Tibetan
ལ་ཟབ་པ་ནི། གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་བས་ཟབ་པ་ནི་རང་གི་རྟོགས་པའི་རྐྱེན་འདི་ཙམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་རྒྱལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཕྲ་བ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཙམ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་པའོ། །དེ་བས་ཕྲ་བ་ནི། ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་རྟོག་སྤངས་པས་ལྷག་པའི་རང་རྒྱལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །བརྒྱད་སྟོང་པར་རིང་བ་བས་ཀྱང་ཆེས་རིང་བ་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་བས་དེ་ལ་རིང་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་པའོ། །ཆེས་རིང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡུལ་མིན་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཉི་སྣང་དང་ལེ་བརྒྱད་མ་གཉིས་ཀར་བསྟན་མི་དགོས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པའི་མདོ་གཉིས་སྦྱར་བས་དེའི་ལྟར་ན་རྐང་པ་ཐ་མ་གཉིས་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པ་དང༌། དང་པོ་གཉིས་བསྟན་མི་དགོས་པའི་དོན་ཅན་དུ་འཆད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཉི་སྣང་ལས་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པའི་མདོའི་སྔོན་དུ་ གང་གང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་བླངས་ནས་འཆད་དོ། །འགྲེལ་པ་འདི་ལྟར་ན་རང་ལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་མི་དགོས་པ་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་དང་རང་གིས་སྟོན་པ་སྒྲ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །ཁ་ཅིག་ཟབ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་གོང་མ་ལ་ཡང་སྦྱོར་ཡང་རྒྱན་སྣང་དང་བསྟུན་ན་ཕྱི་མ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བ་འཐད་དོ། །ཤེར་སྒྲོན་དུ། རྩ་བའི་ཡང་སྒྲས་ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་འཕངས་པར་བྱས་ནས་ཟབ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ལམ་བགྲོད་པ་དང་ཆོས་སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་ལས་རང་རྒྱལ་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་གཅིག་སྟེ་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །གང་ན། རང་རྒྱལ་སྲིད་མཐའ་བ་དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་དང་སོགས་པས་བྱང་སེམས་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་ཞེས་བྱ་བ་ནིའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྲིད་མཐའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ཐོབ་བྱའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ནི། སྔོན་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་པའི་ཐོས་པ་དང་སོགས་པས་བསམ་པ་དང་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་རྩ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་ཤིང་སྐྱེད་པའི་མཐུས་སོ། །བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ན། ལུང་ལས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་སྲིད་མཐའི་ཚེ་ཡང་གཞན་ གྱིས
Chinese
更深奥的是，由于从他人的声音中领悟四谛的十六种行相，是声闻的智慧。比那更深奥的是，仅仅依靠自己领悟的因缘而产生的，是独觉的智慧。微细的是，仅仅断除了烦恼障的果实，是声闻的智慧。比那更微细的是，断除了所知障、能取所取分别的，是更殊胜的独觉的智慧。《八千颂》中也说，比长远更长远，对此，长远是指非外道的行境，是声闻的智慧。最长远是指非声闻的境界，是独觉的智慧。《二万颂》和《一万八千颂》都不需要指示，将《智慧深奥经》二者结合，按照那样，最后两句是智慧深奥，最初两句解释为不需要指示的意义。特别是从《二万颂》中，在《智慧深奥经》之前，摘取“什么什么”等偈颂来解释。按照这种解释，自己不需要他人指示的是最初两句，自己开示不依赖声音的是最后两句所表达的。有些人说深奥本身也与前一句相连，但如果按照《庄严光明释》，与后一句相连更合理。《般若灯论》中说，根本的“也”字，将后面的差别抛开，解释为与两个深奥都相关。第三有二，是道路行进和教法开示的差别。第一是，独觉比声闻殊胜之处，唯一的就是第一点。在哪里呢？独觉有边际者，那些显现菩提，佛陀等菩萨声闻所教导的不需要依赖，这就是说。理由是，独觉佛们在有边际的时候，不依赖其他老师的教导，自己现证自己所应获得的菩提，因此。那样转变的原因是，往昔在八大劫中，以声闻的藏为对境的听闻等，以及以思惟和愿等善根，明显地积累和增长的力量所致。显现菩提不需要依赖老师的教导，如何成就比声闻殊胜呢？经文中说，声闻们即使在有边际的时候，也由他人
English
More profound is the wisdom of the Hearers, because they realize the sixteen aspects of the four truths from the sound of others. Even more profound than that is the wisdom of the Solitary Realizers, which is distinguished by just this cause of their own realization. Subtle is the knowledge of the Hearers, because it is the very fruit of abandoning only the afflictive obscurations. Even more subtle than that is the wisdom of the Solitary Realizers, which is superior because it abandons the cognitive obscurations and the grasping of subject and object. In the Eight Thousand Stanza Perfection of Wisdom Sutra, it also says that even longer than long is very long, where long refers to the fact that it is not the domain of the tirthikas, and is the knowledge of the Hearers. Very long refers to the fact that it is not the domain of the Hearers, and is the wisdom of the Solitary Realizers. In both the Twenty Thousand Stanza and Eighteen Thousand Stanza Perfection of Wisdom Sutras, there is no need to indicate, and by combining the two Sutras on Profound Wisdom, according to that, the last two lines are about profound wisdom, and the first two lines are explained as having the meaning of not needing to be indicated. In particular, from the Twenty Thousand Stanza Perfection of Wisdom Sutra, before the Sutra on Profound Wisdom, verses such as "whatever, whatever" are taken and explained. According to this explanation, the first two lines are about not needing to be indicated by others, and the last two lines are about teaching oneself without relying on sound. Some say that profoundness itself is also connected to the previous line, but if we follow the Ornament of Clear Realization, it is more appropriate to connect it to the latter line. In the Lamp for the Perfection of Wisdom, it says that the root word "also" casts aside the latter distinction and explains it as being related to both profoundnesses. The third has two, which are the differences between traversing the path and teaching the Dharma. The first is that the Solitary Realizers are superior to the Hearers, and the only one is the first point. Where is it? Those Solitary Realizers at the limit of existence, who manifest enlightenment, do not need to rely on the teachings of the Buddhas and Bodhisattvas, and Hearers, that is what it means. The reason is that the Solitary Buddhas, at the time of the limit of existence, do not rely on the teachings of other teachers, but directly realize the enlightenment that they themselves are to attain, and therefore. The reason for that transformation is the power of having manifestly accumulated and increased the roots of virtue, such as listening with the Hearer's canon as the object for eighty great kalpas in the past, and thinking, aspiration, and so on. How is it accomplished that manifesting enlightenment does not require relying on the teachings of a teacher, and is superior to the Hearers? The Sutra says that even at the time of the limit of existence, the Hearers are by others.
Tibetan
་སྒྲས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་གང་ལས་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་རྣམ་གྲོལ་སྒྲ་ཕྱིར་འགྲོ། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་སློབ་མ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དེ། ངེས་པར་སློབ་དཔོན་དགོས་པས་སོ། །འདིར་གཞན་དག་ཀྱང་ཞེས་སོགས་ནི་ཆོས་སྟོན་པའི་འཕགས་གཞི་ཡིན་པས་འོག་ཏུ་འབྲེལ་ལ་རྒྱན་སྣང་ལས་ཀྱང་འདི་གཉིས་ཕྲལ་ནས་གོང་འོག་ཏུ་གསུངས་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། འདིར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གསུངས་པ་ནི་ཚིག་ཚོགས་སྐྱུང་བ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལས་རང་རྒྱལ་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ན། རང་རྒྱལ་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་གདུལ་བྱ་གཞན་གྱིས་སྒྲ་ལས་མི་རྟོགས་ཤིང་སྒྲ་མེད་ལས་རྟོགས་པའི་ཟབ་པ་ཉིད་ནིའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། སྒྲར་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་གདུལ་བྱ་གཞན་དག་མངོན་མཐོའི་ལམ་དགེ་བ་བཅུ་དང་སོགས་པས་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ལམ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་གང་ན། རང་རྒྱལ་དེ་དག་གིས་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་རྟོག་སྤངས་པས་གཟུང་མེད་རྟོགས་པ་དང་སོགས་པས་དེའི་རྒྱུ་ཚོགས་བསགས་ཤིང་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་མཐུས་སོ། །རང་གི་གདུལ་བྱས་བསྟན་བྱའི་དོན་གོ་བ་སྒྲ་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ན། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་འཆད་པ་པོས་སྒྲར་བརྗོད་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་ཤེས་ པའི་རྩལ་བརྗོད་འདོད་རྟོགས་པར་བྱེད་ནའི་་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རྣམས་ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་གདུལ་བྱ་གཞན་དག་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ནི་རྒྱན་སྣང་གི་དགོངས་པ་སྟེ། འགྲེལ་པ་འདིའི་ཡང་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པའོ། །ལུགས་ལས་དང་འབྱུང་ཞེས་པ་འདིར་ཡང་སྦྱར་ལ་ཀྱང་ནི་ཉན་ཐོས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་སྒྲ་ལ་ལྟོས་པར་མ་ཟད་པའོ། །ཁ་ཅིག་སྒྲ་མེད་དུ་སྟོན་ན་བསྟན་བྱ་སྒྲ་ལས་མི་རྟོགས་པའི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ཏུ་གཞུང་འདི་སྦྱོར་བ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཁྱད་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཁྱད་གཞི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་དང༌། ཆོས་སྟོན་ཚུལ་དེ་སྔོན་ལ་བཀོད་ནས་དེ་ལས་ཁྱད་ཞུགས་པར་སྒྲུབ་པ་མ་མཁྱེན་པའོ། །གཞན་ཡང་རིགས་བྱིན་གྱིས། ཉན་པ་པོ་རྟག་ཏུ་ངུ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པ་པོ་ཆོས་འཕགས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ཡང་སྐབས་དོན་མ་མཁྱེན་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་རྣམ
Chinese
因为经中说，依赖于声音的指示，才能证悟自己的菩提。出自何处呢？在菩萨藏中说：声闻众是为了解脱而随声而去。就像这样，所以也称他们为弟子，因为必定需要老师。这里“其他等”是说法之所依，所以在下面会联系到，而且在《现观庄严论》中也是将这两者分开，按照上下顺序讲述的。这里一起讲述是为了减少词句。第二是，缘觉比声闻殊胜，这正是第二点。原因是什么呢？缘觉的智慧，不是其他所化众生通过声音来领悟，而是通过无声来领悟的深奥之处。理由是，通过不以声音表达的法来教导，使其他所化众生进入增上生的十善道等等，以及进入决定胜的无我证悟之道，因此如此。那原因是什么呢？缘觉们因为舍弃了对自证智慧的能取和所取，从而证悟了无所取等等，这是通过积累资粮和发愿的力量所致。自己的所化众生理解所诠释的意义不依赖于声音，那怎么能比声闻殊胜呢？声闻众是通过说法者以声音表达的法来教导，听者们才能理解说法者的知识
English
Because it is said in the scriptures that one realizes one's own Bodhi by relying on the indication of sound. From which scripture? In the Bodhisattva Pitaka, it says: The Shravakas go after sound for liberation. Like this, therefore they are also called disciples, because a teacher is definitely needed. Here, "others, etc." are the basis for teaching the Dharma, so it will be related below, and in the Ornament of Clear Realization, these two are also separated and explained in an order of above and below. Here, they are spoken of together with the intention of reducing the collection of words. The second is that the Pratyekabuddha is superior to the Shravaka, and this is the second point. What is the reason? The wisdom of the Pratyekabuddhas is not understood by other disciples through sound, but is the profundity of understanding through silence. The reason is that by teaching the Dharma without expressing it in sound, other disciples are made to enter the path of the ten virtues of higher realms, etc., and to enter the path of realizing selflessness of definite goodness, therefore it is so. What is the cause of that? The Pratyekabuddhas, because they have abandoned the grasping and the grasped of their own wisdom, have realized the ungraspable, etc., which is due to the power of accumulating merit and making aspirations. How can one's own disciples understand the meaning of what is being taught without relying on sound, and thus be superior to the Shravakas? The Shravakas are taught by the speaker through the Dharma expressed in sound, and the listeners can understand the speaker's knowledge.