Chinese
据说，忍耐是三界见道所断烦恼的对治法，之后有善足等众多智者追随。其中，阿毗达磨按照《摄事品》的方式，像仓库一样讲解断除之法，这是心怀恶意，因为这与《摄事品》的观点相悖。所谓的“五蕴分别”，其中对三法的解释大多采用了有部宗的观点。而吉祥月称反对将二谛的分别都视为世俗谛的分别，因此这并非他所著，而是由一位了解下部阿毗达磨的人假借了他的名义。第三部分有三点：立宗，阐述合理性，以及经文中的说法。第一部分分为两点，第一种观点是：相对于果的现观而言，见道只有一个刹那；相对于个别的现观而言，有十六个刹那。第一个观点的意思是，依次对四圣谛进行了解、断除、现证和修习是见道的行为，是见道的结果。如果从这个角度来说，只有一个刹那，因为在见到苦谛时，就断除了苦谛所断的烦恼，而这也就是集谛，因此也断除了集谛。断除了集谛也就是证得了灭谛。而如果没有修道，这一切都不会发生，因此它们是同时发生的。第二个观点的意思是，虽然如此，但因为对每个谛的增益不同，断除的方式也不同，所以根据随后生起的决定的次第，安立为十六个刹那。因此，从引导对四圣谛的决定的方式来看，会次第出现十六个刹那；而从了解、断除等行为的方式来看，则没有次第。按照这种观点，见道的入定和出定的分别也是可以成立的。第二种观点是：相对于个别的现观而言，也只有一个刹那，因为通过修习“一切法皆无自性”，当修习达到究竟时，就会以“义之自性唯一，自性现前故，量不能观察，不见更有余”的方式，生起以四圣谛的真如为境的无漏智慧，从而再次
English
It is said that patience is the antidote to the afflictions to be abandoned by the path of seeing in the three realms, after which many wise people such as Bhadrapada followed. Among them, Abhidharma explains the method of abandonment like a storehouse, following the manner of the Compendium of Topics, which is malicious, because it is contrary to the view of the Compendium of Topics. The so-called "Analysis of the Five Aggregates" mostly adopts the views of the Vaibhashika school in its explanation of the three dharmas. However, glorious Chandrakirti opposed the view that the distinctions of the two truths are merely distinctions of conventional truth, so this was not written by him, but was borrowed by someone who knew the lower Abhidharma. The third part has three points: establishing the tenet, explaining the rationality, and the way it is stated in the scriptures. The first part has two points, the first view is: relative to the direct realization of the result, the path of seeing is one moment; relative to the individual direct realization, there are sixteen moments. The meaning of the first view is that understanding, abandoning, realizing, and cultivating the four noble truths in sequence are the actions of the path of seeing, which is the result of the path of seeing. If viewed from this perspective, there is only one moment, because when seeing the truth of suffering, one abandons the afflictions to be abandoned by the truth of suffering, and this is also the truth of origin, so one also abandons the truth of origin. Abandoning the truth of origin is also realizing the truth of cessation. And if there is no path of cultivation, none of this will happen, so they happen simultaneously. The meaning of the second view is that although it is like this, because the imputations on each truth are different, and the ways of abandoning are also different, it is established as sixteen moments according to the order of the subsequent arising of certainty. Therefore, from the way of guiding the certainty of the four noble truths, sixteen moments will appear in sequence; and from the way of acting such as understanding and abandoning, there is no sequence. According to this view, the distinction between entering and emerging from meditation on the path of seeing can also be established. The second view is: relative to the individual direct realization, there is also only one moment, because by cultivating "all dharmas are without inherent existence," when the cultivation reaches its culmination, the stainless wisdom with the suchness of the four noble truths as its object will arise in the manner of "the nature of meaning is one, because self is manifest, what is to be examined by valid cognition, what other unseen part is there?", thus again
Tibetan
་མཐོང་བ་མཐོང་བར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ཡང་འཇིག་ལྟ་དང་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླང་ལ། དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཞེན་པ་ལྟར་མེད་པར་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཡང་རིམ་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུགས་ཕྱི་མ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་རྟོགས་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པས་རྣམ་པ་ལྷག་མའི་སྒོ་ ནས་མཐོང་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མཐོང་ལམ་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཇི་ལྟར་རུང༌། གཞན་ཡང༌། གཟུགས་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལས། །ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་རྣམ་པ་ལྟར། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་མི་བྱེད་ན། ཞེས་པ་ལྟར་བདེན་བཞིའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་བཟློག་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་མི་བྱེད་ན། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཡང༌། གང་གི་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་བཟློག་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དྲུངས་ནས་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་དག་གིས་སྒོམ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་དང་འབྲས་གནས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བདེན་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བཟུང་ཡང༌། ཆ་གང་ལ་གོམས་པ་གསལ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་སེལ་ནུས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་སྒྲིབ་པ་སེལ་པས་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་ཆ་གཞན་ལ་མིན་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་སྐད་ཅིག་མ་མཐོང་བར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་སྔོ་མིན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་གྱི་རྟག་འཛིན་སེལ་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །མཐོང་ཡང་ངེས་པ་མི་འདྲེན་ན། འཕགས་པ་དང་སོ་སྐྱེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཅི་ཙམ་ཞིག་གསལ་བས་དེ་དག་གི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་ རྒྱུ་དང་གཏན་བྲལ་བ་དེས་དེ་དག་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དགོད་པ་དང༌། དེ་འཐད་མི་འཐད་དཔྱད་པའི་བརྒལ་ལན་འདི་དག་རྒྱན་སྣང་དུ་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་ན་བདེན་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཆ་མེད་པས་མཐོང་བའི་ཚེ་མཐའ་དག་མཐོང་ཡང་མཐོང་བ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། སྒྲོ་འདོགས་བསལ་ཞིང་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གིས་མཐོང་ལམ་སྒོམ་པར་བཞེད་པས་མཉམ་བཞག་ལ་བཟོད་ཤེས་བཅུ་དྲུག་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་ཡང༌། ཡུལ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་རྒྱུན་གཅིག་
Chinese
因为没有见到能见之物。断除应断之法的方式也是，由对坏聚见和贪著等烦恼实物显现的执著所引发。从中解脱是因为见到如执著般不存在的缘故。对此也没有次第。第二种观点是，后一种观点不合理。如果那样，一刹那间就圆满了见道所要证悟的所有相，因此没有通过剩余的相来修习见道的必要。见道入位和住位的安立又如何成立呢？此外，如颂云：“从见色法共同处，如鱼皮上银花纹。若以错乱之因故，不作其他功德合。” 就像这样，仅仅见到四谛的真如，就不会在反方向上妄加增益。虽然各自证悟的现观会在一刹那间生起，但在某种时候，由于某些错乱之因，会有其他在反方向上妄加增益的相。为了从根本上拔除这些，还有通过其他相来修习的必要。因此，入流果的入位和果位的住位也是合理的。因此，虽然识取了四谛真如的所有相，但凭借对某个部分串习的明晰等力量，能够消除妄加增益的相，这本身就是对该相构成障碍的遮障的消除，因此对该相来说是量，而不是对其他部分。虽然见到蓝色和见到刹那没有差别，但就像不能消除对非蓝色的增益，也不能消除常执一样。如果见到了也不能引生定解，那么就不能说圣者和凡夫有什么差别。因为有多少相明晰，那些识就与错乱之因彻底分离，因此那些识就显得特别殊胜。这些安立观点以及辩论其合理与否的辩论问答出现在《庄严经论》中。就像这样，因为四谛的真如没有分，所以在见到的时候虽然见到了全部，但见到并不遍及引生定解。为了消除增益并生起定解，所以认为通过十六相来修习见道，因此在等持中会次第生起十六忍智，但证悟实相的方式没有不同，是连续的。
English
Because there is no seeing of what is to be seen. The way to abandon what is to be abandoned is also that it is entirely aroused by attachment to the afflictions of the object of the view of the perishable and attachment, etc. Liberation from that is because of seeing that it does not exist as attachment. There is also no order to that. The second is: the latter system is not reasonable, because in that way, in one instant, all aspects of what is to be realized of the path of seeing are completed, so there is no need to cultivate the path of seeing through the door of the remaining aspects. How can the arrangement of entering and abiding in the path of seeing be possible? Furthermore, as the verse says: "From seeing the commonality of form dharmas, like silver patterns on fish skin. If, due to the cause of confusion, other qualities are not combined." Like this, if merely seeing the suchness of the four truths does not lead to superimposition in the opposite direction, although the direct realization of individual understanding arises in one instant, at some time, because of some causes of confusion, there are other aspects of superimposition in the opposite direction. Therefore, for the sake of uprooting them, there is also a need to cultivate through other aspects. Therefore, the state of entering the stream-enterer and the state of abiding in the fruit are also reasonable. Therefore, although the consciousness grasps all aspects of the suchness of the four truths, the very ability to eliminate the superimposed aspects through the power of familiarity and clarity with a certain part is the elimination of the obscuration that has become an obstacle to it, so it is a valid measure for that part, but not for other parts. Although there is no difference between seeing blue and seeing an instant, it is like not being able to eliminate the superimposition of non-blue, and not being able to eliminate the clinging to permanence. If seeing does not lead to certainty, then it should not be said that there is any difference between noble ones and ordinary beings, because the more clear the aspects are, the more those consciousnesses are completely separated from the cause of confusion, therefore those consciousnesses are particularly superior. These statements of views and the debates of arguing whether they are reasonable or not appear in the Ornament for Clear Realization. Like this, because the suchness of the four truths has no parts, although all is seen at the time of seeing, seeing does not pervade the generation of certainty. In order to eliminate superimposition and generate certainty, it is asserted that the path of seeing is cultivated through sixteen aspects, so sixteen forbearance-knowledges arise sequentially in equipoise, but the way of realizing the nature of reality is not different, it is continuous.