Tibetan
དས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་ནི་འདོད་ཆགས་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའི་རྟེན་ནམ་གཞི་ཡིན་ནའང་དང་པོར་ཏེ་ཐོག་མར་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་དོན་གསུམ་གྱི་ཕྱིར་དུ་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་རྣམ་པས་དམིགས་པའོ། །དེས་དེ་དག་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཤེ་ན། སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལ་སྟེ། རྒྱུ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཐོབ་པར་སློབ་པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བརྙེས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་མཐའ་དག་མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི་སུ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་པ་ནི་རིགས་བྱིན་གྱི་དགོངས་པའོ། །སུ་ག་ཏ་ཤྲཱིས། ཆོས་ཉིད་དང་པོར་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པས་ཟག་བཅས་འདི་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང༌། འབུམ་པས། མངོན་དུ་བྱེད་དུས་ནི་གཉིས་ཏེ་མཐོང་ལམ་གྱི་ཚེ་ཆོས་དབྱིངས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཆོས་སྐུ་སྔར་མ་མཐོང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་གཉིས་ལས་འདི་སྒོམ་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པས་ དང་པོ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ཅེས་ཟེར་བ་གཉིས་ནི་འབྱོར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཞེས་པ་བསྟོད་བཀུར་བསྔགས་པ་ལ་འཆད་ཀྱང་བཤད་པ་སྔ་མ་ཉིད་གཞུང་གི་དོན་ལ་ཞུགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཡང་ཞེས་སོ། །ཡང་དང་ཀྱང་ནི་སྔ་མ་ལ་གསུམ་དུ་མ་ཟད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། མོས་པ་གསུམ་ལ་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་སོགས་སོ། །འདི་དང་ཕན་ཡོན་ལ་ཐམས་ཅད་ལ་མདོ་དྲངས་ན་འབྱམས་ཀླས་ཤིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་རྟོགས་པ་སྐྱེད་མི་ནུས་པས་བཞག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མོས་པའི་འོག་ཏུ་དེའི་ཕན་ཡོན་བསྟོད་བཀུར་བསྔགས་པ་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་སྟོན་ན། སངས་རྒྱས་དང་སོགས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ་ཞེས་སོ། །གང་ལ་མཛད་ན། ཡུམ་ལ་སྔར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་སོགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ན། མོས་པ་གསུམ་པོ་དེ་སྒོམ་པའི་སོགས་སོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་མོས་པར་བཤད་པའི་ཡུམ་དེ་ཡོན་ཏན་དུ་མ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ལ་འཕྲོས་ནས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བསྟོད་པ་སོགས་སུ་འདོད་དོ། །གང་ལ་ན། ཡུམ་ལ་མོས་པའི་གནས་སྐབས་གསུམ་རྣམས་སུའོ། །གང་གིས་ན
Chinese
由于时间使然，菩萨在道上所领悟的善法，其本质是无贪等，即发心等。即使它是其所依或基础，但最初，即一开始不显现的本质，是为了三个目的，以显现执着的方式缘于发心等。那么，不显现这些的原因是什么呢？这是因为处于修道的状态，是习惯于因的状态。这是普遍存在的，因为在未获得最佳终极状态之前，学习期间，没有任何人能够显现佛陀所证悟的一切发心等。这是种姓赐予者的观点。苏伽达室利说：法性最初不显现，因为处于低于最胜法的修道状态，这些有漏法是世俗的。十万颂者说：显现的时间有两种，即在见道时显现法界，以及在佛陀的境界显现以前未见的法身。除了这两种情况，因为这是处于修道的状态，
English
Due to time, the virtuous Dharma realized by Bodhisattvas on the path, its essence is non-attachment, etc., which is the generation of Bodhicitta, etc. Even if it is its support or basis, the essence that does not manifest at first, i.e., at the beginning, is for three purposes, focusing on the generation of Bodhicitta, etc., in a manner of manifest attachment. So, what is the reason for not manifesting these? It is because it is in the state of the path of meditation, which is the state of becoming accustomed to the cause. This is universally present, because before obtaining the ultimate best state, during the learning period, no one can manifest all the generation of Bodhicitta, etc., realized by the Buddha. This is the view of the Giver of Lineage. Sugata Shri says: Dharmata does not manifest at first, because being in the state of the path of meditation below the Supreme Dharma, these contaminated Dharmas are worldly. The Hundred Thousand Verses says: There are two times of manifestation, namely, manifesting the Dharmadhatu at the time of the Path of Seeing, and manifesting the Dharmakaya, which was not seen before, in the realm of the Buddha. Apart from these two, because this is in the state of the path of meditation,
Tibetan
། དགུ་ཚན་གསུམ་གྱིས་སོ། །ཕན་ཡོན་གསུམ་པོ་འདི་མོས་པ་ལ་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་པས་བསྔོ་བ་དང་ཡི་རང་ལ་ཡང་སྦྱར་ཞེས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འཆད་དོ། ། གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རྩ་བའི་དོན་དགྲོལ་བ། རང་བཞིན་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་གསུམ་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་སྟེ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡུམ་ལ་ཞུགས་པའི་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་སྟེ་གསུམ་ཡོད་པའི་དང་པོའི་གནས་སྐབས་དགུ་དག་ཏུ་རྣམ་པ་དགུས་གོང་ནས་གོང་དུ་སྟེ་རང་དོན་མོས་པ་དགུ་སྒོམ་པ་ལ་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ལྷག་པའི་ཚུལ་དུ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་བསྟོད་པར་འདོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པ་ལ་བཀུར་བ། གསུམ་པ་ལ་བསྔགས་པ་རྣམས་སྦྱར་རོ། །སོ་སོར་ནི་རེ་རེ་ལ་ཞེས་པའོ། །ཤེར་སྒྲོན་དུ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་མཐོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་པོ་ལ་བསྟོད་པ་དང༌། ཞེས་ཇི་ལྟར་ཞེས་སོགས་ཡུམ་ལ་མི་སྦྱོར་བར་མོས་པའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བསྟོད་བཀུར་བསྔགས་གསུམ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིན་པ་དེས་ན་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་དོན་ཡང་དག་པ་སྟེ་མོས་པ་སྒོམ་མཁན་གྱི་ཡོན་ཏན་དོན་གནས་མ་ནོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཆ་དང་དེ་ལྟར་ངེས་ནས་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཅམ་བུ་སྟེ་ངག་སྙན་པ་ངོ་བསྟོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚིག་གསལ་ལས། འདི་དག་ནི་ངག་སྙན་པ་ངོ་བསྟོད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་གྱི། ལེགས་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་ཐུགས་དགྱེས་པས་གནས་པ་ཁོ་ན་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ཀྱང༌། ཉི་སྣང་ལས། དེ་ལྟར་ན་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་དོན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཆའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་རིག་བྱེད་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་བརྗོད་པ་ནི་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར་དོན་བརྗོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་དང༌། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཚད་ཕྱེད་དང་བཞི་པའི་ཨ་ནི་བཀུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་ནི་སྒྲའི་ཚངས་པ་ནི་དམ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་བཀུར་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། འདིར་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རྟོགས་པའི་ཆའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། ཞེས་དང༌། མར་ལྟ་བུའི་ཚིག་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་གི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བརྗོད
Chinese
以三组九个来（解释）。这三个利益仅仅是代表信解，所以也应将其与回向和随喜相结合，大德如是说。 第三部分分为两点：解释根本意义，确定自性。第一点是：如对三义之生处如何信解那般地见，即进入应显现之法的体性或自性之母的信解作意，有第一、第二和第三这三种，在第一阶段的九个当中，以九种方式从上到上，即修自利信解九法时，以前者比前者更殊胜的方式显现欢喜并想要赞颂。同样地，第二者结合恭敬，第三者结合赞叹。各自是说每一个。在《慧灯》中说：“对于般若波罗蜜多如何信解那般地见之法的体性，对信解作意第一者进行赞颂等。”如是如何等不与母相结合，而是与信解的特点相结合。第二点是：赞颂、恭敬、赞叹是以显现欢喜的方式，因此这些赞颂等是真实的意义，即修信解者的功德，如实无误地证悟之分，以及如此确定后宣说的体性或自性，而不是虚伪，即不是甜言蜜语、阿谀奉承的体性。如此，《明句论》中说：“这些不是甜言蜜语、阿谀奉承的自性，而是善入的菩萨以欢喜心安住的唯一赞颂等。”虽然如此说，但在《日光论》中说：“如此，这些赞颂等是如实证悟真实意义之分的体性，而不是如声明家所说，宣说意义是赞颂。”又有人说：“四分之半的阿是恭敬。”如果按照那些说法，那么“声音的梵天是殊胜的”之类就会变成恭敬，但这里是如所说般的证悟之分的体性。并且，如同酥油般的词语随之宣说，那就是他们的赞叹宣说。
English
With three sets of nine (to explain). These three benefits are merely representative of faith and understanding, so they should also be combined with dedication and rejoicing, as the great being says. The third part has two points: explaining the fundamental meaning and identifying the nature. The first point is: seeing as how one has faith and understanding in the source of the three meanings, that is, the faith and understanding that enters the nature or essence of the Dharma to be manifested, the mind that contemplates faith and understanding, there are three: first, second, and third. Among the nine in the first stage, in nine ways, from above to above, that is, when meditating on the nine self-benefit faith and understandings, one manifests joy in a way that the former is more excellent than the former and desires to praise. Similarly, the second is combined with reverence, and the third with praise. Each individually means one by one. In the "Wisdom Lamp," it says, "For the perfection of wisdom, the nature of the Dharma that sees as one has faith and understanding, praising the first who contemplates faith and understanding, etc." As how, etc., is not combined with the mother, but is combined with the characteristics of faith and understanding. The second point is: praise, reverence, and praise are in the manner of manifesting joy, therefore these praises, etc., are the true meaning, that is, the qualities of the one who cultivates faith and understanding, the part of realizing the meaning as it is without error, and the nature or essence of declaring after being certain in this way, not flattery, that is, not the nature of sweet words and adulation. Thus, in the "Clear Words," it says, "These are not the nature of sweet words and adulation, but only the praise, etc., in which the Bodhisattva who has entered well abides with a joyful heart." Although it is said so, in the "Sunlight Treatise," it says, "Thus, these praises, etc., are the nature of the part of realizing the true meaning as it is, not as the scholars say, declaring the meaning is praise." And some say, "The half and quarter 'a' is reverence." If according to those statements, then something like "The Brahma of sound is excellent" would become reverence, but here it is the nature of the part of realization as it is said. And whatever words are spoken following something like butter, that is their declaration of praise.
Tibetan
་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་ཡང་སྒྲར་གཏོགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན། འདིར་ནི་ཆ་དགུ་པའི་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྔགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟར་གཉིས་ཀའོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཉི་སྣང་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པ་རྣམས་ལ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྔགས་པ་བརྗོད་པས་བསྔགས་པའི་དོན་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་ངག་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་སྣང་ལས། འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྡེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་བསྟོད་པ་དང་བཀུར་བ་དང་བསྔགས་པའི་དོན་ཉེ་བར་སྡུད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ཞེས་པ་ ལྟར་རབ་འབྱོར་གྱིས་བརྒྱ་བྱིན་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐེག་པ་པ་རྣམས་ལ་མོས་པ་སྐྱེད་པ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་འདི་གསུམ་གྱི་དོན་བསྡུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་འདི་གསུམ་ལེགས་སོ་ཞེས་པའི་ངག་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་མིན་པས་སོ། །དེ་ཡང་ལེའུ་བརྒྱད་མར་འདི་གསུམ་གྱི་དོན་བསྡུའི་མདོ་སྦྱར་བ་མཐོང་བས་ཤེས་སོ། །ཤཱནྟིས་ནི་ངག་ཏུ་འདོད་དེ། སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ། དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་ནི་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་བསྟོད་པ་དང་བཀུར་བ་བསྔགས་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མོས་པའི་འོག་ཏུ་ཟག་བཅས་བསྔོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གོང་གི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡུམ་ལ་མོས་པ་ལ་དེའི་དགེ་རྩ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་འབྱུང་བས་སོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། ཕན་ཡོན་དུ་ཡུམ་ཡོད་པས་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་བསྟན་པ་དང༌། བྱམས་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྔོ་བ་དང་ཉན་རང་གི་གཞི་གསུམ་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བསྔོ་བ་ལ་ཁྱད་པར་དང་བྱེད་པ་དང་ངོ་བོ་སྟེ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། རྐང་པ་དང་པོ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་རྐང་པ་གཉིས་པ་དང༌། གསུམ་པ་ནི་རྐང་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་ཏེ་ངོ་བོ་ལ་བཅུ་གཅིག་གོ །འདི་ནི་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་སྟེ་མདོ་ལ་ཤིན་ཏུ་འགྲིག་གོ །དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་མདོར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་དགེ་རྩ་སེམས་ཅན་ཀུན་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ནས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མི་ དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྔོ་བ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགེ་བ་དང་ཉན་རང་གི་དགེ་བ་ལས་རབ་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་པ་ཡིན་ཞིང༌། བྱེད་པ་ནི་དེའི་འཐད་པར་ཉན་རང་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་དུལ་བའི་ཆེད་དུ་གནས་ལ། བྱང་སེམས
Chinese
如果按照那些（观点）来说，也仅仅是属于“也”声，那么，这里就像“第九品的证悟的体性是赞叹”所说的那样，是两者都有。有些人说，在《日光经》中，“对于那些使菩萨们生起欢喜的人，说‘好啊，好啊’，以此来完全阐明赞叹的意义”，所以仅仅是口头上的。但并非如此，在《庄严经释》中说：“圣者解脱部对于使菩萨生起欢喜的人，说‘好啊，好啊’，因此是赞扬、尊敬和赞叹的意义的近似集合。”就像这样，饶益对帝释天说，你使菩萨的乘者们生起信心，说“好啊，好啊”等等，这三者的意义是集合，而不是仅仅显示这三者是“好啊”的口头表达。而且，在第八品中，可以看到将这三者的意义集合的经文结合在一起。寂天则认为是口头上的，在《精华最胜》中说：“对此，称赞功德是以小、中、大的差别来区分赞扬、尊敬和赞叹。”第二（部分）有三（个方面），第一是，（经中）说在信解之后，作意有漏的回向，这是因为，以上述方式对佛母生起信解，就会产生将善根回向菩提。经文的联系是，作为利益，因为有佛母，所以显示了一切增上生和决定胜都有；以及，通过慈爱，通过菩萨的回向和声闻、缘觉的三种基础的福德的差别来讲述。第二是，回向有差别、作用和本体三个方面。第一是，第一句，第二是第二句，第三是剩余的句子来显示，本体有十一个方面。这是圣者的意趣，与经文非常契合。其中，差别是，经中说，菩萨将善根与一切众生共同拥有，然后以不执著的方式回向无上菩提，这比一切众生的善根和声闻、缘觉的善根更为殊胜。作用是，为了使之合理，声闻、缘觉仅仅为了自己调伏而安住，而菩萨
English
If, according to those (views), it only belongs to the sound "also," then here, just as it is said, "The nature of realization in the ninth chapter is praise," it is both. Some say that in the Sunlight Sutra, "For those who generate joy in Bodhisattvas, saying 'Good, good,' thus completely clarifying the meaning of praise," so it is merely verbal. But it is not so, in the Ornament of Realization Commentary it says, "The noble liberated group says 'Good, good' to those who generate joy in Bodhisattvas, therefore it is a close collection of the meanings of praise, respect, and admiration." Like this, Raabjor said to Indra, you cause the followers of the Bodhisattva vehicle to generate faith, saying "Good, good," etc., the meaning of these three is a collection, not merely showing that these three are the verbal expression of "Good." Moreover, in the eighth chapter, it can be seen that the sutras that collect the meanings of these three are combined. Shantideva considers it verbal, in the Essence Supreme it says, "Regarding this, praising qualities is to distinguish praise, respect, and admiration by the differences of small, medium, and large." The second (part) has three (aspects), the first is, (in the sutra) it says that after faith, contemplating the contaminated dedication, this is because, in the manner described above, generating faith in the Mother, the root of virtue is dedicated to Bodhi. The connection of the sutra is that, as a benefit, because there is the Mother, it shows that all higher realms and definite goodness are present; and, through love, it is narrated through the difference of the Bodhisattva's dedication and the merit of the three bases of Hearers and Solitary Realizers. The second is, dedication has three aspects: difference, function, and essence. The first is, the first line, the second is the second line, and the third is shown by the remaining lines, the essence has eleven aspects. This is the intention of the noble ones, and it fits very well with the sutra. Among them, the difference is that, in the sutra, it says that the Bodhisattva shares the root of virtue with all sentient beings, and then dedicates it to unsurpassed Bodhi in a non-clinging manner, which is more excellent than the virtue of all sentient beings and the virtue of Hearers and Solitary Realizers. The function is that, to make it reasonable, Hearers and Solitary Realizers abide only for the sake of taming themselves, while the Bodhisattva