Tibetan
་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་ཕྱིན་ཏེ། རུས་པ་འདི་ཅི་ལས་བྱུང་བསམས་པས་མ་རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་རྟོགས་པའི་དོན་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་པས་ལམ་ཕྱི་མ་བཞི་ཚེ་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ལམ་གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མཉེས་པར་བྱས་ཤིང་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔར་མ་སྐྱེད་པའི་སྦྱོར་ལམ་དང་པོ་གསུམ་སྐྱེད་ནས་ཚེ་དེ་ལ་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའམ། དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་མི་ནུས་ལ། ཕྱིས་དེ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱེད་པའོ། །སའི་དངོས་གཞིར་བཟོད་པ་འདི་ལ་གསལ་ཁ་མེད་ཀྱང་བླ་མ་རྣམས་བཟོད་འབྲིང་མན་ཆད་སྐྱེད་པ་ལ་བཞེད་དེ། དེ་ཡང་བཟོད་ཆེན་ནས་ཆོས་མཆོག་དང་མཐོང་ལམ་བར་མ་ཆད་དུ་སྐྱེ་ལ་འདིས་ཚེ་དེ་ལ་མཐོང་ལམ་སྐྱེད་མི་ནུས་པས་སོ་སྙམ་པའོ། །ལམ་གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་སྔར་དང་འདྲ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་ནི་འཐོབ་ལ། དགྲ་བཅོམ་ནི་འཐོབ་མི་ནུས་པས་འདས་ལམ་གྱིས་ཕྱིས་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱེད་ པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་དང་པོ་གཉིས་གང་རུང་ཡིན་གྱི་ཕྱིར་མི་འོང་མིན་ཏེ། མངོན་པའི་སྤྱི་སྐད་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་ནས་འདོད་པར་ཉན་མོངས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེ་མི་སྲིད་པ་འདི་སྤང་བྱ་ལྷག་མའི་དབང་གིས་འདོད་པར་སྐྱེ་དགོས་པས་སོ། །འདི་ལ་བོད་རྣམས་རིམ་པ་ལྟར་དབང་པོ་འབྲིང་གི་འབྲིང་དང་འབྲིང་གི་རྟུལ་པོ་དང༌། ཚོགས་སྤྱོད་ཆེ་ཆུང་གི་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་སྦྱོར་ལམ་སྔོན་དུ་བཏང་ཞིང་འབྲས་བུ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བའི་ཚོགས་སྤྱོད་དང༌། དེ་གཉིས་ཀ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་ཚོགས་སྤྱོད་ཅེས་འབྱུང་སྟེ། ཀུན་བཏུས་ལས། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྔོན་མ་སྐྱེད་པ་དང་སྐྱེད་པ་དང་སྔོན་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པ་དང་ཐོབ་པ་ཡང་རུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མེད་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏེ་གཅིག་པུར་གནས་པའམ། རང་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཏེ། ཚོགས་དང་སྤྱོད་པ་གང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པའོ་ཞེས་སྦྱོར་ལམ་མ་སྐྱེད་པས་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏེ་གཅིག་པུར་གནས་པ་དང༌། ལྷག་མས་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་རང་རྒྱལ་དུ་གྱུར་ནས་ཚོགས་དང་སྤྱོད་པར་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལམ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་བསླབས་པས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་གསུམ་ལས། འགྲུབ་ཚུལ་དང་པོ་ནི། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་པའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བ་ན་སློབ་དཔོན་མེད་པར་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་དགྲ་ བཅོམ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །འགྲུབ་པ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ཡང༌། སྔར་ལམ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ་དང་དེས། སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བ་ན་སློབ་དཔོན་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཆོས་སོ་བདུན་བསྒོམས་ནས་རིམ་པ་ལྟར་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང་དགྲ་བཅོམ་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ལྷག་མ་ནས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་བར་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །འདིའི་ལྟར་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་དེ་ནས་ཚེ་འཕོས་པའི་ཕྱི་མ་དེ་ཉིད་ལ་ལམ་ལྷག་མ་བཞི་སྐྱེད་པར་བཞེད་ཀྱི། མཛོད་པ་ལྟར་གདན་ཐོག་གཅིག་ལ་ངེས་པར་སྐྱེད་པ་མི་འདོད་དོ། །ལྷག་མ་གཉིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་སྦྱངས་པའི་ཚེ་ཕྱི་མ་དེ་ལ་བཟོད་འབྲིང་ནས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་བར་དང་ཕྱིར་འོང་ངམ་ཕྱིར་མི་འོང་ནས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་བར་སྐྱེད་པར་བཞེད་དེ། སྲིདཔ་ཐ་མ་པའི་ཚེ་གཅིག་ལ་ལམ་མང་བ་དང་འབྲིང་བ་དང་ཉུང་བ་བསྐྱེད་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏོ། །འདི་གསུམ་ལ་ཡང་སྤང་བྱ་ཅིག་ཅར་དང་རིམ་གྱིས་སྤོང་བ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་དང༌། བཅུ་དྲུག་པ་རྫོགས་རྗེས་སུ་སྒོམ་སྤང་སྤོང་ཚུལ་གསུངས་པའི་རྣམ་གཞག་མ་མཐོང་ཡང༌། བྱང་ས་ལས། རང་རྒྱལ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་ལམ་གྱིས་རང་བཞིན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པས་ཞུགས་གནས་བརྒྱད་ཀ་རྩིར་རུང་ཞིང་སྤང་བྱ་ཡང་རིམ་གྱིས་སྤོང་ཞིང་དེ་ཡང་བཅུ་དྲུག་པའི་རྗེས་སུ་ སྒོམ་སྤང་རྣམས་སྤོང་སྙམ་མོ། །དང་པོ་ལ་མཛོད་ལས་ནི། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་པ། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། །དེ་ཡི་སྔོན་དུ་ཐར་ཆ་མཐུན། ཞེས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་ཚེ་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་སྲིད་རྩེའི་ཉེར་སྡོགས་ཐོབ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཞིང༌། བསམ་གཏན་གྱི་མཐའ་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་ལྷག་མ་བཞི་སྟན་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་དེའི་ཚེ་མཐོང་སྤང་རྣམས་དང་སྲིད
Chinese
出家受具足戒后，前往坟墓，心想这骨头从何而来？从无明到老死，通过观修顺逆十二缘起，依靠第四禅的真实义，在一生中证悟后四道，如是宣说。第二条道路是：使佛陀的出现感到欢喜，依靠圣者，听闻圣法，如理作意，从而生起先前未生起的三种加行道，并在那一生中证悟正法，或者无法获得沙门的果位，为了以后获得这二者，要精通六种事物。在地的真实义中，对于忍位没有明确的说明，但上师们认为要生起下至中品的忍位，也就是从上品忍到世第一法和见道之间不断生起，但因为这无法在那一生中生起见道，所以这样认为。第三条道路是：依靠与先前相同的因，从而证悟正法，并且能够获得沙门的果位，但无法获得阿罗汉果，因此通过超越道，为了以后获得它，要精通六种事物。 果位是前两种中的任何一种，因此不是不还果，因为在经部的通用语中，获得不还果后，不可能因烦恼的力量而在欲界受生，这是因为必须因剩余的应断之物而在欲界受生。对此，藏人依次使用中等根器的中等和中等根器的下等，以及集资大小的术语。论典中说，有先进行加行道而没有先进行果位的集资，以及那二者都先进行的集资。在《摄类学》中说：与决择分相应的，无论是先前未生起还是已生起，无论是先前未获得果位还是已获得果位都可以，在没有佛陀出世的情况下，自己现证道，像犀牛一样独自居住，或者成为独觉佛，无论集资和行为如何，都获得了苦的边际。意思是说，因为没有生起加行道，所以现证道后，像犀牛一样独自居住，还有通过剩余的道现证道后，成为独觉佛。
English
Having renounced and taken full ordination, one goes to the charnel ground and thinks, "Where did these bones come from?" From ignorance to old age and death, through contemplating the arising and ceasing of the twelve links of dependent origination, relying on the actual basis of the fourth dhyana, one realizes the latter four paths in one lifetime, thus it is taught. The second path is: making the arising of the Buddha pleasing, relying on a noble person, listening to the sacred Dharma, and properly applying the mind, thereby generating the first three paths of application that were not previously generated, and in that lifetime realizing the Dharma, or not being able to attain the fruit of a renunciate, in order to attain those two later, one must be skilled in the six things. In the actual basis of the ground, there is no clear explanation of patience, but the lamas consider that patience of the middle grade and below should be generated, that is, from great patience to the highest Dharma and the path of seeing, it arises continuously, but because this cannot generate the path of seeing in that lifetime, it is thought. The third path is: relying on the same cause as before, thereby realizing the Dharma, and being able to attain the fruit of a renunciate, but not being able to attain the Arhat, therefore, through the path of transcendence, in order to attain it later, one must be skilled in the six things. The fruit is either of the first two, therefore it is not a non-returner, because in the common language of the Abhidharma, after obtaining the non-returner, it is impossible to be born in the desire realm due to the power of afflictions, this is because one must be born in the desire realm due to the remaining things to be abandoned. In this regard, Tibetans use the terms of the middle of the middle faculty and the dull of the middle faculty, and the magnitude of accumulation, respectively. In the treatises, it is said that there is accumulation that precedes the path of application but does not precede the fruit, and accumulation that precedes both. In the Compendium, it is said: "Corresponding to the part of definite discrimination, whether it is previously ungenerated or generated, whether it is previously unattained or attained, it is also acceptable, without the arising of a Buddha, one realizes the path oneself, becomes like a rhinoceros and dwells alone, or becomes a solitary conqueror, whatever the accumulation and conduct, one obtains the end of suffering." It means that because the path of application has not been generated, after realizing the path, one dwells alone like a rhinoceros, and after realizing the path through the remainder, one becomes a solitary conqueror.
Chinese
因此，（经中）说（这些是）积聚和修行（资粮）的方式。第三，如果修习这三种道，会如何成就果呢？这也有三种情况。第一种成就方式是：在积累了一百个劫的资粮之后，如果没有佛出世，那么在没有老师的情况下，修习三十七道品，断除一切烦恼，证得阿罗汉果。第二种和第三种成就方式也是：如前两种道的情况中所述的那些因缘，如果没有佛出世，那么不依赖老师，修习三十七道品，次第现证诸法，直至证得阿罗汉果；或者从剩余的果位直至证得阿罗汉果。按照这种说法，对于像犀牛角（独觉）那样的人来说，也是在积累了一百个劫的资粮之后，精通六种事物，然后在来世生起剩余的四道。但他们不希望像《俱舍论》中那样，必须在一个座上生起（四道）。剩余的两种情况也是如此，在精通六种事物之后，在来世从下品忍位到阿罗汉果位，或者从一来果或不还果位到阿罗汉果位生起（果位）。通过在最后一生中能够生起多、中、少的道，来显示这些差别。这三种情况也有同时断除和次第断除两种。对于后者，虽然没有看到在见道之前和十六心圆满之后如何断除修道所断的论述，但在《瑜伽师地论》中说：‘应知独觉与声闻完全相同。’为什么呢？因为他们与声闻在道的自性上是相同的。因此，八种住果都可以计算在内，所断也是次第断除，并且也是在十六心之后断除修道所断的。对于第一种情况，《俱舍论》中说：‘导师与独觉菩提，皆依禅定之边际。’意思是说，在最后一生中，在见道之前，获得有顶的近分定，然后对无所有处以下（的欲界和色界）断除贪着，依靠第四禅，在一个座上现证剩余的四道，并在那时断除见道所断和有
English
Therefore, it is said (in the scriptures) that (these are) the ways of accumulating and practicing (merit). Third, if one trains in these three paths, how will the fruit be achieved? There are also three situations here. The first way of achieving is: after accumulating merit for a hundred kalpas, if no Buddha appears, then without a teacher, practice the thirty-seven factors of enlightenment, abandon all afflictions, and attain the Arhat fruit. The second and third ways of achieving are also: as the causes and conditions mentioned in the previous two paths, if no Buddha appears, then without relying on a teacher, practice the thirty-seven factors of enlightenment, and gradually realize the Dharma, until attaining the Arhat fruit; or from the remaining fruits until attaining the Arhat fruit. According to this statement, for someone like a rhinoceros horn (Pratyekabuddha), it is also after accumulating merit for a hundred kalpas, mastering the six objects, and then generating the remaining four paths in the next life. But they do not want to necessarily generate (the four paths) on one seat, as in the Abhidharmakosha. The remaining two situations are also the same, after mastering the six objects, in the next life, generating (fruits) from the lower forbearance to the Arhat fruit, or from the once-returner or non-returner to the Arhat fruit. These differences are shown by being able to generate many, medium, and few paths in the last life. These three situations also have two types: simultaneous abandonment and gradual abandonment. For the latter, although I have not seen a discussion of how to abandon what is to be abandoned in the path of cultivation before the path of seeing and after the completion of the sixteen minds, it is said in the Yogacarabhumi Shastra: 'It should be known that the Pratyekabuddha is exactly the same as the Shravaka.' Why? Because they are the same as the Shravakas in the nature of the path. Therefore, all eight abodes can be counted, and what is to be abandoned is also gradually abandoned, and it is also after the sixteen minds that what is to be abandoned in the path of cultivation is abandoned. For the first situation, it is said in the Abhidharmakosha: 'The teacher and the Pratyekabuddha's enlightenment all rely on the edge of meditation.' This means that in the last life, before the path of seeing, one obtains the near attainment of the peak of existence, and then abandons attachment to the realm of nothingness and below (the desire realm and the form realm), relies on the fourth dhyana, realizes the remaining four paths on one seat, and at that time abandons what is to be abandoned in the path of seeing and existence.