Tibetan
ར་ཏེ། བདེན་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྒོམ་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། མཐོང་ལམ་གྱི་དམིགས་རྣམ་གོང་ནས་གོང་དུ་བགྲོད་པའི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོར་མ་ཟད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ཞེས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་སྒྲ་དོན་ཡང་ཇི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ། རྟོགས་དཀའ་ལས། མངོན་རྟོགས་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ལྟར་སྒོམ་ཞིང་བསླབ་པའི་གོ་རིམས་དང་སོགས་པས་སྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པ་མ་བཤད་པས་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་དང་ལམ་དང་དེའི་རབ་ཀྱི་མཐའ་སངས་ རྒྱས་ཉིད་འགྲུབ་པའི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་གོ་རིམས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར། མངོན་རྟོགས་ཁྲིགས་ཆགས་སུ་འབྲེལ་བར་བསྟན་པའི་གོ་རིམ་མེད་པའི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་ལྟར་འཆོལ་བར་འགྱུར་རོ། ཞེས་འཆད་དེ་འགྲིག་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། རིགས་པས་གནོད་པ་ལས་གཞན་ལུང་གིས་གནོད་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ཇི་ལྟར་ན། དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང༌། ཞེས་བྱ་བ་དང་སོགས་པས། རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་དྲང་སྟེ་ཅི་ལྟར་བཤད་དུ་རུང་སྟེ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཀྱང་ནི་རྣམ་པ་མ་བསྟན་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་གིས་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཤད་པས་དོན་བཤད་དུ་མེད་པར་མ་ཟད་པའོ། །རྟོགས་དཀར་ལུང་དེས་དྲོད་སོགས་དམིགས་རྣམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོར་ན་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་གི་སྒོ་ནས་དམིགས་བྱ་བདེན་པ་ལ་དམིགས་ན་ཡེ་ཤེས་བཅུ་དྲུག་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་དེ་བསྟན་པར་སློབ་དཔོན་བཞེད་ཅིང་ཕྱོགས་སྔ་ལས་ནི་མ་བསྟན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་སྔ་འདི་འཕགས་པའི་བཞེད་པར་སྨྲ་བ་ནི་རྒྱན་སྣང་མ་མཐོང་བས་ནོངས་ལ། མདོར་བསྟན་དུ་ཡུལ་བདེན་བཞི་བསྟན་ལ་དེ་ལ་དམིགས་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡང་བསྟན་དགོས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་འདི་ལེགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཆེན་པོ་དག་འདི་ལ་ལེགས་ཆར་མི་མཛད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མཚམས་སྦྱར་བ་དང༌། དོན་དངོས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་རིམ་དང་བསྟུན་ན་མཐོང་ལམ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་སྒོམ་པའི་ལམ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་དང༌། བྱེད་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་པའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་དེ་མ་བརྗོད་པར་རེ་ཞིག་སྒོམ་ལམ་དེའི་བྱེད་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དང་དགོས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་བྱེད་པ་དེ་སྒོམ་ལམ་ལས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉུང་བ་སྟེ་བཤད་གཞི་ཆུང་བ་དང༌། གདུལ་བྱ་སྒོམ་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་བསྟན་པ་ལ་བྲོད་པ་སྐྱེད་ནས་རྒྱུ་སྒོམ་ལམ་ལ་གཞོལ་བ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པ་སྟེ་དེ་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གསལ་ལས། གདུལ་བྱ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉུང་བ་ཉིད་དང་འབྲས་བུ་ལ་གཞོལ་བར་ཞུགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཏོན་ནས་གདུལ་བྱ་གང་སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་རྒྱུ་ལ་གནས་པར་བརྗོད་དུ་རུང་བ་ནི་ཆེས་ཉུང་སྟེ་དཀོན་ནོ། ཞེས་ལམ་འདི་རྙེད་དཀའ་བར་བསྟན་པ་དང༌། འབྲས་བུ་སྒོམ་ལམ་ལ་མོས་པ་སོགས་ཡིད་བྱེད་གསུམ་གྱི་འཇུག་པར་འདོད་པས་དེའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་དྲུག་པོ་འདིར་གཞོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པས་དེ་དག་ལ་གདམས་པར་འཆད་པ་ནི་དོན་མིན་ཏེ། འདི་ནི་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་འདྲ་བར་འབྲས་བུ་ལ་བཞེད་པས་སོ། །ཤཱནྟིས་མདོ་ཉུང་བས་དང་པོར་བྱེད་པ་འཆད་པར་འདོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་རྗོད་བྱེད་ཉུང་བས་སོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་སུ་ཡུམ་གྱིས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ སྐྱོན་རིག་པར་བྱས་ནས་ལམ་ལ་སློབ་པར་གསུངས་པ་ལ་འཕྲོས་ནས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱེད་པ་ནི་དྲུག་གོ །གང་ན་ཀུན་ནས་དུལ་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་དྲུག་ཀྱང་གཉིས་སུ་འདུ་སྟེ་རང་དང་གཞན་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་བྱེད་པ་ལྔ་དང་གཅིག་གོ །དང་པོ་ལ་ཡང་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེད་པ་བཞི་དང་མཐར་ཐུག་གི་གཅིག་གོ །བཞི་ལ་ཡང་ནང་དུ་སེམས་དུལ་བས་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞན་ལ་འདུད་པ་དང༌། ནང་དུ་ཆགས་སོགས་ཞི་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གནོད་པས་མི་རྫི་བའོ། །འདི་དག་ཀྱང་ཤཱནྟིས་ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པར་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་གྱི་རྣམ་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་སེམས་ལ་རང་དབང་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི། ཡུམ་འདི་དེ་ལྟར་བྱང་ཆེན་རྣམས་ཡོངས་སུ་དུལ་བ་དང་ང་རྒྱལ་མ་མཆིས་པའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ཞེས་སོ། །དུལ་པའི་རྗེས་ལ་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཐོབ་པ་ལ་རློམ་པ་བཀག་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་སོགས་པས་གྲོགས་དམ་པ་སོགས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་འདུད་པ་ནི། བྱང་ཆེན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་ཅིང་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ན་སྦྱིན་པ་ཡང་མི་དམིགས་གཏོང་བ་ཡང་མི་དམིགས་ལེན་པ་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟར་ན་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆེན་ཡོངས་སུ་དུལ་བ་ད
Chinese
如是，因为没有显示以真谛为对境的修习方式的缘故。若许，则见道的对境和行相，从上往上行进的现观次第，不仅广大，而且会变成丝毫也没有显示。名为《现观庄严》的词句的意义又将如何解说呢？《难解》中说：没有讲述按照所说的现观次第修习和学习的顺序等，修习达到极顶而成佛，因此发心等和道以及道的极顶成佛的现观次第丝毫也没有讲述的缘故。没有显示现观紧密相联的次第，会像《十万颂》等经一样杂乱。这样讲并不觉得妥当。第二，除了以理证妨害之外，也有以圣言妨害的，如何呢？“对境和行相”，以及等等。“行相遮止显现执着”的偈颂的意义如何解释呢？怎么能说得通呢？是说不通的。而且，如果没有显示行相，那么《如来藏》和《佛》等等的论典，因为丝毫也没有讲述现观的次第，所以不仅没有意义可说。而且，《难解》中说，那个圣言以暖相等对境行相的方式显示与声闻的差别，那也会没有的。总之，导师认为，如果以对境的行相，以任何方式对境真谛，就会产生十六种智慧，这个道理应该显示，而对方则认为没有显示。对方说这是圣者的观点，这是因为没有见到《庄严光明疏》而犯的错误。在简要的教义中，已经显示了四谛，因此也必须显示对境的方式，所以导师的观点是正确的。因此，大德们不赞同这一点是不合理的。 分为二：连接上下文和真实意义的解说。第一是：如果按照生起的次第，那么在见道的结尾之后，就应该讲述修道。第二也分为二：修道的行为和具有行为的修道。第一分为三，第一是：即使那样，也没有讲述，暂时...
English
That is because the manner of meditating on the truth as an object has not been shown. If you allow that, then the objects and aspects of the path of seeing, the stages of realization progressing from higher to higher, will not only be vast but will also become as if nothing at all has been shown. How then will the meaning of the words "Ornament of Clear Realization" be explained? In the Difficult to Understand, it says: Because the order of meditating and learning according to the order of the clear realizations that have been spoken of, and so on, has not been explained, and the attainment of Buddhahood through the perfection of meditation has not been explained, therefore, because the order of clear realizations of generating the mind of enlightenment and so on, and the path and the ultimate end of that, the attainment of Buddhahood itself, has not been explained at all. Without showing the order in which clear realizations are connected in an orderly manner, it will become as confused as the sutras such as the Hundred Thousand Verses. It is said that this explanation is not seen as proper. Secondly, there is also harm from scripture other than harm from reasoning. How so? "Object and aspect," and so on. How can the meaning of the verse "Aspects prevent manifest attachment" be interpreted? How can it be said to be reasonable? It is said to be unreasonable. Moreover, if the aspects are not shown, then the treatises such as the Tathagatagarbha and Buddha, etc., because the order of clear realizations has not been explained at all, there is not only no meaning to be explained. Moreover, the Difficult to Understand says that the scripture that shows the difference from the Hearers by means of the objects and aspects of heat and so on will also be absent. In short, the teacher believes that if the truth is objectified in any way through the aspects of the objectifier, the way in which the sixteen wisdoms arise should be shown, while the former party believes that it has not been shown. The former party's claim that this is the view of the noble ones is a mistake because they have not seen the Ornament of Light. In the concise teaching, the four truths have already been shown, so the manner of objectifying them must also be shown, so the teacher's view is correct. Therefore, it is unreasonable for the great ones not to praise this. Divided into two: connecting the context and explaining the actual meaning. The first is: If we follow the order of arising, then after the end of the path of seeing, the path of meditation should be spoken of. The second is also divided into two: the activity of the path of meditation and the path of meditation with activity. The first is divided into three, the first is: Even so, without speaking of it, for the time being...
Chinese
关于修道之作用已述说。其原因和必要是，按照次第，此作用比修道中所述说的要少，即论述的基础较小；为了使所化众生对修道之果产生欢喜，从而趋入修道之因，即为了让他们趋入修道。在《词句明释》中说：“为了使所化众生所要说的事物减少，并趋入于果，所以才宣说。”并提出，能够被说成安住于修道之作用的所化众生非常少，即稀有。这表明此道难以获得。由于希望趋入对果，修道生起信乐等三种作意，所以应当趋入于此六种因。因此，对这些进行教诫是没有意义的，因为这与作用的特征相似，都以果为目的。寂天认为，由于经文较少，所以首先想要阐述作用，这样一来，所表达的也较少。经文的关联是：在道上，通过后知，佛母让菩萨们认识到自己的过失，并教导他们学习道，这是由此而展开的。第二是：作用有六种。即“无论何时都调柔”等等。这六种作用也可以归纳为两种，即属于自相续和他相续的作用五种和一种。第一种又分为暂时的作用四种和究竟的一种。四种中，内心调柔，所以外在对他人恭敬；内心嗔恨等寂灭，所以不被外在的损害所动摇。这些寂天也阐释为无漏修道的作用。第三是：通过对所有烦恼的形态都获得自在，在道的形态的所有阶段中，使自己的心获得自主，即：此佛母如此，大菩萨们完全调柔且没有傲慢，为了这个目的而安住，真是太稀奇了。在调柔之后，因为断除了对获得殊胜功德的自负，所以对善知识以及其他如友伴等一切众生都恭敬，即：大菩萨们行于出世法，布施时，不执著布施者，不执著所施之物，也不执著接受者。世尊，如此，行于佛母的大菩萨们完全调柔
English
The function of the path of meditation has been explained. The reason and necessity are that, in order, this function is less than what is stated in the path of meditation, that is, the basis of discussion is small; in order to make the beings to be tamed rejoice in the fruit of the path of meditation, thereby entering into the cause of the path of meditation, that is, in order to lead them into it. In the Clear Words, it says, "In order to reduce the things to be said to the beings to be tamed, and to enter into the fruit, it is said." And it is pointed out that the beings to be tamed who can be said to abide in the function of the path of meditation are very few, that is, rare. This shows that this path is difficult to obtain. Because of the hope of entering into the fruit, the path of meditation gives rise to faith and other three mental activities, so one should enter into these six causes. Therefore, it is meaningless to instruct these, because this is similar to the characteristic of the function, and both aim at the fruit. Shantideva believes that because there are few sutras, he first wants to explain the function, so that what is expressed is also less. The connection of the sutras is: on the path, through subsequent knowledge, the Mother Buddha makes the Bodhisattvas realize their own faults and teaches them to learn the path, which is developed from this. The second is: there are six functions. That is, "Whenever one is completely subdued," and so on. These six functions can also be summarized into two, that is, five functions belonging to one's own continuum and another's continuum, and one. The first is further divided into four temporary functions and one ultimate function. Among the four, the mind is subdued internally, so externally one is respectful to others; internally, hatred and so on are pacified, so one is not shaken by external harm. These Shantideva also explains as the function of the uncontaminated path of meditation. The third is: through gaining mastery over all forms of afflictions, in all stages of the form of the path, making one's own mind autonomous, that is: this Mother Buddha is like this, the great Bodhisattvas are completely subdued and without arrogance, and it is wonderful to abide for this purpose. After being subdued, because of cutting off the conceit of obtaining superior qualities, one is respectful to the virtuous teacher and all other beings such as companions, that is: the great Bodhisattvas practice the transcendental Dharma, and when giving alms, they do not cling to the giver, do not cling to the object of giving, and do not cling to the receiver. World Honored One, in this way, the great Bodhisattvas who practice the Mother Buddha are completely subdued