Tibetan
ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་རྟོགས་ཚུལ་མི་འདྲ་བར་བཤད་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་ལ་བཞག་གོ །དེའི་ཕྱིར་རྒྱན་སྣང་དུ། བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ས་དང་པོའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བར་ནི། མཆོག་གི་དོན་ལ་སོགས་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། སྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། ཞེས་པ་ནི། ས་བཅུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ས་གཉིས་པ་ནས་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་ནས་མིན་ཏེ། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་དོན་དུ་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་ཀྱི་ཚེ་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་ལ་བཤད་ཅིང༌། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ་མཆོག་གི་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པར་མི་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་ བཞེད་པ་འདི་རྣམས་ཁུངས་སུ་བྱས་ནས་འཇུག་ཊཱིཀ་ཏུ་བཀོད་པ་ནི་འདིའི་བཞེད་པ་མ་ནོར་བར་བཤད་ལ། ཐུབ་དགོངས་སུ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བཤད་ནས་མདོ་དང་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་ལུང་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ལམ་དེ་བཞག་ཏུ་མི་རུང་བར་བརྩད་པའི་ལན་དུ། མཐོང་སྤང་སྒྲོ་འདོགས་ཡོད་པས་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱན་སྣང་གི་བཤད་པ་ཇི་བཞིན་དུ་བཀོད་ཅིང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ལུས་པ་མཐོང་ཡང་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བཤད་པའི་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུང་ཤེས་བྱེད་དུ་འདྲེན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཏེ། རྒྱན་སྣང་དུ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་འདོད་ན་ཞུགས་པ་སོགས་མི་འཐད་པར་གསུངས་ཤིང་གཞན་ཡང་མཐོང་བ་ཙམ་ནས་སྒྲོ་འདོགས་མི་སྐྱེ་ཞིང་ངེས་པ་སྐྱེ་ན། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་དེར་འགྱུར་ཡང༌། སྒྲོ་འདོགས་སྐྱེ་ཞིང་ངེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་ལམ་སྒོམ་པ་ཡོད་པས་རང་ལུགས་ལ་ཞུགས་གནས་འཐད་ཅེས་གསུངས་པས་འདོད་པ་དེ་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པས་སོ། །གཞན་ཡང་ཐུབ་དགོངས་སུ། ཆོས་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ལམ་མོ་ཞེས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བཤད་པ་ཁོ་ནའོ། །སྒོམ་པའི་ལམ་དུ་གསུངས་པས་ཀྱང་འདི་རྣམས་མཐོང་བའི་ལམ་བཏགས་པ་བའོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱས་སོ། །གཞན་དུ་ན་ ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་གོ་ཞེ
Chinese
因此，对于一个刹那和不同证悟方式所说的十六种，是安立在后得的决定引导方式上的。因此，《现观庄严论》中说：由于诸真谛的现观是一个，所以初地第一个刹那即是见道。从那之后的第二个刹那等直到金刚喻定之间，由于在殊胜义等方面各自证悟法界，所以说是修道。这指的是就十地而言，是从二地开始，而不是从苦法智开始，因为对普遍行义的证悟等是在后得时安立决定引导的方式上说的，并且不赞成在法智时对殊胜义进行决定引导。论师将这些观点作为依据，记载在《入行论释》中，是为了说明此观点没有错误。在《能仁密意》中，将各自证悟的现观说成是一个刹那，并引用经部和《六十正理论》的教证作为依据。如果那样，对于入流等见道，驳斥说不能那样安立，回答说：由于有见断的增益，所以不能引导决定等，如实地记载了《现观庄严论》的说法。虽然完全见到了真如，但依赖于决定，引用论师的教证作为依据来说明证悟普遍行义，这是非常错误的。因为如《现观庄严论》先前所说，如果认为各自证悟的现观是一个刹那，那么入流等就不合理，并且，仅仅见到就不会产生增益，并且会产生决定，那么对于各自证悟的现观也会变成那样。但是，由于产生增益并且不产生决定，因此，为了那个目的，以其他方式存在见道修道，所以在自宗入流果位是合理的。这样说，将安立为损害彼所许的观点作为成立彼所许的依据来引用了。另外，在《能仁密意》中说：法智等十五个刹那也都是见道，这仅仅是名言上的说法。通过说是修道，也明确说明了这些是假立为见道的。否则，大车论师们说大乘的见道有十六个刹那。
English
Therefore, the sixteen that are spoken of as one instant and different ways of realization are established on the way of leading to certainty in the subsequent attainment. Therefore, in the Ornament of Clear Realization, it says: Because the clear realization of all truths is one, the first instant of the first ground is the path of seeing. Other than that, from the second instant onwards until the vajra-like samadhi, because one realizes the dharmadhatu separately in terms of the supreme meaning and so forth, it is said to be the path of meditation. This refers to the ten grounds, starting from the second ground, not from the knowledge of dharma in suffering, because the realization of pervasive purposes and so forth is spoken of in the way of leading to certainty in the subsequent time. And they do not agree to lead to certainty about the supreme meaning at the time of the knowledge of dharma. The teacher has Based on these views, the commentary on the Entrance is written to explain that this view is not mistaken. In the Intent of the Sage, the clear realization of separate realizations is said to be one instant, and the sutras and the Sixty Stanzas on Reasoning are quoted as evidence. If that is the case, in response to the argument that the path of seeing, such as entering the stream, cannot be established in that way, it is said that because there is an imputation of what is to be abandoned by seeing, one cannot lead to certainty, and so on, and the explanation of the Ornament of Clear Realization is recorded as it is. Although one sees the suchness completely, it is very wrong to quote the teacher's words as evidence to explain that one realizes the pervasive meaning in reliance on certainty. Because, as previously stated in the Ornament of Clear Realization, if one thinks that the clear realization of separate realizations is one instant, then entering the stream and so on are not reasonable, and also, if one does not generate imputation and generates certainty just by seeing, then it will become like that for the clear realization of separate realizations. However, because imputation arises and certainty does not arise, therefore, for that purpose, there is a path of seeing and meditation in another way, so in our own system, the state of entering the stream is reasonable. Thus, by stating that what is established as harming that which is accepted is quoted as evidence for establishing that which is accepted. Furthermore, in the Intent of the Sage, it is said: The fifteen instants of the knowledge of dharma and so on are also the path of seeing, which is only a nominal statement. By saying that it is the path of meditation, it is also made clear that these are imputed as the path of seeing. Otherwise, The great chariot masters say that the path of seeing in the Great Vehicle has sixteen instants.