ་གཞན་དོན་དང༌། བཅུ་པ་ལ་གཉིས་དོན་བཞག་པ་ནི་འགྱུར་རམ་ཡི་གེ་མ་དག་པར་གསལ་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དེས་ན་དེ་གོ་བཟློག་ནས་བརྒྱད་དགུ་གཉིས་ལ་གཉིས་དོན་བཅུ་པ་ལ་གཞན་དོན་བཞག་གོ །དང་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། རྒྱན་སྣང་དུ། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བའི་ས་བོན་མ་ཟད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང་པོ་ཁོ་ནར་རང་གི་དོན་གྱི་མོས་པ་རྣམ་པ་དགུ་བསྟན་ནས། ཞེས་འབྱུང་ལ། ས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཉོན་ཡིད་འཇུག་པས་དེ་དེར་གཞག་གོ །བསྔོ་བ་དང་ཡི་རང་གཉིས་ནི་ས་དགུ་ཀ་ལ་བཞག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མོས་པ། བསྔོ་བ། ཡི་རང་ངོ༌། དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང༌། ཕན་ཡོན་ནོ། །དང
Chinese
生起，对三宝生起随喜和回向，安立六种作用。其中，第一种不合理，因为如此主张没有成立的理由，并且回向和随喜从二地开始就存在，而胜解在五地以上存在，没有能损害的缘故。第二种也不合理，因为圣者是对利他胜解的无间瑜伽进行宣说，而在加行道中这相违背，并且作用也是圣者的意趣认为是在修道二者的作用，并且修道认为是圣道本身，而不认为是凡夫地，因为对它作修道的名称，圣者和论师谁也没有作过。在《摄大乘论释》中也说：行持有很多种，在凡夫地的加行道中是胜解的行持。其中胜解的行持有三种，自利，利他，自他利，每一个又各自有小等差别，分为九九种，这样胜解就有二十七种。这样解释，也和至尊说胜解等是修道，与见道和生起次第所说相违背。因此自己的宗派是，在《明句论》中说：有些人说在此自利是到远行地为止，从不动地开始是利他，因此对于他从自利寂静处安住中，仅仅为了利他而再次圆满的诸佛所策励。十地是自他二利，安住于此地是因为这个理由而显示为佛。如同班智达所主张的那样合理。然而从这上面八地安立利他，十地安立二利，很明显是翻译错误或者文字不正确，通过那些理由可以知道。因此将它颠倒过来，八九二地安立二利，十地安立利他。第一个理由是，《现观庄严论》中说：以我慢的种子没有穷尽，仅仅在第一个中显示自利的胜解九种，这样生起，到七地之间烦恼意存在，因此在那里安立。回向和随喜二者安立在九地中。第二是三，胜解，回向，随喜。第一是二，真实和利益。真实
English
arise, generate joy and dedication to the Three Jewels, and establish six functions. Among them, the first is unreasonable because there is no reason to establish such a claim, and dedication and joy exist from the second ground onwards, while aspiration exists above the fifth ground, without any harm. The second is also unreasonable because the noble ones explain the uninterrupted yoga of aspiration for the benefit of others, but this contradicts the path of application. Furthermore, the function is also considered by the noble ones' intention to be the function of both the path of meditation, and the path of meditation is considered to be the noble path itself, and not considered to be the ground of ordinary beings, because no noble one or teacher has ever used the term "path of meditation" for it. In the extensive commentary on the Heart Sutra, it also says: "Practice has many forms, and on the path of application on the ground of ordinary beings, it is the practice of aspiration." Among them, the practice of aspiration has three forms: self-benefit, benefit of others, and benefit of both self and others. Each of these has small and other distinctions, divided into nine each, so there are twenty-seven aspirations. This explanation also contradicts what the venerable one said about aspiration and other things being the path of meditation, and what was said in the stages of vision and generation. Therefore, our own system is: In the Clear Words, it says: "Some say that here, self-benefit is up to the distant ground. From the immovable ground onwards, it is the benefit of others, so that for him, from dwelling in peace for self-benefit, only for the benefit of others, the Buddhas who have attained complete enlightenment urge him again. The tenth ground is the benefit of both self and others, and dwelling on this ground is shown to be a Buddha for this reason." It is reasonable as stated by a certain pandita. However, from this, it is clear that establishing the benefit of others on the eighth ground and the benefit of both on the tenth ground is a translation error or an incorrect text, which can be known through those reasons. Therefore, reversing it, the benefit of both is established on the eighth and ninth grounds, and the benefit of others is established on the tenth ground. The first reason is: In the Ornament of Realization, it says: "Because the seeds of pride in self are not exhausted, only in the first is the aspiration for self-benefit shown in nine ways." It arises, and up to the seventh ground, afflictive emotions exist, so it is established there. Dedication and joy are both established on all nine grounds. The second has three: aspiration, dedication, and joy. The first has two: the actual and the benefit. The actual