Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༧༠༡ ནས་ ༨༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༧༠༡ ནས་ ༨༠༠ བར། པའི་སྐྱེ་རྒྱུ་དང༌། འདིར་བསྟན་པའི་ཉོན་མོངས་གཅིག་ཏུ་སྒྲིག་པ་དང་ཉོན་མོངས་བཏགས་པ་བ་མིན་པར་འདོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱང་སེམས་དང་ཉན་རང་གིས་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བ་དང་སྤོང་བར་གསུངས་པའི་དོན་ཅི། ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དེའི་དོན་ནི་སྤྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྤོང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་ལ་ཉོན་མོངས་རྒྱུར་དགོས་ནས་མི་སྤོང་བར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་ཡིན་པར་འགལ་ལ། ཡིན་ན་ཡང་ལམ་ཤེས་ཀྱིས་མི་སྤོང་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་གཉེན་པོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ས་ན་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། འདིའི་སྐྱེ་རྒྱུ་ལ་ཉོན་མོངས་མཚན་ཉིད་པ་དགོས་ན་མདོ་གཉིས་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྲིད་པ་ལ་སྐྲག་ནས་དེ་བློས་འདོར་བ་ཉན་ཐོས་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གཞན་དོན་དུ་སྲིད་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་བསམས་ནས་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བར་བཤད་དེ། མདོར་ན་དེའི་འབྲས་བུ་དང་འདྲ་བའི་སྲིད་པ་མི་སྤོང་བ་ལ་དེ་མི་སྤོང་བར་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། མ་རིག་པའི་བག་ལ་ཉལ་མ་ལུས་པར་སྤངས་ན་འདོད་སྲེད་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་མ་སྤངས་པ་འགལ་ཏེ། རྒྱུ་ལོག་ན་འབྲས་བུ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉི་སྣང་ལས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དག་གིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་བཅིངས་མ་གྲོལ་བར་ཤེས་པར་བྱ་བས་ ན་འདི་ནི་གནས་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ནི། །སྲིད་པར་དགའ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཞེས་སྙིང་རྗེས་བྱང་སེམས་རྣམས་སྲིད་པ་ལས་མི་གྲོལ་བར་བྱེད་པར་གསུངས་པས་སྙིང་རྗེ་ཉིད་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐབས་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ལ་དབང་དུ་བྱས་པས་ཉེས་པ་མི་སྐྱེད་ཅིང་ལམ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་ཡང་འགྱུར་བས་ཉན་ཐོས་ལྟར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་མཐུན་པར་བཟུང་ནས་མི་སྤོང་བ་ཡང་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་ཐོབ་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་བཤད་པ་འདི་ནི་མདོ་དང༌། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད། འཕགས་གྲོལ། སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་བའི་མདོ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་སྙིང་རྗེས་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པའི་གནད་མཐར་ཐུག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་གཞན་དོན་དུ་མི་སྤོང་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་ལམ་ཤེས་ཀྱི་བྱེད་ལས་ནི་སེམས་ཅན་འཁོར་དུ་ཡོངས་སུ་མ་བསྡུས་པ་ཡོངས་སུ་སྡུད་པ་དང་སོགས་པས་དེ་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བར་བྱེད་པས་དེ་ནི་དེའི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། རང་དོན་དུ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཞེས་པ་བཤད་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་པས་གོང་མ་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཉན་ཐོས་ དང༌། རང་རྒྱལ་དང༌། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་དང༌། དེའི་རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གོང་གི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་དང་སོགས་པས་བྱེད་ལས་ཀྱི་བར་བརྗོད་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གསུངས་སོ། །ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་འཆད་པ་མི་རིགས་ཤེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་རང་ལམ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་སྐྱེད་དགོས་ཤིང་ལམ་གཞན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པས་སོ། །ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་ཞེས་པ་སྐབས་དང་སྦྱར་ལ་སྒོམ་པ་དང་བཤད་པའི་སྐབས་གཉིས་ཀ་ལ་གཟུང་ངོ༌། །མདོ་འབྲེལ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་རབ་འབྱོར་ལ་ཡུམ་གང་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་མདོ་དང་སྦྱར་བ། ལམ་དེ་མདོ་བསྟན་བཅོས་ནས་གསུངས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པར་བྱའོ། །གང་དུ་ན། ལམ་ཤེས་ཉིད་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ལ་སྟེ་སྐབས་སུ་ནིའོ། །གང་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་རྟོགས་པ་འདིའོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་ན། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་གི་རྣམ་པ་ཁྱད་ཆོས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ན་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ་མདོ་ནས་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བའི་དུས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དང་མཇུག་གི་བསྔོ་བ་དང་བཅས་པའོ། །འདིར་བཞི་ལས་སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི། བྱང་ཆེན་གྱིས་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ སེམས་བསྐྱེད་པས་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང༌། བདག་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཞི་བ་ཉིད་དང༌། ནད་ཉིད་ད
Chinese
第701页至第800页 第701页至第800页 的生因，以及认为此处所说的烦恼统一归纳和烦恼假立者并非如此，这是极其相违的。第二，圣者和论师说菩萨和声缘者不舍弃烦恼和舍弃烦恼的意义是什么？那个烦恼又是什么呢？其意义是，总的来说，烦恼和特别地取生的因烦恼不舍弃，不是因为取生需要烦恼作为因而不舍弃，如果那些不是所断，就与是烦恼相违。即使是，也因为道智不舍弃，并且没有其他的对治，所以在佛地也存在，并且此处的生因需要烦恼的体性，否则就与两部经相违。那么是什么呢？因为害怕烦恼的果报轮回而舍弃，不像声闻那样，而是为了利他而于轮回中受生，考虑到追求这个目的，所以说不舍弃烦恼，总之，对于不舍弃与其果相似的轮回，只是假立为不舍弃它而已。如果不是这样，如果未尽断无明的习气，就与未断欲贪的习气相违，因为因消失则果也消失。从《日光经》中也说，应当了知以完全执持的智慧和慈悲，菩萨是不系缚也不解脱，因此这被说是安住之境，菩萨的慈悲，使之喜于有，如是说慈悲使菩萨们不从有中解脱，因此慈悲本身就是生于有的因，如《宝鬘论》中所说：然由彼悲心，乃至菩提间，数数受生有。如是。另外，菩萨以方便智慧调伏烦恼，不生过失，并且也成为修道的助伴，因此不像声闻那样执持为完全相违而不舍弃，这也是不舍弃烦恼的意义。如是，那么，解释获得地的受生之因，这与经部，圣者龙树，圣者无著，圣解脱，论师们的
English
Pages 701 to 800 Pages 701 to 800 The cause of birth, and it is extremely contradictory to think that the afflictions mentioned here are not unified and that afflictions are not nominally established. Secondly, what is the meaning of the fact that the Noble Ones and the Teachers say that Bodhisattvas and Hearers-Solitary Realizers do not abandon afflictions and abandon afflictions? What are those afflictions? The meaning of that is, in general, afflictions and, in particular, the cause of taking birth, afflictions are not abandoned, it is not said that taking birth requires afflictions as a cause and therefore they are not abandoned, if those are not to be abandoned, it is contradictory to be afflictions. Even if they are, they are not abandoned by the wisdom of the path, and because there is no other antidote other than that, they would also exist in the Buddha-land, and if the cause of birth here needs the nature of afflictions, it would contradict the two sutras. So what is it? Because they are afraid of the result of afflictions, samsara, and abandon it, unlike the Hearers, but for the sake of others, they take rebirth in samsara, considering the pursuit of this purpose, it is said that they do not abandon afflictions, in short, it is only nominally established that they do not abandon it for not abandoning samsara which is similar to its result. If it is not like that, if the latent tendencies of ignorance are not completely abandoned, it would contradict the fact that the latent tendencies of desire and attachment are not abandoned, because if the cause disappears, the result also disappears. From the Sunlight Sutra, it is also said that one should know that with the wisdom and compassion of complete grasping, Bodhisattvas are neither bound nor liberated, therefore this is said to be the state of abiding, the compassion of Bodhisattvas, makes them rejoice in existence, as it is said that compassion makes Bodhisattvas not liberated from existence, therefore compassion itself is the cause of being born in existence, as it is said in the Ratnavali: However, by that compassion, until enlightenment, again and again take birth in existence. Like that. Furthermore, Bodhisattvas subdue afflictions with skillful means and wisdom, they do not create faults, and they also become companions in accomplishing the path, therefore, unlike the Hearers, they are held to be completely contradictory and not abandoned, this is also the meaning of not abandoning afflictions. Thus, then, explaining the cause of taking birth of those who have attained the ground, this is with the sutras, the Noble Nagarjuna, the Noble Asanga, the Noble Vimuktisena, the Teachers'
Chinese
是总摄一切意趣的经释的意趣，即菩萨以大悲不住于寂灭的究竟要点。第三是，为了他利而不舍弃生于轮回，具有如是自性的道智的作用是，对于尚未摄受的众生完全摄受，等等，使之成熟和解脱，这就是它的作用。原因是，不为自利而现证真实之边，并且具有证悟无自性的智慧和善巧方便的大悲心。其后文是指示解说次第，因此也应与前三者相合。第二有三：声闻、缘觉和菩萨之道。第一有二：道的体性和其因——决择分。第一有三，其中第一是：如上所述，从道智的所依等一直到作用之间进行阐述后，宣说了声闻之道。如果有人问：在道智的场合宣讲声闻之道是否不合理？没有过失，因为在道智的场合，菩萨必须圆满生起自己的一切道，并且必须圆满了知其他一切道。所谓道智的场合，应与场合相结合，理解为禅修和讲说两种场合。经释是：帝释天向善现提问“何为母”时所作的回答。第二有二：将真实的意义与经相结合，以及道从经论中宣说的方式。第一是：应当了知。在何处了知呢？在修习道智之理的场合中了知。在何处了知呢？在声闻之道中，于无常等十六行相中证悟此道。从何门径了知呢？在证悟四圣谛的十六种行相特点时，从不缘取而证悟的门径了知。不缘取而证悟是譬喻，即从经中所说的加行时的发心和结尾的回向等。此处四谛中，缘取苦集二谛的行相是：大菩萨以具足一切种智的 发心，以不缘取的方式，观想色即是无常性。是痛苦性，是无我性，是寂静性，是疾病性。
English
It is the intent of the sutra commentary that encompasses all intents, which is the ultimate key point of a Bodhisattva's compassion not abiding in peace. The third is that the function of the path-knowing, which has the nature of not abandoning rebirth in samsara for the sake of others, is to completely gather beings who have not yet been gathered into the circle, and so on, to ripen and liberate them, which is its function. The reason is that one does not manifest the ultimate truth for one's own benefit, and one possesses great compassion with wisdom that realizes selflessness and skillful means. The phrase "after that" indicates the order of explanation, so it should also be applied to the previous three. The second has three: the path of the Hearers, the Solitary Realizers, and the Bodhisattvas. The first has two: the nature of the path and its cause—the concordant part of ascertainment. The first has three, of which the first is: as mentioned above, after explaining from the basis of path-knowing and so on up to the function, the path of the Hearers is taught. If someone asks: Is it inappropriate to teach the path of the Hearers in the context of path-knowing? There is no fault, because in the context of path-knowing, a Bodhisattva must fully generate all of his own paths and must fully know all other paths. The so-called context of path-knowing should be combined with the context and understood as both the context of meditation and explanation. The sutra commentary is: the answer given by Indra to Subhuti when asked, "What is the mother?" The second has two: connecting the actual meaning with the sutra, and the way the path is taught from the sutras and treatises. The first is: one should know. Where should one know? In the context of cultivating the path-knowing itself. Where should one know? In the path of the Hearers, one realizes this path in the sixteen aspects such as impermanence. From which gate should one know? When realizing the sixteen characteristic features of the four noble truths, one knows from the gate of realizing without focusing on anything. Realizing without focusing on anything is an example, that is, from the generation of the mind of enlightenment at the time of application and the dedication at the end, as stated in the sutra. Here, among the four truths, focusing on the aspects of the two truths of suffering and origin is: the great Bodhisattva, with the mind of enlightenment endowed with omniscience, visualizes form as impermanent in a way that does not focus on anything. It is the nature of suffering, the nature of selflessness, the nature of peace, and the nature of disease.