Tibetan
ད་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་ཤེས་རབ་འབྲིང་གི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པས་ཀུན་རྫོབ་ དང་དོན་དམ་པའི་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་མཁས་པ་ནི་རྒྱལ་སྲས་སོ། ཞེས་བརྒྱད་སྟོང་པའི་གང་ཟག་གཉིས་པའི་བཤད་པ་འདི་ལ་མཛད་ཅིང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་རང་རྒྱལ་སྦྱོར་ལམ་པ་ལ་བཤད་པས། ལྟ་བ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་གང་ཟག་ཚོགས་ལམ་པར་བརྟག་ནུས་པའི་ཕྱིར་རིགས་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་གོ་རིམས་འཆོལ་པ་མེད་དོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་རིགས་སྦྱོར་ལམ་ནས་ཐོབ་ཀྱང་མཐོང་ལམ་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དེར་བཞག་པ་མི་འགལ་ལོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པས་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་བསལ་བ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཕྱིར། སོམ་ཉི་སྤངས་པ་ནི་གསུམ་པའོ། ཞེས་མཐོང་ལམ་ལ་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱར་བས་མཐོང་ལམ་པ་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ལམ་ཐ་མ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡང་བཤད་དོ། །སྡུད་པའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ། གང་ཟག་དང་པོ་མཐོང་ལམ་པ་ལ་སྦྱར་བ་ནི་སློབ་དཔོན་དང་མི་མཐུན་ནོ། །དེ་ལྟར་གང་ཟག་བཞི་ལས་དང་པོ་གསུམ་ནི་རང་རྒྱུད་དང༌། ཐ་མས་ནི་གཞན་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་རྟེན་བསྟན་ཏོ། ཞེས་ཀྱང་འཆད་དོ། །དགེ་བཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པས་ནི་རྒྱལ་བ་ལ་བྱ་བ་བྱས་པ་སོགས་ཀྱང་མཚོན་ཏེ་དེ་དག་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་རོ། །ཁ་ཅིག་སྦྱོར་ལམ་པ་ཚོགས་སྤྱོད་ཆེ་བ་དང་ཚོགས་སྤྱོད་ཆུང་བའི་མཐོང་ལམ་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ལ་གནས་པ་ནི་བདེན་མཐོང་དང༌། བཅུ་དྲུག་པ་ལ་གནས་པ་དགྲ་བཅོམ་དང༌། རྒྱལ་བ་ལ་བྱ་བ་ བྱས་པ་སོགས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་ལམ་པར་བཞེད་དོ། །སྐབས་འདིའི་ལམ་འཕགས་ལམ་ཡིན་པས་སྦྱོར་ལམ་པ་སོགས་སྤྱིར་རྟེན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཀྱང་འདིར་ནི་ཞར་བྱུང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་དང་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་ལྷ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འོག་མིན་གྱི་བར་གྱི་ལྷ་དེ་དག་གིས་ལྷ་རྫས་ཀྱི་མེ་ཏོག་མན་དྷ་ར་བ་མང་པོ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ། མེ་ཏོག་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང༌། བྱང་ཆེན་དང༌། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་དང༌། གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་དང༌། ཡུམ་འདི་ལ་མངོན་པར་གཏོར་བར་གྱུར་ཏོ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་དག་གིས་ནི་སྤྲུལ་པའི་མེ་ཏོག་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་མ་བརྟགས་པའི་ངོར་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་སོ་སོར་ངེས་པར་སྣང་ཞིང་མཆོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། རང་རྒྱལ་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྟེན་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་དེ་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ་སོར་ངེས་པ་འཐོབ་པའི་རྟེན་དུ་རུང་བར་ཤུགས་ཀྱིས་མཚོན་ནས་བསྟན་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་བསྟན་པའོ། །དག་སྙིང་ཟླ་འོད་རྣམས་སུ་ཕྱི་མ་འདི་གཅིག་པུ་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟེན་དང་སྦྱོར་ཡང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་གང་ཟག་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་གཉིས་མཛད་པ་མདོའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ ཁྱད་ཆོས་རྟོགས་པར་ཏེ་ཐོབ་པར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མོ། །ཁྱད་ཆོས་དུ་དང་ལྡན་ན། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་སྟེ་ལམ་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་བཞི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་སྟེ་མི་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་དང༌། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་བྱེད་པས་སྤྲུལ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ཤིང༌། ཡང་དག་པར་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དོན་བསྒོམས་པས་གཟུང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གོམས་པར་མ་བྱས་པས་འཛིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་མི་སྤོང་བ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་བསྡུས་པའི་རྟེན་པའི་ཆོས་ལམ་གྱི་གཞིའམ། རྟེན་བྱེད་པའི་རིགས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་ལྟར་ཉན་ཐོས་དང་སངས་རྒྱས་ལས་དང་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དོ། །འདིར་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དེ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་ཤེས་ཤུགས་ལ་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱལ་གྱི་འཕགས་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་དེའི་རྒྱུ་ངེས་ཆ་གསུངས་ཏེ། ངེས་ཆ་ཐོབ་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འཕགས་ལམ་སྐྱེ་བས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡང་མི་འདོར་ལ་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པའི་རྣམ་པས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དྲོད་ནི། གཟུགས་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་མོ་བཏགས་པ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ། དེ་ནི་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱིས་མི་འགལ་བར་བསྟན་ཏོ། ཞེས་སོ། །གཟུགས་སོགས་ལ་འགྲིབ་པ
Chinese
又，释论中说：具有中等智慧的见解，完全了知世俗和胜义谛差别之智者，乃是佛子。这是对《八千颂》中第二种补特伽罗的解说，并且是对不退转的自生智者加行道者的解说。因为可以认为具有圆满见解的补特伽罗属于资粮道者，所以最初两种种姓的次第没有错乱。虽然不退转的种姓从加行道获得，但由于从见道开始变得特殊，因此安立于此并不矛盾。又，该论中说：由于一切供养，故为阿罗汉，即通过见道等本身断除了所取的分别念，如次第般清净了垢染，并且通过其本身现证了法性，故无犹豫。断除犹豫是第三种。通过连接见道等的词语，仅仅表示了见道者，因此也说了安住于最后两种道。在《摄类学难解》中说：将第一种补特伽罗与见道者相联系，与论师不符。如是，四种补特伽罗中，最初三种属于自相续，最后一种则指属于他相续的所依。也有这样解释的。格西所记录的，也包括了对如来作事业等，这些可以应用于一切。有些人认为，加行道者中，有集合修行大者和小者，安住于见道最初十五刹那的是真见，安住于第十六刹那的是阿罗汉，对如来作事业等如同犀牛角般的属于资粮道。由于此处所说的道是圣道，因此加行道者等一般是具有所依特征者，但在此处应理解为顺带提及。第二，从那以后，诸天之王帝释天和三千大千世界之四大天王等，直至色究竟天之间的诸天，显现变幻出许多天物之花曼陀罗瓦，用那些花来对佛陀世尊、大菩萨、比丘僧伽、尊者须菩提和这部经进行覆盖。这些花虽然是化现的，但从未经观察的角度来看，在处所、时间和自性上是各不相同的。
English
Furthermore, the commentary states: 'A wise person who possesses the view of intermediate wisdom and fully understands the distinction between conventional and ultimate truth is a Bodhisattva.' This is an explanation of the second type of individual in the Eight Thousand Verses, and it is explained to the irreversible self-realized practitioner on the path of joining. Because it can be assumed that an individual with a complete view belongs to the path of accumulation, the order of the first two lineages is not confused. Although the irreversible lineage is obtained from the path of joining, it is not contradictory to place it there because it becomes special from the path of seeing. Also, in the same text, it says: 'Because of being worshiped by all, it is an Arhat, that is, by the path of seeing, etc., it abandons the conceptual thought of what is grasped by itself, and purifies the defilements in order, and because it directly realizes the nature of reality by itself, there is no doubt. Abandoning doubt is the third.' By connecting the words of the path of seeing, etc., it only represents the path of seeing, so it is also said to abide in the last two paths. In the commentary on the Compendium, it says: 'Connecting the first individual with the path of seeing is not in accordance with the teacher.' Thus, among the four individuals, the first three belong to one's own continuum, and the last one indicates the basis belonging to another's continuum. It is also explained that way. What the Geshe recorded also includes doing deeds for the Victorious One, etc., and these can be applied to all. Some people think that among the practitioners on the path of joining, those who have great and small collections of merit, those who abide in the first fifteen moments of the path of seeing are the true seers, those who abide in the sixteenth moment are Arhats, and those who do deeds for the Victorious One, etc., like a rhinoceros horn, belong to the path of accumulation. Since the path mentioned here is the noble path, practitioners on the path of joining, etc., are generally those who have the characteristics of a basis, but here it should be understood as incidental. Secondly, from then on, the king of the gods, Indra, and the four great kings of the three thousand great thousand worlds, up to the gods of Akanishta, manifested many divine flowers of Mandarava, and with those flowers they covered the Buddha Bhagavan, the great Bodhisattvas, the Sangha of monks, the Venerable Subhuti, and this Mother. These flowers, although they are emanations, from the perspective of not being examined, are different in place, time, and nature.
Chinese
就像显现出正在进行供养的行为一样。虽然自宗的真如没有成立为实物的所依，但在名言中，依靠它来证悟，能够作为获得各自所证悟之法的所依，通过暗示来表示，因此是显示了法性的所依。在《净心月光》等中，后者单独与自宗的所依相结合。但这位论师作了有情和真如的两个所依，这是经部的意义。第三，菩萨以不执著的方式证悟或获得具有殊胜差别的 特点，所有应该了知的相，即从所有方面应该显现的方式来了知，不是应该了知的，这个对境是独觉道。具有何种特点呢？对于独觉道，即在道中，就像声闻的场合中所说的那样，只修不常等十六种四谛，即断除不修，以及色声等所取的实物，通过作幻术，就像幻化一样，在名言中从如幻的因所生。真实而言，通过修习无生的缘起之义，舍弃所取之义的分别念，并且由于没有串习诸法无自性，因此不舍弃能取之义的分别念，以及独觉乘所摄的所依之法道的根本，或者作为所依的二种姓的差别。这三者依次是声闻和佛陀的业和证悟的因，是殊胜的，即作差别。这里直接显示了自宗的道之体性，从而暗示了不执著地证悟它的道。第三有三，第一，在自宗的圣道之下，宣说了它的因，即决定分，如果获得决定分，就能产生如前所说的圣道。 第二，以不舍弃假名，并且以显示不违背法性的方式，应该了知的暖位是：色是假名，什么是假名，那就是法性，这是常住的善现所显示的不违背。如是说。对于色等减少
English
Just as it appears that the act of making offerings is being performed. Although the Suchness of one's own school does not establish as a basis that has become a real object, in name, relying on it to realize, it is able to serve as a basis for obtaining certainty in the respective Dharmas that are realized, and it is shown by implication, therefore it is showing the basis of Dharmata. In "Pure Heart Moonlight" etc., the latter alone is combined with the basis of one's own school. But this teacher made two bases, the sentient being and Suchness, this is the meaning of the Sutra. Third, the Bodhisattva realizes or obtains the special characteristics that are distinguished by not fixating, all the aspects that should be known, that is, to know in the way that should be manifested from all aspects, is not what should be known, that object is the Pratyekabuddha path. What kind of characteristics does it have? For the Pratyekabuddha path, that is, in the path, just as it is said in the case of the Shravakas, only meditating on the sixteen aspects of the four truths such as impermanence, that is, cutting off non-meditation, and the objects of grasping such as form and sound, by making illusions, just like illusion, in name, born from the cause of illusion. In reality, by meditating on the meaning of dependent origination that is without birth, abandoning the conceptual thought of the meaning of the grasped object, and because one has not become accustomed to the non-self-existence of all Dharmas, therefore one does not abandon the conceptual thought of the meaning of the grasper, and the root of the Dharma path that is included in the Pratyekabuddha vehicle, or the difference of the two lineages that serve as the basis. These three in order are the karma and the cause of realization of the Shravakas and Buddhas, are distinguished, that is, make a distinction. Here, the nature of the path of one's own school is directly shown, thereby implying the path of realizing it without fixation. The third has three, first, under the noble path of one's own school, the cause of it, the definite part, is spoken, if the definite part is obtained, the noble path as mentioned before will be born. Second, the heat that should be known in the way that does not abandon the name, and shows that it does not contradict the Dharmata is: form is only a name, what is only a name, that is the Dharmata, this is what the abiding Subhuti showed that it does not contradict. Thus it is said. For form etc. decreasing