Tibetan
ད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུའོ་ཞེས་སོ་སོ་རང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་ཤེས་པ་གང་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དེ་ངེས་པར་འཛིན་པའོ། །བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་ཡུལ་ནི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་ཀྱིས་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་དམིགས་པས་གཟུང་བ་དང༌། རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ལ་དམིགས་པས་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་གི་ཚད་ནི་ཇི་ཙམ་གྱིས་རང་ཡུལ་རྟོགས་པ་རྫོགས་པའི་བར་ཏེ། བྱ་རྫོགས་ཡིན་གྱི་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མི་རུང་བས་སོ། །ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཡང་མིང་གི་མཚན་མ་དང་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཟུང་བ་རྟོགས་སོ། །རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཛིན་པ་ རྟོགས་སོ། །བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མཚན་མ་མེད་པར་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་དང༌། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔལ་ལྡན་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་མཛད་ཟེར་བའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་ལས་སྤང་བྱའི་གྲངས་གཉེན་པོས་སྤོང་ཚུལ་རྣམས་མཛོད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་འདིས་སྤང་བྱའི་གྲངས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀུན་བཏུས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན། ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་སོ། །ཐུབ་དགོངས་ཀྱི་ལེའུ་གཉིས་པར། སྤང་བྱའི་གྲངས་གཉེན་པོས་སྤོང་ཚུལ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་འགྱུར་ཚུལ་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་མཐོང་ལམ་བཅུ་དྲུག་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་མཛོད་ལྟར་བཤད་ནས། ལེའུ་གསུམ་པར་སྤང་བྱའི་གྲངས་ཀུན་བཏུས་ལྟར་དང་གཉེན་པོས་སྤོང་ཚུལ་དང་ལམ་གཉིས་སུ་འཇོག་ཚུལ་རྣམས་མཛོད་ལྟར་བྱས་སོ། །འཇུག་ཊཱིཀ་ཏུ་རང་ལུགས་ལ་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བཤད་ནས་གཞན་གྱིས་ནི་གཞན་དུ་འཆད་དེ། ཞེས་གཞན་འདོད་བཀོད་པ་ནི་ཐུབ་དགོངས་ཀྱི་ལེའུ་གསུམ་པའི་དོན་དེར་སྣང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། བསྡུ་བར་ཁམས་གོང་འོག་གི་མཐོང་སྤང་གི་གཉེན་པོ་ཐ་དད་པར་བཤད་པ་ནི་སྔར་ཁམས་གོང་འོག་གི་བདེན་པ་སོ་སོར་གཏན་ལ་དབབ་པའམ། ཡང་ན་གོང་འོག་གི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་བྱེད
Chinese
再者，对于苦谛生起法智和对于苦谛生起类智，这二者是圣者之法的因，这是各自自身显现的无漏智慧。什么是对于苦谛的随觉智呢？就是对于苦谛的随觉智的忍，那是必定执取的。其余的真谛也应当知道，将忍和智各自适当地结合起来。如是，那么这些智慧的对境，是法忍法智以真谛的法性为对境而执持，类忍类智以有境智慧为对境而执持的有境。刹那的量，是以多少能圆满证悟自境为止，是事业圆满，而不是时间尽头的刹那，因为那是不能言说的。这些智慧的自性，也是与名称的相不混杂的，如《集论》中说：‘其中，法智忍和法智是证悟所取，随觉忍和随觉智是证悟能取。对于一切忍和智，也应当了知是安住于无相的瑜伽者。’又说：‘心的刹那，应当了知是对所知生起智慧圆满。’第二，据说是由吉祥月称所造的《五蕴分别论》中，所断的数目以对治来断除的方式，都如《俱舍论》一样出现。这位论师将所断的数目等，都如《集论》一样，在《大乘见道》的章节中宣说。在《能仁密意》的第二品中，以对治来断除所断的数目，无间道和解脱道转变的方式，最初的十五是见道，第十六是修道的分类，如《俱舍论》一样讲述之后，第三品中，所断的数目如《集论》一样，以对治来断除的方式和安立为二道的方式，都如《俱舍论》一样做了。在《入行论释》中，按照自宗如《集论》一样讲述之后，其他人则有其他的解释，这样安立他宗的观点，似乎就是《能仁密意》第三品的意义。第二，在《摄类学》中，宣说上下界的见断的对治是不同的，这是因为之前已经确定了上下界的真谛各自不同，或者是因为上下界的所断的断除的作
English
Furthermore, the arising of Dharma-knowledge regarding suffering and the arising of subsequent-knowledge regarding suffering, these two are the cause of the Dharma of the noble ones, this is the stainless wisdom that is manifest to each oneself. What is the subsequent-awareness-knowledge regarding suffering? It is the forbearance of the subsequent-knowledge regarding suffering, that is definitely apprehended. It should also be known that the remaining truths should also be appropriately combined with forbearance and knowledge. Thus, the objects of these wisdoms are that Dharma-forbearance and Dharma-knowledge take the Dharma-nature of the truths as their object and apprehend it, and subsequent-forbearance and subsequent-knowledge take the wisdom with an object as their object and are the object-possessing. The measure of a moment is up to the point where one completely realizes one's own object, it is the completion of the activity, not the moment at the end of time, because that cannot be expressed. The nature of these wisdoms is also not mixed with the characteristics of names, as it says in the Compendium of Abhidharma: 'Among them, Dharma-knowledge-forbearance and Dharma-knowledge realize the apprehended, subsequent-awareness-forbearance and subsequent-awareness-knowledge realize the apprehender. For all forbearance and knowledge, one should also know that they are yogis abiding in the absence of characteristics.' It also says: 'The moment of mind, one should know that the arising of wisdom towards the knowable is complete.' Secondly, in the Differentiation of the Five Aggregates said to be composed by glorious Chandrakirti, the number of what is to be abandoned and the way to abandon it with antidotes all appear as in the Treasury of Abhidharma. This teacher proclaimed the number of what is to be abandoned, etc., as in the Compendium of Abhidharma, in the chapter on the Mahayana Path of Seeing. In the second chapter of the Intent of the Sage, the number of what is to be abandoned, the way to abandon it with antidotes, the way the uninterrupted path and the path of liberation transform, the first fifteen are the path of seeing, and the sixteenth is the classification of the path of meditation, after explaining it as in the Treasury of Abhidharma, in the third chapter, the number of what is to be abandoned is as in the Compendium of Abhidharma, the way to abandon it with antidotes, and the way to establish it as two paths, were all done as in the Treasury of Abhidharma. In the Commentary on the Entrance, after explaining according to one's own system as in the Compendium of Abhidharma, others explain it differently, and the establishment of the views of others seems to be the meaning of the third chapter of the Intent of the Sage. Secondly, in the Collected Topics, the explanation that the antidotes for what is to be seen and abandoned in the upper and lower realms are different is because the truths of the upper and lower realms have been determined separately, or because the action of abandoning what is to be abandoned in the upper and lower realms
Tibetan
་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ ཆོས་ཤེས་དང་རྗེས་ཤེས་ཕྱོགས་མཐུན་དུ་བཤད་དོ། །ཆོས་བཟོད་ཉིད་ཁམས་གསུམ་གའི་མཐོང་སྤང་གི་གཉེན་པོར་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་བཟང་པོའི་ཞབས་ལ་སོགས་པ་མཁས་པ་དུ་མ་ཞིག་གིས་འབྲངས་སོ། །དེ་ལ་ཨ་བྷྱས་སྤང་བྱ་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བྱས་ནས་སྤོང་ཚུལ་མཛོད་བཞིན་འཆད་པ་ནི། ཐུགས་རྩིངས་པ་སྟེ། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་དང་འགལ་བས་སོ། །ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་ཅེས་པ་དེར་ནི་ཆོས་གསུམ་ལ་ཕལ་ཆེར་བྱེ་སྨྲའི་འདོད་པ་བཀོད་པའི་བཤད་པ་བྱས་ཤིང༌། དཔལ་ལྡན་ཟླ་གྲགས་ནི་དོན་སྨྲ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཙམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་ཡང་དགག་པ་མཛད་པས་འདི་དེས་མཛད་པ་མིན་པ་ལ་མངོན་པ་འོག་མའི་རྒྱུས་ཡོད་གཅིག་གིས་ཁ་གཡར་དུ་སྣང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། འདོད་པ་དགོད། འཐད་ཕྱོགས་བསྟན། ལུང་ནས་གསུངས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ལུགས་དང་པོ་ནི། འབྲས་བུའི་མངོན་རྟོགས་ལ་ལྟོས་ནས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ལ། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོའི་དོན་ནི་བདེན་བཞི་ལ་རིམ་པ་ལྟར་ཤེས་པ་དང་སྤོང་བ་དང་མངོན་དུ་དང༌། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི་བྱ་བའི་ལམ་ཡིན་པས་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྤོང་ལ་དེ་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་ཡང་སྤོང་ངོ༌། །དེ་སྤངས་པ་འགོག་པ་ཡིན་པས་འགོག་པ་ཡང་ མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་ན་མེད་པས་དེ་དག་དུས་གཅིག་གོ །གཉིས་པའི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་བཅད་ནས་རྗེས་སུ་ངེས་པ་སྐྱེས་པའི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཞག་པའོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་བདེན་བཞི་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཅུ་དྲུག་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་ལ། ཤེས་སྤོང་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་མེད་པས། འདིའི་ལྟར་ན་མཐོང་ལམ་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་ཀྱང་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་གཉིས་པ་ནི། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མཐའ་དག་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་བསྒོམས་པས་སྒོམ་པ་མཐར་སོན་པ་ན། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱ་གང༌། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པ་བཞི་ཀ
Chinese
从行相之门，讲说了法智和类智相合。法忍本身，在被说成是三界见断的对治品之后，贤足等众多智者都随学了。对此，阿毗达磨师就像做了《摄事品》一样，像仓库一样讲解断除之理，这是用心粗暴，因为与《摄事品》的规矩相违背。所谓的《五蕴差别》，其中对于三种法，大多是安立了分别说者的观点而作的解说。具德月称对于认为二谛的安立都只是世俗的安立也作了驳斥，因此这并非是他所造，似乎是下部对法的一个知情者假托的。第三（部分）分三：立宗，显示合理之处，从教证中讲述的方式。第一（部分）分二，从两种观点来说，第一种观点是：依赖于果的现观，见道是一刹那；依赖于个别证悟的现观，则是十六刹那，这样说。对此，第一种观点的意思是，对于四谛次第地了知、断除和现证，以及修习，是见道的作用之道的果，如果从这个角度来说，是一刹那，因为在见到苦谛时，断除苦谛所断，因为它是集谛，所以也断除集谛。断除它就是灭谛，因此也现证灭谛。而且，如果没有道谛的修习，就不会有灭谛，因此这些是同时的。第二种观点的意思是，虽然这样是一个，但是对于每一个谛，断除不同的增益之相，并且依赖于随后生起的确定的次第，安立为十六个。像这样，从引导对于四谛的决定的方式的角度来说，会次第出现十六个，而从做了知、断除等作用的方式的角度来说，没有次第。按照这种说法，见道上的入住的安立等也都是可以的。第二种观点是：对于个别证悟的现观也是一刹那，因为通过修习一切法无实有，当修习达到究竟时，意义的自性唯一，自性是现量的，以量来观察什么呢？没有见到的其他部分又有什么呢？以这种方式，四谛
English
From the aspect of action, it explains the concordance of dharma-knowledge and subsequent-knowledge. After dharma-acceptance itself was said to be the antidote to what is abandoned by seeing in the three realms, many scholars such as Bhadra's feet followed it. In this regard, Abhaya, like doing the Compendium of Things to be Abandoned, explains the method of abandonment like a storehouse, which is a rough mind, because it contradicts the rules of the Compendium. In the so-called Differentiation of the Five Aggregates, for the three dharmas, it mostly made explanations by establishing the views of the Vaibhashikas. The glorious Chandrakirti also refuted the view that the establishments of the two truths are only conventional establishments, so this was not made by him, but seems to be borrowed by someone who knows the lower Abhidharma. The third part has three: establishing the position, showing the reasonable side, and the way it is spoken from the scriptures. The first part has two: the first system is that, depending on the realization of the result, the path of seeing is one moment, and depending on the realization of individual understanding, it is said to be sixteen moments. The meaning of the first is that knowing, abandoning, and realizing the four truths in order, and practicing, are the results of the path of action of the path of seeing, and if it is done in that way, it is one moment, because when suffering is seen, suffering is abandoned by seeing, because it is the origin, so the origin is also abandoned. Abandoning it is cessation, so cessation is also realized. Moreover, if there is no practice of the path, there will be no cessation, so these are at the same time. The meaning of the second is that although it is one, for each truth, cutting off the different aspects of imputation, and depending on the order of subsequent certainty, it is established as sixteen. In this way, from the point of view of guiding the determination of the four truths, sixteen will appear in order, and from the point of view of doing the actions of knowing and abandoning, there is no order. According to this, the establishments of entering and abiding on the path of seeing are also possible. The second system is that the realization of individual understanding is also one moment, because by meditating that all dharmas are non-existent, when the meditation is completed, the nature of the meaning is one, the self is manifest, what is to be examined by valid cognitions? What other unseen part is there? In this way, the four truths