Tibetan
་སོགས་ཀྱི་མིང་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་དམིགས་རྣམ་གསལ་བར་མ་བཤད་པ་འགྲེལ་པས་ཁ་བསྐངས་ནས་བཀྲལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་བདུན། རིགས་པ་དང༌། ལམ་དང༌། ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། ཚོགས་བསོག་པ་དང༌། གནས་པ་དང༌། རྒྱུ་བ་དང༌། སྒྲ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཤས་ཆུང་བ་སྟེ། དེས་ན་དེའི་སེམས་འདུ་འཛི་ལ་མི་དགའ་ཞིང་གཅིག་པུ་ལ་དགའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཤས་ཆུང་བས་ཏེ། དེས་ན་དེའི་སེམས་ཆོས་སྟོན་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་མི་འཇུག་གི་སེམས་ལས་ཆུང་ངུར་གནས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་དབང་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་ཅིང་ང་རྒྱལ་སྤྱོད་པ་ ཅན་ཏེ། དེས་ན་སློབ་དཔོན་མེད་ཅིང་འགྲན་ཟླ་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་པར་འདོད་པའོ། །ཁྱད་པར་འདི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་གཅིག་པུ་ལ་སྦྱར་ཡང༌། ས་ཡི་དངོས་གཞིར་གསལ་ཁ་མེད་ཅིང་ལམ་དང་འགྲུབ་པ་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང་ཚོགས་སྤྱོད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གསུངས་ཤིང༌། གནས་པ་དང་རྒྱུ་བ་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐུན་མོང་གི་རྣམ་གཞག་ཏུ་གསལ་ལོ། །འོན་ཀྱང་གཅིག་པུ་ལ་དགའ་བ་ནི་ཚོགས་སྤྱོད་ལ་དོར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཟག་དེས་ལམ་ལ་སློབ་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ལམ་ལ་ཡང་གསུམ་ལས། ལམ་དང་པོ་ནི། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ལ་གནས་ནས་བསྐལ་བ་བརྒྱར་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་རང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་ཕྱིས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཁས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དྲུག་ནི་ཕུང་པོ། སྐྱེ་མཆེད། ཁམས། རྟེན་འབྲེལ། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ། བདེན་པ་རྣམས་ལ་མཁས་པའོ། །འདི་ནི་བསེ་རུའི་ལམ་མོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་ནས་བསྐལ་བ་བརྒྱའི་བར་དུ་ཐོས་བསམ་བྱས་ཤིང་ད་དུང་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་ཤེས་པ་ན་སྔར་གྱི་ལམ་སྦྱངས་ནས་འཆི་འཕོ་ཀར་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་མེད་པའི་ཞིང་དུ་སྐྱེ་བ་དང༌། དེར་ཡང་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལམ་བགྲོད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་ གདུལ་བྱ་ལ་ངག་གིས་མིན་པར་ལུས་ཀྱིས་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་གསུམ་འདེབས་ཤིང༌། ཤི་འཕོས་ནས་ཞིང་སྟོང་པར་གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པ་དམངས་རིགས་མིན་པ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་ཏེ། ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རང་བྱུང་གིས
Chinese
等等的名字，但没有明确说明目标，注释已经补充并解释了。第二部分分为两部分：总体和分支的意义。第一部分有七个方面：理路、道、如实成就、积聚资粮、安住、行持和解释词义。第一点是：具有三个特点。第一，自性烦恼少，因此他的心不喜欢喧嚣，喜欢独处。第二，因为慈悲心少，所以他的心不投入于说法和利益众生，心安住于微小的事业中。第三，根器中等，且具有我慢的行为，因此想要无师自通，没有竞争对手而证得菩提。虽然上师们将这个特点只应用于犀牛角一样独自修行的人，但在《地之真实》中没有明确说明，并且在道和成就方面也分成了三个方面，共同讲述了犀牛角一样的人和群体修行。对于安住和行持这两个方面，分别讲述了不同的特点。因此，在共同的分类中很明确。然而，喜欢独处这一点被群体修行所抛弃。第二点是：这个人如何学习道？关于道也有三种。第一种道是：安住于独觉的种姓，在一百个劫中令诸佛生起欢喜心，从而使自相续成熟为自菩提，为了以后获得自己的菩提，要精通六个应该精通的事物，即：蕴、处、界、缘起、处非处、谛。这是犀牛角的道。对此，有些人认为应该专注于声闻乘的论藏，在一百个劫中听闻和思考，并且知道仍然需要受生，那么就应该学习以前的道，在死亡时转生到没有佛和声闻的刹土，在那里也不依赖于他人，而是依靠自己获得的智慧来行道，并且在获得菩提时，也发三个愿：愿我不用语言，而用身体来慈爱所化众生。死亡转生后，在空旷的刹土中，转生为三洲的男子，而不是平民，而是自然地
English
etc., but the specifics were not clearly explained, so the commentary has supplemented and clarified them. The second part has two aspects: the general and the specific meanings. The first part has seven aspects: reasoning, the path, actual accomplishment, accumulating merit, abiding, conduct, and explaining the meaning of words. The first point is: possessing three characteristics. First, by nature, having few afflictions, therefore, his mind does not like commotion and enjoys solitude. Second, because of having little compassion, therefore, his mind does not engage in teaching the Dharma and benefiting sentient beings, and his mind abides in small activities. Third, having middling faculties and behaving with arrogance, therefore, he desires to attain enlightenment without a teacher and without rivals. Although the lamas apply this characteristic only to those who practice alone like a rhinoceros horn, it is not clearly stated in the "Reality of the Ground," and the path and accomplishment are also divided into three aspects, commonly speaking of those who are like rhinoceros horns and those who practice in groups. For the two aspects of abiding and conduct, different characteristics are explained separately. Therefore, it is clear in the common classification. However, the enjoyment of solitude is abandoned by group practice. The second point is: how does that person learn the path? Regarding the path, there are also three. The first path is: abiding in the lineage of a Pratyekabuddha, pleasing the Buddhas for a hundred eons, thereby ripening one's own continuum into self-enlightenment, and in order to attain one's own enlightenment later, one must become proficient in the six things that should be mastered, namely: the aggregates, the sense bases, the elements, dependent origination, what is and is not possible, and the truths. This is the path of the rhinoceros horn. Regarding this, some people think that one should focus on the Vinaya Pitaka of the Shravakas, listening and contemplating for a hundred eons, and knowing that one still needs to take birth, then one should study the previous path, and at the time of death, be reborn in a pure land without Buddhas and Shravakas, and there, without relying on others, but relying on the wisdom one has obtained, one should traverse the path, and when attaining enlightenment, also make three aspirations: may I, without words, use my body to lovingly care for those to be tamed. After death and rebirth, in an empty pure land, be reborn as a man of the three continents, not a commoner, but naturally