Tibetan
པོ་དེ་ལ་བསླབས་པས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་གསུམ་ལས། འགྲུབ་ཚུལ་དང་པོ་ནི། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་པའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བ་ན་སློབ་དཔོན་མེད་པར་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་དགྲ་ བཅོམ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །འགྲུབ་པ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ཡང༌། སྔར་ལམ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དང་དེས། སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བ་ན་སློབ་དཔོན་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཆོས་སོ་བདུན་བསྒོམས་ནས་རིམ་པ་ལྟར་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང་དགྲ་བཅོམ་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ལྷག་མ་ནས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་བར་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །འདིའི་ལྟར་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་དེ་ནས་ཚེ་འཕོས་པའི་ཕྱི་མ་དེ་ཉིད་ལ་ལམ་ལྷག་མ་བཞི་སྐྱེད་པར་བཞེད་ཀྱི། མཛོད་པ་ལྟར་གདན་ཐོག་གཅིག་ལ་ངེས་པར་སྐྱེད་པ་མི་འདོད་དོ། །ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་པའི་ཚེ་ཕྱི་མ་དེ་ལ་བཟོད་འབྲིང་ནས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་བར་དང་ཕྱིར་འོང་ངམ་ཕྱིར་མི་འོང་ནས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་བར་སྐྱེད་པར་བཞེད་དེ། སྲིདཔ་ཐ་མ་པའི་ཚེ་གཅིག་ལ་ལམ་མང་བ་དང་འབྲིང་བ་དང་ཉུང་བ་བསྐྱེད་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏོ། །འདི་གསུམ་ལ་ཡང་སྤང་བྱ་ཅིག་ཅར་དང་རིམ་གྱིས་སྤོང་བ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་དང༌། བཅུ་དྲུག་པ་རྫོགས་རྗེས་སུ་སྒོམ་སྤང་སྤོང་ཚུལ་གསུངས་པའི་རྣམ་གཞག་མ་མཐོང་ཡང༌། བྱང་ས་ལས། རང་རྒྱལ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་ལམ་གྱིས་རང་བཞིན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པས་ཞུགས་གནས་བརྒྱད་ཀ་རྩིར་རུང་ཞིང་སྤང་བྱ་ཡང་རིམ་གྱིས་སྤོང་ཞིང་དེ་ཡང་བཅུ་དྲུག་པའི་རྗེས་སུ་ སྒོམ་སྤང་རྣམས་སྤོང་སྙམ་མོ། །དང་པོ་ལ་མཛོད་ལས་ནི། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་པ། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། །དེ་ཡི་སྔོན་དུ་ཐར་ཆ་མཐུན། ཞེས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་ཚེ་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་སྲིད་རྩེའི་ཉེར་སྡོགས་ཐོབ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཞིང༌། བསམ་གཏན་གྱི་མཐའ་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་ལྷག་མ་བཞི་སྟན་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་དེའི་ཚེ་མཐོང་སྤང་རྣམས་དང་སྲིད་རྩེའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་ཙམ་ཞིག་སྤོང་བར་བཤད་དེ། འདིའི་ལྟར་ན་ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་ཡིན་ཞིང་ཕྱིར་མི་འོང་ཞུགས་གནས་ཀྱང་འོང་ངོ༌། །བཞི་པ་ནི། དེ་གསུམ་གྱིས་ཚོགས་གསོག་པའི་དུས་ནི་མཛོད་ལས། བསེ་རུ་བསྐལ་པ་བརྒྱ་ཡི་རྒྱུས། ཞེས་དང༌། ས་ལས་ཀྱང་དེ་ལ་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་སོགས་པར་གསུངས་ནས་གཞན་གཉིས་ལ་བཤད་པ་མེད་དོ། །སྔ་མ་རྣམས་ན་རེ། ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་བརྒྱ་ཡི་སུམ་གཉིས་དང་སུམ་ཆ་ཞེས་ཟེར་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ཉིས་བརྒྱ་དང་སུམ་བརྒྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སྔ་མས་ནི་དེ་གསུམ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་ཚེ་བསྐྱེད་བྱའི་ལམ་གྲངས་ཉུང་བ་ལ་བསམས་པར་སྣང་ལ། ཕྱི་མས་ནི་དེ་དག་མཆོག་འབྲིང་དམན་གསུམ་ཡིན་པས་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པས་དོར་བར་བྱའོ། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། ས་ལས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀྱང་བསྟན་ལ། ཚོགས་གསོག་པའི་དུས་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ལ་བཤད་ནས་གཞན་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བ་མ་བཤད་པ་དང༌། དྲིན་ལན་བསབ་པ་ ལས། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱས་ཚར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྤྱིར་གསུངས་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དུས་མཚུངས་གསུང་བ་ལྟར་འཐད་དོ། །བསྐལ་པ་ལ་བྱང་ཡེས་བར་བསྐལ་དུ་བཤད་པ་ནོར་ཏེ། ས་ལས་གསལ་ཁ་མེད་ཀྱང་མཛོད་འགྲེལ་ལས། བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཚོགས་དག་ལ་སྤྱད་པས་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ཞེས་པས་སོ། །དེ་གསུམ་ལས་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་མ་ངེས་པ་འགའ་ཞིག་རང་རྒྱལ་དུ་སོང་བ་ཡིན་པར་མཛོད་འགྲེལ་ལས། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཚོགས་ཤིང་སྤྱོད་པ་དང་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་ཚོགས་ཤིང་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་སུ་གྱུར་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རང་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་དང༌། དེའི་འགྲེལ་བཤད་དུ། གང་དག་གིས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང༌། ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ནུབ་པ་དང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདིར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ནི་ཚོགས་ཤིང་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་སོ། །སྦྱོར་ལམ་ཙམ་སྐྱེད་པའི་སོ་སྐྱེ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་རང་རྒྱལ་ཡང་ཡོད་པར་གཞན་དག་ཟེར་ཞེས་མཛོད་འགྲེལ་ལས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་ཀྱང་ས་ཡི་དངོས་གཞིའི་རང་ལུགས་ལ་ལམ་གཞན་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་རང་རྒྱལ་ལ་ཡང་དེ་གསུམ་འབྱེད་པར་མངོན་ལ། དེ་ཡང་དང་པོ་རིགས་ངེས་པ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་མ་ངེས་པར་ཀུན་བཏུས་ལས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་པ་གང་ཞེ་ན། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ངེས་པའམ་མ་ངེས་པ་ལ་ གནས་པ་དང༌། ཞེས་སོ
Chinese
那么，学习这些后，成就果位的方式是怎样的呢？ 这也有三种情况。 第一种成就方式是：在积累了百劫资粮之后，如果没有佛出世，那么在没有上师的情况下，修习三十七道品，断除一切烦恼，从而获得阿罗汉果。 第二种和第三种成就方式也是：如前两种道次第中所述的因缘，在没有佛出世时，不依赖上师，修习三十七道品，从而次第现证诸法，直至获得阿罗汉果；或者从剩余的果位直至获得阿罗汉果。 按照这种说法，像犀牛角一样的人，也是在积累了百劫资粮之后，精通六事，然后在下一世生起剩余的四道，但并不像《俱舍论》所说的那样，一定要在一个座上生起。 剩余的两种情况也是如此，在精通六事之后，在下一世生起中品忍位直至阿罗汉果，或者从一来果或不还果直至阿罗汉果。 通过在最后有者的一生中能够生起多、中、少的道，从而显示了这些差别。 这三种情况也有顿断和渐断两种。 对于后者，虽然没有看到在见道之前和十六心圆满之后宣说修断的论述，但《瑜伽师地论》中说：自证觉者应如声闻一样了知。 为什么呢？ 因为他们与声闻的道在自性上是相同的。 这样说了，所以八种住位都可以计算在内，所断也是渐断，并且也是在十六心之后断除修断。 对于前者，《俱舍论》中说： 示与独觉菩提者， 一切皆依禅定边， 彼前解脱分相同。 意思是说，在最后有者的一生中，在见道之前，获得有顶的近分定，然后脱离无所有处以下的贪着，依靠第四禅的边际，在一个座上现证剩余的四道，并且在那时断除见断和有顶的九品修断。 按照这种说法，贪
English
So, after learning these, what is the way to achieve the fruit? There are also three situations here. The first way to achieve it is: after accumulating the merits of hundreds of kalpas, if there is no Buddha appearing in the world, then without a teacher, practice the thirty-seven factors of enlightenment, abandon all defilements, and thus attain the Arhat fruit. The second and third ways to achieve it are also: as the causes and conditions described in the previous two paths, when there is no Buddha appearing in the world, without relying on a teacher, practice the thirty-seven factors of enlightenment, and thus gradually realize the Dharma, until attaining the Arhat fruit; or from the remaining fruits until attaining the Arhat fruit. According to this statement, people like rhinoceros horns also accumulate the merits of hundreds of kalpas, then become proficient in the six matters, and then generate the remaining four paths in the next life, but it is not like what the Abhidharmakosha says, it must be generated on one seat. The remaining two situations are also the same. After becoming proficient in the six matters, in the next life, generate the middle forbearance position to the Arhat fruit, or from the once-returner or non-returner to the Arhat fruit. By being able to generate more, medium, and fewer paths in the life of the last existence, the differences between these are shown. These three situations also have two types: sudden abandonment and gradual abandonment. For the latter, although there is no statement about abandoning cultivation before the path of seeing and after the completion of the sixteen minds, the Yogacarabhumi-sastra says: The self-enlightened one should be known in the same way as the Sravakas. Why? Because their path is the same in nature as the Sravakas. Having said this, all eight abodes can be counted, and what is to be abandoned is also gradually abandoned, and it is also after the sixteen minds that the cultivation is abandoned. For the former, the Abhidharmakosha says: The teacher and the Pratyekabuddha are enlightened, all rely on the edge of meditation, and the liberation part is the same before that. It means that in the life of the last existence, before the path of seeing, after obtaining the near-attainment of the peak of existence, then detached from attachment to the realm of nothingness and below, relying on the edge of the fourth dhyana, realize the remaining four paths on one seat, and at that time abandon the seen-to-be-abandoned and the nine qualities of the cultivation-to-be-abandoned of the peak of existence. According to this statement, greed
Chinese
而且，还会获得预流果和一来果的果位。第四点是，关于这三者积累资粮的时间，《俱舍论》中说：“犀角独觉需百劫积累。”《地论》中也说，对此需百劫积累等，而对其他二者没有说明。前者认为，后二者说是百劫的三分之二和三分之一。有些人则说是二百劫和三百劫。前者似乎考虑到这三者，后者后者们在最后有生之年所修的道次第数量较少。后者则认为，这些是上中下三种，因为没有成立的理由，所以应当舍弃。那么，什么是呢？《地论》中也显示了细微的差别，并且在说明积累资粮的时间时，只说了犀角独觉，而没有说其他二者的不同。在报答恩德中说：“独觉佛需一百大劫才能圆满。”因为普遍地说了，所以一切时间相同，这样说是合理的。将劫分为中劫、有劫是错误的。虽然《地论》中没有明确说明，但在《俱舍论释》中说：“一百大劫用于清净菩提资粮，因此会成为犀角独觉。”因此。这三者中，后二者是不确定的声闻种姓的一些人成为独觉的。《俱舍论释》中说：“独觉佛有两种，即积累和修行者以及犀角独觉等。其中积累和修行者是指先前已成为声闻种姓的独觉。”并且，在那的解释中说：“那些已经生起入流果和一来果，并且在佛法衰败时，自己在此获得阿罗汉果的，就是积累和修行者。”《俱舍论释》中说，也有一些凡夫，仅仅生起加行道，先前已成为独觉。虽然这样说了，但在《地论》的自性中，对于没有先前修习其他道的独觉，也明显地分这三种。也就是，最初是种姓确定者，后二者是不确定者。《摄类学》中说：“什么是独觉乘者？即安住于独觉的法性确定或不确定者。”
English
Moreover, one will also attain the fruits of Stream-enterer and Once-returner. Fourthly, regarding the time for accumulating merit by these three, the Abhidharmakośa states: "The solitary rhinoceros-like Buddha needs to accumulate for a hundred kalpas." The *Treatise on the Grounds* also states that it needs to accumulate for a hundred kalpas, etc., but there is no explanation for the other two. The former ones say that the latter two are said to be two-thirds and one-third of a hundred kalpas. Some say it is two hundred kalpas and three hundred kalpas. The former seems to consider that these three, the latter ones, have fewer stages of the path to cultivate in their last life. The latter ones think that these are the superior, intermediate, and inferior three, but because there is no reason to establish it, it should be abandoned. So, what is it? The *Treatise on the Grounds* also shows subtle differences, and when explaining the time for accumulating merit, it only speaks of the rhinoceros-like solitary Buddha, and does not say the difference between the other two. In repaying kindness, it says: "The solitary Buddhas need a hundred great kalpas to complete." Because it is said universally, it is reasonable to say that all times are the same. It is wrong to divide kalpas into intermediate kalpas and kalpas with existence. Although there is no clear explanation in the *Treatise on the Grounds*, the *Abhidharmakośa Commentary* says: "A hundred great kalpas are used to purify the accumulations of enlightenment, so it will become like a rhinoceros-like solitary Buddha." Therefore. Among these three, the latter two are some uncertain Śrāvaka lineage people who become solitary Buddhas. The *Abhidharmakośa Commentary* says: "There are two types of solitary Buddhas, namely, those who accumulate and practice, and those who are like rhinoceros horns, etc. Among them, those who accumulate and practice are called solitary Buddhas who have previously become Śrāvaka lineage." And, in that explanation, it says: "Those who have generated the Stream-enterer fruit and the Once-returner fruit, and who themselves attain Arhatship here when the Buddha's teachings decline, are those who accumulate and practice." The *Abhidharmakośa Commentary* says that there are also some ordinary beings who only generate the path of joining, and have previously become solitary Buddhas. Although it is said like this, in the nature of the *Treatise on the Grounds*, it is clear that these three are also divided for solitary Buddhas who have not previously practiced other paths. That is, the first is the one with a definite lineage, and the latter two are uncertain. The *Compendium of Topics* says: "What is a solitary Buddha vehicle practitioner? It is one who abides in the definite or indefinite nature of a solitary Buddha."