Tibetan
ས་མི་གནས་པ་དང་གནོད་པར་མཐོང་བས་སོ། །གཉིས་པའི་ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་བོར་རིང་དུ་མི་གནས་པས་སམ་དགྲ་བཅོམ་ཀྱི་ལམ་རྣལ་མས་རྩད་ནས་སྤོང་བས་གཡོ་བ་དང༌། འཇིག་རྒྱུ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་གིས་འཇིག་པའམ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ངོ་སྐལ་གྱི་གཉེན་པོས་འཇིག་པས་རབ་ཏུ་འཇིག་པའི་རྣམ་པ་དག་སྟེ་གཉིས་སོ། །འདི་གཉིས་སུ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་སྡུག་ཀུན་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་པ་ནི་མི་འབྲལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ལ་འདིས་མྱུར་དུ་འབྲལ་བར་རྟོགས་པས་སོ། །གསུམ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་འདི་ཕྱི་གཉིས་སུ་གནོན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་འཇིགས་པ་དང༌། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཡོད་ཀྱི་ཉེར་འཚེའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་འགོ་ནད་ལྟ་བུ་དང༌། འབྱུང་བ་འཁྲུག་པ་དང་ཐོག་འབབ་པ་སོགས་སེམས་མེད་ཀྱི་གནོད་གནས་ཡིན་པས་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཏེ་གསུམ་མོ། །འདི་གསུམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་སྒོ་ ནས་སྡུག་ཀུན་གཉིས་འགོག་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་འདོར་བ་ནི་དེའི་ཉེས་པ་མ་མཐོང་བས་ཡིན་ལ་འདི་དག་གི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྡུག་ཀུན་ལ་རྣམ་པ་དེ་གསུམ་ཡོད་པར་ཅིས་ཤེ་ན། ལུང་ལས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དེ་གཉིས་ལ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཡིད་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱོ་བར་བྱ་བ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ཡུལ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་བྱ་བ་དང༌། འགོག་པ་སྟེ་ཟག་བཅས་ཀྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་མི་རྒྱུ་བའམ་ཕྲ་བར་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་གསུམ་པོ་དེའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ་སྟེ་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེས་གྲུབ་བོ། །གང་ལས་འབྱུང་ན་རྟོགས་དཀར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུང་ལས་ཞེས་ཟེར་ཡང༌། རྣམ་གྲངས་བསྡུ་བ་ལས། ཡིད་འབྱུང་བ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ལའོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དག་ལའོ། །འགོག་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའོ། །ཡིད་འབྱུང་བ་དང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །འགོག་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་མི་སློབ་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྒོམ་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་སྒོམ་ལམ་ཐ་མ་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྦྱོར་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་ལ་མངོན་ནོ། །འདི་ལ་བྱང་ཡེས། ཉན་ཐོས་རྣམས་མཐོང་ལམ་དུ་སྡུག་ཀུན་གྱི་སྐྱོན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་ཡིད་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་སྦྱོར་ལམ་དུ་དེའི་ཕྱིར་ཞུགས། སྒོམ་ལམ་དུ་དེ་དག་སྤང་རུང་དུ་མཐོང་ནས་ཅི་རིགས་པར་སྤོང་ཞིང་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ཡིན་པས་མཐོང་ལམ་དུ་དེའི་ཕྱིར་ཞུགས། མི་སློབ་ལམ་ན་ལྷག་བཅས་སུ་ཀུན་འབྱུང་དང་ལྷག་མེད་དུ་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ཡིན་པས་སྒོམ་ལམ་དུ་དེའི་ཕྱིར་ཞུགས་ཞེས་འཆད་པ་ནི། དང་པོ་གཉིས་སྦྱར་དུ་རུང་ཡང་ཐ་མ་འདི་རྣམ་གྲངས་བསྡུ་བ་དང་འགལ་བས་མི་འཐད་དོ། །འདིར་ལུང་འདི་འདྲེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། མདོ་ནས་གསུངས་པའི་རྣམ་པ་བཅོ་ལྔ་པོ་དེ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ལ་ནི་སྦྱར་དགོས་ལ། ཟག་མེད་གཉིས་ལ་མི་འགྲིག་པས་ཟག་བཅས་གཉིས་ལ་སྦྱར་བ་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་རེ་རེ་སྦྱར་ཟིན་པའི་རྗེས་སུ་བདུན་ལུས་པ་སྡུག་ཀུན་གཉིས་ལ་ཐུན་མོང་དུ་སྦྱོར་བར་དགོངས་པ་ན། སྦྱར་བའི་གཞི་གཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ལ་རྣམ་པ་དེ་གསུམ་ཡོད་པར་ལུང་གིས་སྒྲུབ་དགོས་པས་ལུང་འདི་དྲངས་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ཡང་དང་པོར་འཕགས་པས་མཛད་དོ། །ལུང་འདི་འདྲེན་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། གང་གི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པ་རྣམས་ནི་ཊཱི་ཀ་རྩོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལ་གསལ་པོར་མ་ཤར་པས་ཞིབ་པར་བྲིས་སོ། །ཤཱནྟི་པས་ནད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་དེ་ཀུན་བདེན་ཉིད་ལ་སྦྱོར་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོ་བཞི་དང་དེ་ནས་བཞི་དང་དེ་ནས་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་ལྟར་དེ་སྤང་དགོས་པ་དང༌། སྤང་ནུས་པ་དང༌། མྱུར་དུ་སྤང་དགོས་པར་བསྟན་པར་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འགོག་པའི་བདེན་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་བཞི་ལས། འགོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བདག་འཛིན་གྱི་ཉོན་མོངས་སམ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལམ་ཉོན་མོངས་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཞི་བ་དང༌། གྱ་ནོམ་པའི་བདག་ཉིད་བདེ་གཙང་གི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་སམ་མི་གཙང་བས་དབེན་པའི་ཕྱིར་དབེན་པ་དང༌། ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་རྟག་ཕན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བ་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་དང༌། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། ཁམས་གསུམ་པ་ལ་སྨོན་པ་ཟད་པས་སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི་ལས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དག་སྟེ། དང་པོ་གསུམ་ཇི་ལྟར་དང་ཐ་མ་གང་ངེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལ་འདིའི་ངེས་འབྱུང་ནི་ཐོབ་བྱ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་དང་གང་གི་དོན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ངེས་འབྱུང་ཞེས་འཐོབ་ཚུལ་དང༌། ངེས་འབྱུང་གང་ཞེས་ངོ་བོ་གཉིས་ལ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་ནི། ཐར
Chinese
因为见到处所是不安稳和有害的。第二种的自性是不长久安住于自己的自性，或者以阿罗汉的真实道从根本上断除而动摇，以及不依赖于坏灭之因，自己坏灭或者适时由相应的对治坏灭而完全坏灭的行相，这二者。如果对这二者作意，就会脱离对一切痛苦的贪著，因为贪著是不分离的行相，而通过作意这二者，能迅速了知分离。第三种的自性是，成为今生来世二者压迫之处，所以是恐怖的，以及成为罗刹等有情加害之处，如传染病一般，以及地水火风四大不调和与雷击等无情损害之处，所以是近损害的行相，这三者。通过对这三者作意，就能遮止一切痛苦的二者，不舍弃是因为没有见到它的过患，而因为见到了这些的过患。那么，为什么说一切痛苦有这三种行相呢？这是因为经中说：为了声闻圣者们对那二者生起厌离，也就是生起厌恶，以及离贪，也就是背离对境，以及止息，也就是有漏的心心所不流转或者变得微细的这三种状态而进入，也就是具有修道，因此而成立。从何处出现呢？虽然说是从《证白声闻经》中出现，但是在《名数集》中说：生起厌离是在见道。离贪是在圆满修道中。止息是止息一切蕴。进入生起厌离和离贪是安住于那二者的加行者们。进入止息是不学者们。如此等等。其中，圆满修道是最后的修道，而安住于加行者们是次第显现在加行道和见道中。对此，菩提善说：声闻们在见道中现量见到一切痛苦的过患而生起厌离，因此在加行道中为此而进入。在修道中见到那些是可以断除的，从而随其所应地断除并背离。
English
Because the place is seen as unstable and harmful. The second nature is that it does not abide long in its own nature, or it is shaken by the real path of the Arhat that completely eliminates it from the root, and it does not depend on the cause of destruction, but it destroys itself or is completely destroyed by the corresponding antidote at the appropriate time. If you pay attention to these two, you will be free from attachment to all suffering, because attachment is the appearance of non-separation, and by paying attention to these two, you can quickly understand separation. The third nature is that it becomes a place of oppression in both this life and the next, so it is terrifying, and it becomes a place where sentient beings such as Rakshasas harm, like infectious diseases, and the disharmony of the four elements of earth, water, fire, and wind, and lightning strikes and other inanimate places of harm, so it is the appearance of near harm, these three. By paying attention to these three, you can prevent the two of all suffering. Not abandoning is because you have not seen its faults, but because you have seen the faults of these. So why do you say that all suffering has these three aspects? This is because the scriptures say: In order for the Shravaka saints to generate aversion to those two, that is, to generate disgust, and to be free from greed, that is, to turn their backs on the object, and to cease, that is, the three states in which the contaminated mind and mental factors do not flow or become subtle, they enter, that is, they have the practice of the path, and therefore it is established. Where does it come from? Although it is said to appear from the Sutra of White Enlightenment Shravaka, it is said in the Collection of Numbers: Generating aversion is in the path of seeing. Being free from greed is in the complete path of cultivation. Cessation is the cessation of all aggregates. Entering into generating aversion and being free from greed are those who abide in the practice of those two. Entering into cessation are the non-learners. And so on. Among them, the complete path of cultivation is the last path of cultivation, and those who abide in the practice are successively manifested in the path of practice and the path of seeing. In this regard, Bodhi Good said: The Shravakas directly see the faults of all suffering in the path of seeing and generate aversion, so they enter for this reason in the path of practice. In the path of cultivation, seeing that those can be eliminated, they eliminate and turn their backs on them as appropriate.
Chinese
因为远离贪欲的缘故，所以在见道中为此而入。在无学道中，有余地断除集谛，无余地断除苦谛，所以说在修道中为此而入。前两个可以合并，但最后一个与收集类别相矛盾，所以不合理。这里引用这段经文的理由是：经中所说的十五种相，必须与四圣谛的相联系。由于与无漏的两种不相符，所以与有漏的两种相联系时，在将这两种的体性之相八个一一联系之后，剩下的七个共同与苦集二谛相联系。为了作为联系的基础，必须用经文来证明这两种有三种相，所以引用这段经文，这也是最初由圣者所作。引用这段经文的理由和作为什么知识的依据而引用，这些对于撰写注释的人来说并不清楚，所以详细地写了。寂天菩萨将疾病的相等等十一种与集谛联系起来，并且按照次第，最初四个，然后四个，然后三个，依次显示了必须断除，能够断除，必须迅速断除。第二，分为二：灭谛和道谛的相。第一是： 灭谛的体性之相有四种，灭谛的自性，因为没有我执的烦恼或痛苦的实物，所以是无我；因为痛苦或烦恼寂灭，所以是寂灭；因为是殊胜的自性，是安乐清净的实物，或者因为远离不净，所以是远离；体性的相，决定出离，常恒利益的特征是，因为远离我和我所，所以是空性；因为远离有为法的相，所以是无相；因为对三界的希求灭尽，所以是无愿；因为不对未来的生变之业进行显现的积聚，所以是无显现积聚之相。最初三个是“如何”，最后一个是“什么”决定出离。“如何”和“什么”的意思是，如何出离，即获得的方式，以及出离什么，即两种体性进行解说。第二是：道谛的四种相是：解
English
Because of being free from attachment, one enters the path of seeing for that reason. In the path of no more learning, one abandons the origin with remainder and extinguishes suffering without remainder, so it is said that one enters the path of meditation for that reason. The first two can be combined, but the last one contradicts the collection of categories, so it is not reasonable. The reason for quoting this scripture here is that the fifteen aspects mentioned in the sutra must be related to the aspects of the four noble truths. Since they do not fit with the two that are without outflows, when they are related to the two that have outflows, after relating each of the eight aspects of the nature of these two, the remaining seven are commonly related to the two truths of suffering and origin. In order to take it as the basis for relating, it is necessary to prove with scripture that these two have three aspects, so this scripture is quoted, and this was also initially done by the noble one. The reason for quoting this scripture and what it is quoted as the basis of knowledge are not clear to those who write commentaries, so it is written in detail. Shantipa relates the eleven aspects such as the aspect of disease to the truth of origin, and in order, the first four, then four, then three, successively show that it must be abandoned, can be abandoned, and must be quickly abandoned. The second is divided into two: the aspects of cessation and the path. The first is: Of the four aspects of the nature of the truth of cessation, the nature of cessation itself is selfless because there is no self-grasping affliction or object of suffering; because suffering or affliction is pacified, it is peaceful; because it is a magnificent nature, it is an object of bliss and purity, or because it is separated from impurity, it is isolated; the aspect of nature, the characteristic of definite departure, constant benefit, is emptiness because it is separated from self and what belongs to self; because it is separated from the characteristics of conditioned phenomena, it is without characteristics; because the desire for the three realms is exhausted, it is without desire; because it does not manifest the accumulation of future birth-changing karma, it is without manifest accumulation. The first three are "how" and the last is "what" is definitely departed. The meaning of "how" and "what" is how to depart, that is, the way to obtain it, and what to depart from, that is, the two natures are explained. The second is: the four aspects of the truth of the path are: liber