Tibetan
་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ནང་དང་ཕྱི་དང་སོགས་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཡིན་པས་གཟུགས་སོགས་ལ་བདེན་པར་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ལ་དང་པོར་སྐྱེ་བ་ དང་མཐར་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པས་སོ། །མདོར་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ལམ་ཤེས་སྒོམ་པའི་ཚེ་རང་རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་ལམ་བཞི་བདེན་བཞི་ལ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེའོ་ཞེས་རྣམ་པ་འདི་བཞིའི་སྒོ་ནས་མི་དམིགས་པར་ཤེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་མཚམས་སྦྱར་བ་དང༌། སོ་སོའི་ངོ་བོ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དམན་མཆོག་གི་རིམ་པ་དང་བསྟུན་ནས་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་འཆད་དོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཡུམ་གང་ནས་བཙལ་བ་དྲིས་པ་དང༌། ཤཱ་རིའི་བུས་རབ་འབྱོར་གྱི་ལེའུ་ལས་བཙལ་བར་གསུངས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མཐོང་ལམ་དང༌། སྒོམ་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྟེན། བརྟེན་པ་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལུས་རྟེན་དང༌། སེམས་རྟེན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲ་མི་སྙན་པ་མ་གཏོགས་པའི་མི་དང་འདོད་ལྷའི་རྟེན་ལ་སྐྱེ་སྟེ། ངན་སོང་དང་སྒྲ་མི་སྙན་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཅན་ཡིན་ལ་ཁམས་གོང་མ་རྣམས་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་ཅིང་མི་སྐྱོ་བར་ཡང་དང་པོར་བདེན་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྡུ་བ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་གོང་མར་སྐྱེས་པས་ཀྱང་དང་པོར་བདེན་པ་རྣམས་ མངོན་པར་མི་རྟོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་གནས་དེ་དག་ནི་སྐྱོ་བར་འགྱུར་དཀའ་བ་ཡིན་པས། རེ་ཞིག་སྐྱོ་བ་ཆུང་ངུས་ཀྱང་བདེན་པ་རྣམས་མངོན་པར་མི་རྟོགས་ན་གང་ན་སྐྱོ་བ་ཆུང་ངུ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དང༌། མཛོད་ལས། གོང་ན་མཐོང་ལམ་མེད། །མི་སྐྱོ། ཞེས་ལུང་རིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ཏེ། བསྡུ་བར། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་བསམ་གཏན་རྣམས་ཁོ་ན་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ལམ་ནི་ཞི་གནས་ཤས་ཆེ
Chinese
因为自性空，内外等事物没有实体的自性空性之间，对于色等不执著为真实的行相，以及对于色等最初生和最终灭等不存在的行相。总而言之，菩萨在修习道智时，依靠声闻的加行道四谛十六行相的观修而生起，通过这四种行相了知无所缘。第三部分分为二： общей классификации и объяснении индивидуальных особенностей. 第一部分是：按照低劣和殊胜的次第，在声闻道的结尾宣说菩萨道的体性。经的关联是：百千问从何处寻觅般若，舍利子从善现品中寻觅而宣说。第二部分分为二：见道和修道。第一部分分为二： общей классификации и объяснении составных частей. 第一部分分为二：见道生起的所依，所依的见道。第一部分分为二：身体所依和心所依。第一部分是：除了声音不悦耳者之外，生于人和欲天之身。因为恶趣和声音不悦耳者具有异熟的障碍，而且上界没有厌离，即使不厌离也不能首先证悟真谛。如《摄类学》中说：生于色界和无色界上层者也不能首先现证真谛，因为这些地方难以生起厌离。即使稍微生起厌离也不能现证真谛，更何况根本没有厌离呢？又如《俱舍论》中说：上面没有见道，不厌离。如是根据教证和理证成立。第二部分是：依靠六禅定地中的任何一个。如《摄类学》中说：现证真谛唯有依靠禅定，以及依靠初禅的近分定，没有不能胜任的。不是从无色定的等持中产生，因为无色定的等持寂止部分较多。
English
Because of emptiness of inherent existence, between the emptiness of inherent existence where internal, external, and other things have no entity, the aspect of not grasping forms etc. as truly existent, and the aspect of saying that there is no origination in the beginning and cessation in the end for forms etc. In short, when a Bodhisattva cultivates the knowledge of the path, it arises by relying on the sixteen aspects of the four truths of the Hearer's path of preparation, and it is understood that there is no object of focus through these four aspects. The third part has two sections: a general connection and an explanation of the individual entities. The first is: following the order of inferior and superior, the nature of the Bodhisattva's path is explained at the end of the Hearer's path. The connection of the Sutra is: it is said in response to Indra's question of where to seek the Mother, and Shariputra's statement that it is sought in the chapter of Subhuti. The second has two parts: the path of seeing and the path of meditation. The first has two parts: the general and the detailed meaning. The first has two parts: the basis for the arising of the path of seeing, and the path of seeing that relies on it. The first has two parts: the physical basis and the mental basis. The first is: it arises in the body of humans and desire gods, except for those with unpleasant voices. This is because the unfortunate realms and those with unpleasant voices have the obscuration of fruition, and the higher realms have no aversion, and even without aversion, they cannot realize the truth at first. As it says in the Compendium: "Those born in the form realm and the higher formless realms also do not directly realize the truths at first, because these places are difficult to become averse to. If even a little aversion does not directly realize the truths, then what need is there to mention that there is no aversion at all?" And as it says in the Treasury: "There is no path of seeing above, no aversion." As it is established by scripture and reason. The second is: it relies on any of the six meditative grounds. As it says in the Compendium: "The direct realization of the truth is only through meditations, and also through the proximity of the first meditation, without being unable to do so. It is not from the samadhi of the formless absorptions, because the path of the formless absorptions is mostly peaceful abiding."
Tibetan
་བ་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆུང་བ་ཡིན་པས་ལྷག་མཐོང་ཆུང་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། བདེན་པ་རྣམས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་སོ། །ཐེག་ཆེན་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ཞེས་ཀྱང་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མཐོང་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་དུར་བཤད་པ་དང༌། མཐོང་སྤང་སྤོང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དང༌། སྐད་ཅིག་མ་དུར་སྐྱེ་བ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡེ་པ་རྣམས་ལ་གྲངས་མང་ཉུང་འདོད་ཚུལ་དུ་མ་བཤད་ཀྱང༌། གྲགས་ཆེ་བ་ལ་མཛོད་དུ། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ནི། །མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ། ཞེས་བཅོ་ལྔར་བཤད་པ་དང༌། ཡུམ་གྱི་ རྒྱན་འདི་དང་ཀུན་བཏུས་ལ་སོགས་པར་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བཤད་ཚུལ་དགོད། འཐད་མི་འཐད་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཆོས་མངོན་པ་ནས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དང༌། རྗེས་འབྲང་གིས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། མཛོད་དུ་ཆོས་བཟོད་བཞི་འདོད་པའི་མཐོང་སྤང་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང༌། ཆོས་ཤེས་བཞི་དེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དང༌། རྗེས་བཟོད་བཞི་ཁམས་གོང་གི་མཐོང་སྤང་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་རྗེས་ཤེས་བཞི་དེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་བཤད་དོ། །ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྤོང་ཞིང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་ལ་ལྷག་མ་གསུམ་གྱི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་རྗེས་བཟོད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་གཉིས་ལ་དམིགས་ནས་འདི་ནི་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུའོ་ཞེས་འཛིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་ཀྱིས་རྗེས་བཟོད་ལ་དམིགས་ནས་སྔར་ལྟར་འཛིན་པའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ལྷག་མ་གསུམ་གྱི་རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་གཉིས་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོར་མ་བཤད་དེ། ཀུན་བཏུས་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་གང་ཞེ་ན། སྔར་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སོ་སོ་རང་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ གྱུར་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དེ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཤེས་པ་གང་ཞེ་ན། ཤེས་པ་གང་གིས་བཟོད་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་གང་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོ
Chinese
是。因为观的力量小，以观力小的道，不能现证诸真谛。如是说。大乘也说是依于四禅的实事。第二，分三：说见道的刹那数，如何显示断见所断，考察刹那数生起。初者，各部对于数量多少虽有诸多主张，然较著名者，在《俱舍论》中说：‘于彼十五刹那者，未见为见故，见道。’如是说为十五，以及《现观庄严论》和《集论》等处说为十六刹那。第二，分二：记录解说方式，思考合理与否。初者，分二：从《法蕴论》中如何解说，随行者如何阐释之方式。初者，在《俱舍论》中说，欲求四法忍的见所断的断除的无间道，以及四法智，是其解脱道，以及四类比忍，是上界见所断的断除的无间道，以及四类比智，是其解脱道。依《集论》的观点，以苦法忍断除三界之苦的见所断，以苦法智现证解脱道，其余三者的法忍法智也是如此。苦类比忍缘于苦法忍法智二者，执持‘此是圣者诸法之因’，苦类比智缘于类比忍，如前执持，如是决定。因此，类比忍类比智二者未说为所断之对治，因为《集论》中说：‘何为苦法智之忍？谓先前作分别之自在，于各自现前之无漏慧，由其断除苦见所断之烦恼，是名苦法智之忍。’何为法智？谓由何智于忍之后，现证解脱。何为于苦随觉而知之忍？谓于苦法智之忍
English
It is. Because the power of insight is small, the path of small insight cannot directly realize the truths. So it is said. The Mahayana is also said to rely on the actualities of the four dhyanas. Second, there are three parts: explaining the number of moments of the path of seeing, how to show the abandonment of what is to be abandoned by seeing, and examining the arising of the number of moments. The first is that although there are many claims about the number of divisions, the more famous ones are in the Treasury of Knowledge: 'In that, the fifteen moments are the path of seeing because of not seeing and seeing.' It is said to be fifteen, and in the Ornament of Clear Realization and the Compendium, etc., it is said to be sixteen moments. Second, there are two parts: recording the way of explanation, and thinking about whether it is reasonable or not. The first is divided into two parts: how it is explained in the Dharma Abhidhamma, and how the followers explain it. The first is that in the Treasury of Knowledge, it is said that the uninterrupted path of abandoning what is to be abandoned by seeing, which desires the four Dharma-kshanti, and the four Dharma-jñanas, which are its liberation path, and the four analogies, which are the uninterrupted path of abandoning what is to be abandoned by seeing in the upper realms, and the four analogy-jñanas, which are its liberation path. According to the view of the Compendium, the suffering of the three realms is abandoned by seeing by the suffering Dharma-kshanti, and the liberation path is directly realized by the suffering Dharma-jñana, and the Dharma-kshanti and Dharma-jñana of the remaining three are also the same. The suffering analogy-kshanti is based on the suffering Dharma-kshanti and Dharma-jñana, and holds that 'this is the cause of the Dharma of the noble ones', and the suffering analogy-jñana is based on the analogy-kshanti, and holds as before, and so it is determined. Therefore, the analogy-kshanti and analogy-jñana are not said to be the antidote to be abandoned, because the Compendium says: 'What is the forbearance of the Dharma-jñana of suffering? It is the non-leaking wisdom that is manifest to each person by the power of the previous distinction, by which the afflictions to be abandoned by seeing suffering are abandoned, and it is called the forbearance of the Dharma-jñana of suffering.' What is Dharma-jñana? It is the knowledge by which liberation is directly realized after forbearance. What is the forbearance of knowing the suffering according to the realization? It is the forbearance of the Dharma-jñana of suffering.