Tibetan
་བསྔོ་བའི་སེམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་འགྲོགས་པ་མ་ཡིན། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་དང་འགྲོགས་པ་མ་ཡིན། ཇི་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་མེད་ཅིང་མི་ དམིགས། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་ལ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། དེ་དག་སེམས་མིན་པས་གཅིག་གིས་གཅིག་བསྔོ་མི་ནུས་པར་བསྟན་ཏེ། འདིས་མངོན་ཞེན་མེད་པར་ཐར་པར་འགྲོ་བ་བསྟན་པས་ངེས་འབྱིན་བསྟན་ཏོ། །མདོ་སྦྱོར་ཚུལ་འདི་ནི་ཉི་སྣང་ལེ་བརྒྱད་མ་རྣམ་འགྲེལ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། ཤཱནྟི་པས་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་འགགས་པར་བསྟན་པ་ལ་གང་འགོག་པ་དང་། གང་གིས་འགོག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་འགོག་ལམ་གཉིས་ཀ་ལ་བདུན་བདུན་སྦྱར་ནས་རྣམ་པ་ཉེར་དགུར་བཤད་དེ། ཟླ་འོད་དུ་ཡང་འགོག་པའི་བདུན་ཐོབ་བྱ་དང་ལམ་གྱི་བདུན་ཐོབ་བྱེད་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མདོའི་སྒྲས་ཟིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དང༌། དོན་དེ་རྩ་བས་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་འགྲེལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡིད་ལ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ལ་དེ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་པོ་བྱང་སེམས་དང༌། ཀུན་སློང་ཐེག་དམན་འདོད་པ་དང༌། མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཡིད་ལ་བྱ་བར་གསུངས་ཤིང༌། ལམ་བདེན་གྱི་མདོར་དོན་དམ་པའི་བསྔོ་བ་ཡང་བཤད་པས་དེ་གོང་དུ་བླངས་པས་མཐར་བསྔོ་བ་ཡང་གསུངས་སོ། །དེས་ན་འདིའི་སྒྲས་ཟིན་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མེད་དེ། ཡོད་ན་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་འདོད་དགོས་ན། དེ་ནི་སྔར་ལྟར་རྟེན་ཀུན་སློང་ཡིད་བྱེད་མཐར་བསྔོ་ཚུལ་རྣམས་བྱང་སེམས་འབའ་ཞིག་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་མདོའི་དངོས་བསྟན་ནི་ཡུལ་ཅན་ལམ་ཤེས་ཉིད་དོ། །འདི་ ལ་ཁ་ཅིག་དེ་མི་འཐད་དེ། ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་དགོས་ལ། འདིར་ནི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ཉིད་བཤད་པས་སོ་ཞེས་སུན་འབྱིན་པ་ནི་ལྟར་སྣང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ལམ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ན་ཡང་དམིགས་ཡུལ་འདི་ལ་རྣམ་པ་འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ཞིག་ཅེས་ཤེས་པར་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡན་གར་བ་དེའི་དམིགས་རྣམ་བཅད་པར་མི་ནུས་པ་དང་དམིགས་རྣམ་མ་བཅད་པར་ཡང་ཤེས་པའི་རབ་དབྱེ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་གྱིས་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱ་བའི་གཞི་རྣམས་བདེན་བཞི་དང༌། གང་གི་ངོ་བོར་ཡིད་ལ་བྱ་རྒྱུ་རྣམས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་དུས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་དང་ཤེས་པར་བྱ་རྒྱུ་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་པར་བསྡུས་སོ། ་།ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་བྱང་སེམས་ཡིན་ཡང་སླ་བར་དགོངས་ནས་མ་བསྡུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོའི་དོན་འདིར་བཀྲལ་ཏེ། མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་སྟེ་ཤེས་པར་བྱ་རྒྱུའོ། །བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ལམ་ཤེས་ཀྱིས་ལམ་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྒོའམ་ཐབས་སོ། །རྩ་བའི་གཞུང་ཡང་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ནི། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་གི །རྣམ་པ་མི་དམིགས་སྒོ་ནས་ནི། །ཉན་ཐོས་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་སྦྱར་བས་ཡུལ་དང་གཞུང་སོར་བཞག་པས་ཡུལ་ཅན་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །མདོའི་སྒྲས་ཟིན་ལ་རྣམ་པ་ རྣམས་ཤེས་རྒྱུ་དང༌། མི་དམིགས་པ་ཤེས་ཚུལ་ལ་སྦྱར་ཡང༌། བསྟན་བཅོས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་པར་བྱ་རྒྱུ་དང་རྣམ་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ཤེས་ཚུལ་ལ་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱུང་ཡང་མི་མཐུན་པར་མི་བསམ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་ཀྱི་དོན་ནི། མདོའི་ནང་དུ་གབ་པས་དེ་འགྲེལ་པ་ལ་རྗེ་བཙུན་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉི་སྣང་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ཞེས་བདེན་བཞི་ལ་མི་རྟག་སོགས་ཙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་དམན་འདོད་པ་དང༌། མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་ཤིང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །རྒྱན་སྣང་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་རིམ་པ་འདིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་རྣམ་པ་ལ་ལ་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས། ལ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ཞེས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་རྣམ་པ་སོ་གསུམ་བཤད་པ་གཉིས་གྲངས་མ་མཐུན་པས་འདིར་བསྟན་དེའི་ལམ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་དོགས་གཅོད་མཛད་པ་དང༌། དག་ལྡན་ལས་ཀྱང༌། འདིར་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དེ་དག་མི་དམིགས་པས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་སྟེ། སྔར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སྨོན་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱིས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དང་པོར
Chinese
回向之心不与菩提心相伴。如何菩提心不与完全回向之心相伴？如何完全回向之心在菩提心中不存在且不观察？如何菩提心在完全回向心中不存在且不观察？回答说，因为它们不是心，所以显示了一个不能回向另一个。这显示了没有执着而走向解脱，因此显示了确定出离。这种经文结合的方式是《日光八千颂释》等的观点。寂天菩萨显示十二缘起止息时，分为什么止息和以什么止息两种，将止息之道两者都结合七七，从而说了二十九种。在《月光》中也说了止息的七种是所作，道的七种是能作。第二（部分）有三（部分）：经文的字面如何显示，意义如何被根本概括，以及两者如何被注释者结合。第一是，说了“应对色等诸法作无常等的观想”，并且观想者是菩萨，动机是希求小乘，不混杂的遍智作意，以及观想的方式是作意于不可观察的形态。在道谛的经文中也说了胜义的回向，因此之前已经提及时，最终也说了回向。因此，这（经文）的字面没有声闻的道，如果存在，就必须想要作意于无常等，那么就像之前一样，所依、动机、作意、最终回向的方式等都只与菩萨相关。因此，经文的直接显示是具有境的道智本身。有些人认为这不合理，因为道智的境必须是声闻的道，而这里只说了四谛的形态。这种反驳似乎是表面上的，因为在了解那个道时，也会知道“以这种方式观想这个对境”，如果离开了境的智慧，就无法断定那个孤立的智慧的对境和形态，并且在没有断定对境和形态的情况下，也无法理解智慧的差别。第二是，至尊者作意于无常等的基础
English
The mind of dedication is not accompanied by the mind of enlightenment. How is it that the mind of enlightenment is not accompanied by the mind of complete dedication? How is it that the mind of complete dedication does not exist in and does not observe the mind of enlightenment? How is it that the mind of enlightenment does not exist in and does not observe the mind of complete dedication? In answer to the question, it is shown that since they are not minds, one cannot dedicate to the other. This shows going to liberation without attachment, thus showing definite emergence. This way of combining the sutras is the view of the commentaries on the Eight Thousand Verses of the Sun's Light. When Shantipa showed the cessation of the twelve links of dependent origination, he divided it into what ceases and by what it ceases, and applied seven and seven to both paths of cessation, thus explaining twenty-nine aspects. In Moonlight, too, the seven to be attained by cessation are explained as the object, and the seven of the path are explained as the agent. The second has three parts: how the sutra's wording shows it, how the meaning is summarized by the root, and how the commentators combine the two. The first is: it is said that one should contemplate the forms of impermanence, etc., on phenomena such as form, and that the one who contemplates is the Bodhisattva, the motivation is the desire for the lesser vehicle, the non-mixed omniscient attention, and the way of contemplating is to contemplate in a non-objective manner. In the sutra of the path of truth, the ultimate dedication is also explained, so since it was taken up earlier, dedication is also mentioned at the end. Therefore, the literal meaning of this does not include the path of the Hearers, for if it did, it would be necessary to desire to contemplate impermanence, etc. Then, as before, the basis, motivation, attention, and the way of dedicating at the end are all said to be related only to the Bodhisattva. Therefore, the direct teaching of the sutra is the knowledge of the path itself, which has an object. Some say that this is not reasonable, because the object of the knowledge of the path must be the path of the Hearers, and here only the aspects of the four truths are explained. This refutation seems to be superficial, because in knowing that path, one also knows that "one focuses on this object in this way," and if one is separated from the wisdom of the object, one cannot cut off the object and form of that isolated wisdom, and without cutting off the object and form, one cannot understand the distinctions of knowledge. The second is: the basis for the Lord to contemplate impermanence, etc.
Chinese
那些是四圣谛，以及心中所想的作为其自性的，是四圣谛的十六种行相，心中作意时，是道智的阶段，以及所要了解的是声闻的道，这样归纳了。虽然了解者是菩萨，但因为容易理解就没有归纳。这样，经部的意义在此阐释：作意于无常等十六种行相是声闻的道，是所要了解的。不作意四圣谛的行相，是以道智来了解道的门或方法。根本的论典也是对于道智的行相：圣者的四谛，从不作意行相之门，应知是声闻道。这样结合，因为境和论典各自安立，所以能显示有境。经部的词句所包含的，是将行相作为所知，不作意作为了解的方式来结合。但在论著中，是将声闻的道作为所要了解的，以及将不作意行相作为了解的方式来造的。虽然这样出现，也不要认为不一致，因为现观的意义隐藏在经部中，所以解释它时，尊者本身就是量。第三是，从《日光释》中说：已经讲述了声闻道的四谛所缘的十六种行相的安立。这样，仅仅作意四谛为无常等是声闻的道，以及以不作意的方式作意谛的行相，是小乘的意愿，并且说是与不混杂的遍智作意相关联的，在《现观庄严论释》中也是这样。从《宝性论释》中也说：这样通过这个次第，在大乘中，有些行相通过名相，有些通过自己的自性来显示，因此不会成为声闻道的过失。这样，在声闻乘中说了十六种行相，在大乘中说了三十三种行相，因为两者数量不一致，所以为了断除是否是这里所说的道这样的疑惑，以及从《具足品》中也说：这里二十九种行相是声闻的道，因为它们能获得那个菩提。那是因为那些不作意而进入道智本身，因为之前也曾发愿大菩提，之后也归纳为一切种智的缘故。最初
English
Those are the Four Noble Truths, and what is to be kept in mind as their essence are the sixteen aspects of the Four Noble Truths. When keeping them in mind, it is the stage of the wisdom of the path, and what is to be understood is summarized as the path of the Hearers. Although the one who understands is a Bodhisattva, it was not summarized because it is easy to understand. Thus, the meaning of the Sutra is explained here: keeping in mind the sixteen aspects such as impermanence is the path of the Hearers, which is to be understood. Not keeping in mind the aspects of the Four Noble Truths is the door or method by which the wisdom of the path understands that path. The root text also states regarding the manner of the wisdom of the path itself: 'The four noble truths of the noble ones, from the door of non-apprehension of aspects, should be known as the path of the Hearers.' By combining in this way, since the object and the text are established separately, the subject will be shown. The words of the Sutra include combining the aspects as what is to be known and non-apprehension as the way of understanding. However, in the treatises, the path of the Hearers is made as what is to be understood, and non-apprehension of aspects is made as the way of understanding. Although this arises, do not think that it is inconsistent, because the meaning of realization is hidden in the Sutra, so when explaining it, the Venerable One himself is the authority. Thirdly, from the 'Sunlight Commentary': 'The establishment of the sixteen aspects that focus on the four truths of the path of the Hearers has been explained.' Thus, merely keeping in mind the Four Truths as impermanence etc. is the path of the Hearers, and keeping in mind the aspects of the Truths in a non-apprehending manner is the desire of the Lesser Vehicle, and it is said to be related to the non-mingling omniscient mindfulness. This is also the case in the 'Commentary on the Ornament'. From the 'Ornament of Realization Commentary' it is also said: 'Thus, through this sequence, in the Great Vehicle, some aspects are shown through names, and some are shown through their own essence, so it will not become a fault of not being the path of the Hearers.' Thus, in the Hearer Vehicle, sixteen aspects are spoken of, and in the Great Vehicle, thirty-three aspects are spoken of. Because the two numbers are inconsistent, in order to dispel the doubt of whether it is the path spoken of here, and from the 'Complete Chapter' it is also said: 'Here, twenty-nine aspects are the path of the Hearers, because they cause the attainment of that Bodhi. That is because those non-apprehensions enter into the wisdom of the path itself, because previously they had also aspired to great Bodhi, and later they were also summarized into the omniscient wisdom.' Initially