Tibetan
་པར་འདོད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་དག་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་དག་ལས་ལྷག་པར་སྒྲུབ་པར་འཆད་པ་རྣམས་ཀྱང་ངལ་བ་ཙམ་ཞིག་འབྲས་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པར་འཆད་ལ་འཕགས་པ་ལྟར་ན་གསུམ། གཉེན་པོ་བྱེད་ཚུལ། ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ། དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ༌། །དང་པོ་ནི། སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཁམས་གསུམ་གའི་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བ་མ་ལགས་སོ། ཞེས་སོ། །འདིས་སྔར་བཤད་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་ཚུལ་གྱི་དོན་བསྡུས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བུར་རྟོགས་ནས་གཉེན་པོ་བྱེད་ཅེ་ན། འཇལ་བྱེད་འཛིན་པ་དང་གཞལ་བྱ་གཟུང་བ་གཉིས་སོ་སོར་མ་གྲུབ་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ནས་སྤང་བྱ་སྤོང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་འཚལ་བ་མ་མཆིས་པའོ། ཞེས་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་རྣམས་བེམས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་ཏེ། འཚལ་བ་ནི་ཤེས་པའོ། །བེམས་པོ་ནི་ཤེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་བྱ་ཆེ་རིམ་དང༌། གཉེན་པོ་ཆུང་རིམ་ནས་འགག་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་གཉིས་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཡུམ་གྱིས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མི་བྱེད་པས་རྟགས་མ་གྲུབ་ལ། ཐ་སྙད་དུ་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་རྣམ་མཁྱེན་ལ་མི་ཕན་ན་ཚོགས་གཉིས་ལ་འབད་པས་ཅི་སྐྱེད་ཅེ་ན། སྒོམ་ལམ་གྱི་ཡུམ་གྱིས་དོན་དམ་པར་ཆོས་གང་ཡང་འབྲས་བུར་མ་གཟུང་བས་འདོད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་སྔར་ལྟར་རོ། །ཆོས་གང་ཡང་མ་གཟུང་ན་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་པ་དང༌། རྟོགས་བྱ་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་དེ་གཉིས་མེད་པས་འདོད་ལ། ཐ་སྙད་དུ་སྔར་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་དེ་ལྟ་བུའི་ཀླན་ཀ་ལན་གསུམ་གྱིས་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་གྲུབ་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཉི་སྣང་དང་ལེ་བརྒྱད་མ་གཉིས་ཀྱི་བཞེད་པ་རྫོགས་པར་བཀོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤིན་ ཏུ་བ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་བཞག་གོ །གང་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་ནི། སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །གང་ན། སྤང་བྱ་ཆེ་རིམ་དང༌། གཉེན་པོ་ཆུང་རིམ་ནས་འགག་སྐྱེ་བྱེད་པར་བསྟན་པ་དེ་ལ་གཉེན་པོ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་དང་སོགས་པས། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་དང་སོགས་པས་གཉེན་པོ་ཡང་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པར་རིགས་སོ། ཞེས་བྱ་བའི་ཀླན་ཀའོ། །སེལ་བྱེད་གང་གིས་ན། དོན་དམ་པར་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མེད་པའི་ལན་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གོས་ལ་ཆགས་པའི་དྲི་མ་ཕྲ་མོ་བསལ་བར་བྱ་བ་ལ་བཙོ་བླག་མཁན་ཏེ་ཁྲུས་མཁན་ཆེ་ཐང་དུ་འབད་ཅིང་རྩོམ་བ་ཆེན་པོ་དགོས་ལ་རགས་པ་སེལ་བ་ལ་རྩོལ་བ་ཆུང་ངུས་ནུས་པའི་དཔེས་སོ། །དེས་རྩོད་པ་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་དག་དངོས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ན། དཔེ་དེས་སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་འཐད་པར་གྲུབ་པ་ན། སྒོམ་པའི་ལམ་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་བའི་རྒྱུར་སྔར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དགུ་པོ་དེ་སྒོམ་སྤང་གི་དྲི་མ་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་འགྲུབ་བོ། །ལམ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བུ་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་ཡུལ་དག་བདེན་པར་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས། དེ་གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོ། །རྒྱན་སྣང་དུ། སྒོམ་པའི་ལམ་སྐད་ཅིག་ མ་ཐ་མ་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་བའི་རྒྱུ་མཐར་ཐུག་པ་བསྟན་པ་དང༌། དེ་ཡང་སྤང་བྱ་ལྷག་མ་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས། དེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་དག་དངོས་སུ་བསྟན་བཞེད་ནས་ཡིན་གྱི། དེ་གཅིག་པུ་འཛིན་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཤེས་རབ་སོགས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ལེགས་བཤད་གསེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་མང་དུ་ཐོས་པ། བློ་བཟང་གྲགས་པའི་དཔལ་གྱིས་སྦྱར་བ་ལས། སྐབས་གཉིས་པའི་འགྲེལ་བཤད་དོ། ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་འབྲེལ་པ་དང་བཅས་པའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ལེགས་བཤད་གསེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ལམ་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་འགྲེལ་པ།
Chinese
也希望，那些宣讲比佛陀的清净菩提心更殊胜的，都只是徒劳而已。第二部分分为两点。第一点是：解释论师的意图，如果按照圣者的观点，有三点：对治的方式、认识境的方式，以及对此的辩论和驳斥。第一点是：修道是三界所有修断的对治。世尊是清净的，不是欲界、色界和无色界的众生。这是总结了之前所说的对治方式的意义。 第二点是：那么，如何认识境而进行对治呢？通过认识到能测量的执着和所测量的执着两者不是各自成立的，而是平等性，从而舍弃所舍弃的。世尊是清净的，没有寻觅。世尊曾开示说：舍利子，诸法是顽固的。寻觅是能知，顽固是所知。第三点是：如果说一切法都显示为平等性，那么，如果通过存在所舍弃和对治二者的方式，从所舍弃的大的方面和对治的小的方面逐渐断灭和产生，那怎么会是没有二元的平等性呢？从胜义谛的角度来说，修道之母对一切智智没有任何利益或损害，因此理由不成立。从世俗谛的角度来说，周遍性不成立。如果对一切智智没有利益，那么努力积累二资粮有什么用呢？修道之母从胜义谛的角度来说，没有把任何法当作结果来执取，因此是允许的，但在世俗谛中仍然如前。如果什么法都不执取，那么没有可获得的获得和可证悟的证悟吗？从胜义谛的角度来说，因为没有这两者，所以是允许的，但在世俗谛中仍然如前。像这样，通过用三种诘难来驳斥的方式，证悟平等性的道路成为了三界的对治，这是对日称和莲花鬘两种观点的完整阐述。第二点是：被完全确立为非常殊胜。在哪里？在佛陀的清净中。通过什么方式？通过舍弃的方式。在哪里？在显示从所舍弃的大的方面和对治的小的方面逐渐断灭和产生时，通过大对治的伟大等等。不相顺的方面也
English
Also wishing that, those who explain that it is more superior than the pure Bodhicitta of the Buddha, are just efforts that are the only result. The second part has two points. The first is: Explaining the intention of the teacher, according to the noble one, there are three: the way to counteract, the way to realize the object, and the debate and refutation on that. The first is: The path of meditation is considered to be the antidote to the abandonment of meditation in all three realms. The Bhagavan is completely pure, and is not born in the desire, form, and formless realms. This summarizes the meaning of the previously explained way of counteracting. Second, how does one realize the object and counteract it? By realizing that the measuring agent and the measurable object are not established separately, but are equal, and then abandoning what is to be abandoned. The Bhagavan is completely pure, there is no seeking. The Bhagavan said: Shariputra, all dharmas are inanimate. Seeking is knowing, inanimate is the object of knowledge. Third, if all dharmas are shown to be equal, then if the abandonment and antidote exist as two, from the abandonment of the large and the antidote of the small, gradually ceasing and arising, how can it be non-dual equality? From the ultimate point of view, the mother of the path of meditation does not benefit or harm the omniscient, so the sign is not established, and in terms of convention, the pervasiveness is not established. If it does not benefit the omniscient, then what is the use of striving for the two accumulations? The mother of the path of meditation does not take any dharma as a result in the ultimate sense, so it is accepted, but in convention it is the same as before. If no dharma is taken, then is there no attainment of what is to be attained and no realization of what is to be realized? From the ultimate point of view, since these two do not exist, it is accepted, but in convention it is the same as before. In this way, by abandoning with three kinds of objections, the path of realizing equality is established as the antidote to the three realms, which is the complete statement of the views of both Nyisang and Legye Ma. The second is: It is completely established as being very superior. Where? In the purity of the Buddha. By what means? By means of abandonment. Where? When showing the gradual cessation and arising from the abandonment of the large and the antidote of the small, through the greatness of the great antidote and so on. The opposing side also
Chinese
对治大的和大，不顺品是小的和小的等等，因此对治也应是小的和小的等等，这是个争论。用什么来消除呢？用胜义中无有任何利益损害的回答，以及世俗中为了消除附着在衣服上的细微污垢，漂洗者即洗衣者需要在大池中努力清洗，需要很大的劳作，而消除粗大的污垢则只需少许努力就能做到来作比喻。这样通过舍弃争论的方式，究竟如何才能真实成就清净呢？既然这个比喻成立了舍弃和对治的次第，那么，如前所说，九者作为修道清净的极好之因，因为它们成就为修所断的一切垢染的对治之自性，所以能够成就。那么，这条道路又是怎样的呢？仅仅通过证悟三界之相的知识和所知境都不是真实存在的，从而证悟二者平等性，即离戏论。在《现观庄严论》中，所谓修道最后刹那，是指显示了极好之究竟因，并且它也是舍弃所余一切的对治。因此，是为了显示它的果实是真实清净的缘故，而不是想要执着它唯一。第三，是关于智慧等的《现观庄严论》的甚深口诀教典，以及其注释的广释《善说金鬘》，是多闻者，由妙音贤吉祥所造。这是第二品的解释。 《现观庄严论》及其注释的广释《善说金鬘》中，关于道道相知的解释。
English
The antidote is great and great, and the unfavorable side is small and small, etc. Therefore, the antidote should also be small and small, etc. This is a dispute. What eliminates it? The answer is that there is no benefit or harm in the ultimate sense, and in the conventional sense, in order to remove the fine dirt attached to the clothes, the washer, that is, the laundryman, needs to work hard in the big pool, and a lot of labor is required, while removing the coarse dirt can be done with little effort as a metaphor. How can purity be truly achieved by abandoning the dispute in this way? Since this metaphor establishes the order of abandonment and antidote, then, as mentioned before, the nine are the excellent cause of the purity of the path of cultivation, because they are accomplished as the nature of the antidote to all the defilements to be abandoned by cultivation, so they can be accomplished. So, what is this path like? It is the very realization of the equality of the two, that is, the freedom from elaboration, merely through the realization that the knowledge of the appearance of the three realms and the objects of knowledge are not real. In the Ornament of Realization, the so-called last moment of the path of cultivation refers to the ultimate cause of showing the excellent, and it is also the antidote to abandoning all the remaining. Therefore, it is because of the desire to show that its fruit is truly pure, and not to cling to it alone. The third is the profound oral instruction teachings on wisdom and other aspects of the Ornament of Realization, as well as the extensive commentary on its commentary, The Golden Rosary of Good Sayings, which was composed by the well-learned, Melodious Voice, Glorious and Auspicious. This is the explanation of the second chapter. Explanation of the chapter on the knowledge of the path in the extensive commentary on the Ornament of Realization and its commentary, The Golden Rosary of Good Sayings.