Tibetan
ཏོག་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་མ་བརྟགས་པའི་ངོར་ཡུལ་དུས་རང་བཞིན་སོ་སོར་ངེས་པར་སྣང་ཞིང་མཆོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། རང་རྒྱལ་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྟེན་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་དེ་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ་སོར་ངེས་པ་འཐོབ་པའི་རྟེན་དུ་རུང་བར་ཤུགས་ཀྱིས་མཚོན་ནས་བསྟན་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་བསྟན་པའོ། །དག་སྙིང་ཟླ་འོད་རྣམས་སུ་ཕྱི་མ་འདི་གཅིག་པུ་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟེན་དང་སྦྱོར་ཡང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་གང་ཟག་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་གཉིས་མཛད་པ་མདོའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ ཁྱད་ཆོས་རྟོགས་པར་ཏེ་ཐོབ་པར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མོ། །ཁྱད་ཆོས་དུ་དང་ལྡན་ན། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་སྟེ་ལམ་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་བཞི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་སྟེ་མི་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་དང༌། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་བྱེད་པས་སྤྲུལ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་ཤིང༌། ཡང་དག་པར་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དོན་བསྒོམས་པས་གཟུང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གོམས་པར་མ་བྱས་པས་འཛིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་མི་སྤོང་བ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་བསྡུས་པའི་རྟེན་པའི་ཆོས་ལམ་གྱི་གཞིའམ། རྟེན་བྱེད་པའི་རིགས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་ལྟར་ཉན་ཐོས་དང་སངས་རྒྱས་ལས་དང་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དོ། །འདིར་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དེ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་ཤེས་ཤུགས་ལ་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱལ་གྱི་འཕགས་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་དེའི་རྒྱུ་ངེས་ཆ་གསུངས་ཏེ། ངེས་ཆ་ཐོབ་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འཕགས་ལམ་སྐྱེ་བས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡང་མི་འདོར་ལ་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པའི་རྣམ་པས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དྲོད་ནི། གཟུགས་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་མོ་བཏགས་པ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ། དེ་ནི་གནས་བརྟན་རབ
Chinese
就像实际上没有自性，但在未经观察的情况下，境、时、自性各自显现为确定，并且显现为进行供养的行为一样。同样，自宗的如来藏虽然没有成立为实有的所依，但在名言中，依靠它来证悟，能够作为获得各自确定的证悟之法的所依，通过暗示来显示，因此是显示法性的所依。在《清净心髓》和《月光》等中，后者仅与自宗的所依相结合，但这位论师将补特伽罗和如来藏的所依二者都做了，这是经部的意义。第三是，菩萨以不执著于获得的方式来了解具有殊胜差别的特征，即并非以完全显现的方式来了解一切相，这样的对境是独觉道。具有何种特征呢？对于独觉道，即在道中，断定唯有在声闻的阶段中所说的那样修习四谛——苦、集、灭、道，无常等十六行相，并且断定不修习。以及，由于将色、声等所取的实法视为幻化，因此如同幻化一般，在名言中是从如幻的因所生，而实际上是通过修习无生之缘起，从而舍弃所取之义的分别念。并且，由于没有习惯于一切法无自性，因此不舍弃能取之义的分别念。以及，独觉乘所摄的所依之法，是道的根本，或者说，是能依之二种姓的差别。这三者依次是声闻和佛陀的因，即事业和证悟的殊胜差别。此处直接显示了自宗的道的体性，从而暗示了不执著于此而证悟的道。第三部分分为三点，第一点是，在自宗的圣道之下，宣说了它的因，即决定的三个部分。如果获得决定的部分，那么就会产生如前所说的圣道。第二点是，以不舍弃名言，并且显示与法性不相违的方式来了解的暖位是：色仅仅是假立，凡是假立的，那就是法性，那就是常住...
English
Just as there is actually no inherent existence, but in the absence of examination, objects, time, and nature appear as distinct and definite, and it appears as if the act of offering is being performed. Similarly, although the Tathāgatagarbha of our own school is not established as a real support, in conventional terms, relying on it to realize, it can serve as a support for obtaining the definite Dharma of realization, which is shown by implication, thus showing the support of Dharmatā. In the 'Essence of Pure Heart' and 'Moonlight' etc., the latter is only combined with the support of our own school, but this teacher has made both the support of the individual and the Tathāgatagarbha, which is the meaning of the sutra. The third is that the Bodhisattva understands the characteristics of the superior distinction by not clinging to the way of attainment, that is, not understanding all aspects in a completely manifest way, such an object is the Pratyekabuddha path. What characteristics does it have? For the Pratyekabuddha path, that is, in the path, it is determined that only the Four Noble Truths as spoken in the Śrāvakayāna stage are practiced - suffering, origin, cessation, path, the sixteen aspects of impermanence etc., and it is determined not to practice. And, because the objects of perception such as form and sound are regarded as illusions, therefore, like illusions, in conventional terms, they are born from illusory causes, but in reality, by practicing the interdependent arising of non-birth, the conceptual thought of the perceived meaning is abandoned. And, because one is not accustomed to all dharmas being without inherent existence, the conceptual thought of the meaning of the perceiver is not abandoned. And, the Dharma of dependence included in the Pratyekabuddha vehicle is the root of the path, or the difference between the two lineages of the dependent. These three are in order the cause of the Śrāvaka and the Buddha, that is, the superior difference between activity and realization. Here, the nature of the path of our own school is directly shown, thus implying the path of realizing without clinging to it. The third part is divided into three points, the first point is that under the noble path of our own school, its cause, the three parts of determination, are declared. If the determined part is obtained, then the noble path as mentioned before will arise. The second point is that the heat of understanding in a way that does not abandon the name and shows that it is not contrary to Dharmatā is: form is merely a designation, whatever is a designation, that is Dharmatā, that is permanent...
Tibetan
་འབྱོར་གྱིས་མི་འགལ་བར་བསྟན་ཏོ། ཞེས་སོ། །གཟུགས་སོགས་ལ་འགྲིབ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ་བ་སྟེ་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ནི། གཟུགས་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་སློབ་བོ། ཞེས་སོ། །གཟུགས་སོགས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་སོགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཡིན་པས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་བཟོད་པ་ནི། འདི་ལྟར་གཟུགས་ཡོངས་སུ་གཟུང་དུ་མེད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱིས་གཟུགས་ཡོངས་སུ་བཟུང་དུ་མེད་པས་སོ། ཞེས་སོ། །གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཆོས་མཆོག་ནི། བྱང་ཚེ་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མི་མཐོང་འགག་པ་དང་བླང་བ་དང་དོར་བ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་སོགས་པ་དང་འབྲི་བ་དང་འགྲིབ་པ་དང་འཕེལ་པ་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ནི་འདི་ལྟར་གཟུགས་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པས་སོ། ཞེས་སོ། །མདོ་འདི་དག་གིས་ངེས་ཆ་བཞི་བསྟན་པ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རམ། ཡང་ན་གོང་གི་མདོ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་དང༌། འོག་གི་མདོ་མཐོང་ལམ་ལ་སྦྱར་བ་ལ་རྒྱུ་མཚན་སྣང་བ་ན། བར་གྱི་འདི་ལྟ་བུ་ལ་རྒྱུ་མཚན་གསལ་བར་མེད་ཀྱང་འོས་མེད་ཀྱི་རིགས་པས་ཤེས་པར་བྱེད་པར་ཆོས་ཤེས་འཆད་དེ། འདི་འདྲ་བའི་རིགས་རྣམས་ལ་དྲན་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ན། ངེས་ཆ་བཞི་དང༌། དེ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་གཉིས་སོ། །གང་ལ་ན། རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་ལའོ། །སྦྱོར་ལམ་སྐྱེ་བའི་དམིགས་རྣམ་གང་ན། བདེན་པ་བཞིའི་དམིགས་པ་ལ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །ལམ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ན། སྦྱོར་ལམ་ཡུལ་བཅས་སོ། །རྣམ་པ་གང་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་མིང་གི་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་བཏགས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང༌། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་བརྗོད་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་གཉིས་མི་འགལ་བར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་སྟེ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པས་དམིགས་པས་དྲོད་སྐྱེ་བར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཟུགས་སོགས་ལ་དོན་དམ་པར་སྔར་ཡོད་འགྲིབ་པ་དང་སྔར་མེད་འཕེལ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་སློབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་དང༌། རང་རང་གི
Chinese
表明不相违背。如是说。以色等没有减少等来区分，即以其所区别的形态来证悟，成为顶峰的是：为了色增长和减少而不学。如是说。色等内空性，从等字到无事物之自性空性之间，以不完全执取的形态来证悟的忍位是：如此色完全不可执取，那是因为什么呢？因为从内空性到无事物之自性空性，色不能完全执取色。如是说。色等无生等之形态所证悟的法最胜位是：具寿，色的生不现见，灭和取舍和遍染和净和等等和减少和衰退和增长不现见。那是因为什么呢？具寿舍利子，那是如此色以色的自性而无有之故。如是说。这些经显示四决择分，也如先前所说吗？ 或者上面的经与道之体性，下面的经与见道相连有理由的话，中间的这个虽然没有明显的理由，但也应以无有不应理的道理来了解，而宣说知法，对于如此之类应当忆念。第三个是生。于何处？于四决择分和了知它的道智二者。于何者？于独觉和菩萨。加行道生之所缘为何？于四谛之所缘，依于观修无常等十六行相。道智之所缘为何？加行道连同所缘。形态为何？色等诸法各自从名称的表示所产生的假立名言之安立，以及远离彼等自性所说的一切戏论之法性二者，无有相违地善为显示，即以证悟的形态来缘取，而知生起暖位。同样，对于其余的也应当了知。对于色等，在胜义中没有先前存在的减少和先前没有的增长等，为了证悟而学习，名为学习之形态，以及各自的
English
It shows that it is not contradictory. Thus it is said. Differentiated by the absence of decrease, etc., in form, etc., that is, the aspect that is realized by the characteristics that distinguish it, which becomes the peak, is: One does not learn for the sake of increasing and decreasing form. Thus it is said. Form, etc., from inner emptiness, etc., to the emptiness of the nature of non-things, the forbearance that is realized by the aspect of not completely grasping is: Thus, form is completely ungraspable. Why is that? Because from inner emptiness to the emptiness of the nature of non-things, form cannot completely grasp form. Thus it is said. The supreme Dharma that is realized by the aspect of form, etc., without arising, etc., is: O Blessed One, the arising of form is not seen, nor are cessation, acceptance, rejection, defilement, purification, etc., decrease, decline, and increase seen. Why is that? O Venerable Shariputra, it is because form is without its own nature. Thus it is said. Do these sutras also show the four aspects of certainty as previously explained? Or, if there is a reason to connect the above sutra with the nature of the path and the sutra below with the path of seeing, then although there is no clear reason for this middle one, it should be understood by the reasoning of non-absurdity, and the Dharma-knowing should be explained. Such kinds should be remembered. The third is birth. Where? In the four aspects of certainty and the two wisdoms of knowing that. To whom? To the solitary realizer and the Bodhisattva. What is the object of the birth of the path of joining? Based on the object of the four truths, contemplating the sixteen aspects such as impermanence. What is the object of the wisdom of the path? The path of joining together with the object. What is the form? The establishment of the imputed names and terms that arise from the expression of the names of the phenomena such as form, etc., and the nature of the Dharma that is free from all the elaborations that express their nature, are well shown without contradiction, that is, by focusing on the form of realization, it is known that warmth arises. Similarly, the remaining ones should also be known. For form, etc., in the ultimate sense, there is no decrease of what existed before and no increase of what did not exist before, etc., for the sake of realizing, learning is called the form of learning, and each of