Tibetan
འདིས་ཀྱང་དེ་བསྟན་པས་སོ། །ཡང་བཙུན་པ་རབ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་འགྲོགས་པ་མ་ཡིན། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་དང་འགྲོགས་པ་མ་ཡིན། ཇི་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་མེད་ཅིང་མི་ དམིགས། ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་ལ་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། དེ་དག་སེམས་མིན་པས་གཅིག་གིས་གཅིག་བསྔོ་མི་ནུས་པར་བསྟན་ཏེ། འདིས་མངོན་ཞེན་མེད་པར་ཐར་པར་འགྲོ་བ་བསྟན་པས་ངེས་འབྱིན་བསྟན་ཏོ། །མདོ་སྦྱོར་ཚུལ་འདི་ནི་ཉི་སྣང་ལེ་བརྒྱད་མ་རྣམ་འགྲེལ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། ཤཱནྟི་པས་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་འགགས་པར་བསྟན་པ་ལ་གང་འགོག་པ་དང་། གང་གིས་འགོག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་འགོག་ལམ་གཉིས་ཀ་ལ་བདུན་བདུན་སྦྱར་ནས་རྣམ་པ་ཉེར་དགུར་བཤད་དེ། ཟླ་འོད་དུ་ཡང་འགོག་པའི་བདུན་ཐོབ་བྱ་དང་ལམ་གྱི་བདུན་ཐོབ་བྱེད་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། མདོའི་སྒྲས་ཟིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དང༌། དོན་དེ་རྩ་བས་ཇི་ལྟར་བསྡུས་པ་དང༌། དེ་གཉིས་འགྲེལ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡིད་ལ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ལ་དེ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་པོ་བྱང་སེམས་དང༌། ཀུན་སློང་ཐེག་དམན་འདོད་པ་དང༌། མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཡིད་ལ་བྱ་བར་གསུངས་ཤིང༌། ལམ་བདེན་གྱི་མདོར་དོན་དམ་པའི་བསྔོ་བ་ཡང་བཤད་པས་དེ་གོང་དུ་བླངས་པས་མཐར་བསྔོ་བ་ཡང་གསུངས་སོ། །དེས་ན་འདིའི་སྒྲས་ཟིན་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མེད་དེ། ཡོད་ན་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་འདོད་དགོས་ན། དེ་ནི་སྔར་ལྟར་རྟེན་ཀུན་སློང་ཡིད་བྱེད་མཐར་བསྔོ་ཚུལ་རྣམས་བྱང་སེམས་འབའ་ཞིག་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་མདོའི་དངོས་བསྟན་ནི་ཡུལ་ཅན་ལམ་ཤེས་ཉིད་དོ། །འདི་ ལ་ཁ་ཅིག་དེ་མི་འཐད་དེ། ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་དགོས་ལ། འདིར་ནི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ཉིད་བཤད་པས་སོ་ཞེས་སུན་འབྱིན་པ་ནི་ལྟར་སྣང་ཡིན་ཏེ། དེའི་ལམ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ན་ཡང་དམིགས་ཡུལ་འདི་ལ་རྣམ་པ་འདི་ལྟར་དམིགས་པ་ཞིག་ཅེས་ཤེས་པར་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡན་གར་བ་དེའི་དམིགས་རྣམ་བཅད་པར་མི་ནུས་པ་དང་དམིགས་རྣམ་མ་བཅད་པར་ཡང་ཤེས་པའི་རབ་དབྱེ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་
Chinese
这也显示了这一点。还有，尊者善现，如何回向之心不与菩提心相伴？如何菩提心不与回向之心相伴？如何回向之心在菩提心中不存在且不可见？如何菩提心在回向心中不存在且不可见？当被问及这些问题时，回答说：因为它们不是心，所以无法互相回向。这显示了无有执着而走向解脱，因此显示了出离。这种经文结合的方式是《八千颂般若释论》等的观点。寂天菩萨在显示十二缘起止灭时，将止灭什么和以什么止灭分为两种，然后在两种止灭道上各加七个，从而解释为二十九种。在《月称》中也说，止灭的七个是所作，道的七个是能作。第二部分有三个方面：经文的字面意义如何显示，要义如何被根本偈所概括，以及解释者们如何结合这两者。第一点是：经中说，对于色等诸法，应以无常等相作意。而这又说了，作意者是菩萨，动机是希求小乘，不混杂的遍智是作意，以及作意的方式是以不可见的方式作意。在道谛的经文中也说了胜义的回向，因此先取了它，最后也说了回向。因此，此处的字面意义中没有声闻的道，如果存在，就必须想要以无常等作意，但如前所述，所依、动机、作意、最后回向的方式等都与菩萨相关。因此，经文的直接显示是具有境的道智本身。有些人对此不赞同，认为不合理，因为道智的境应该是声闻的道，而这里只说了四谛的相状。这种反驳似乎有道理，因为在了解那个道时，也会知道“对于这个对境，是以这种方式缘取的”，而无法截断与境分离的独立智慧的对境相状，并且在没有截断对境相状的情况下，也无法理解智慧的差别。
English
This also shows that. Furthermore, Venerable Subhuti, how is it that the mind of dedication does not accompany the mind of enlightenment? How is it that the mind of enlightenment does not accompany the mind of dedication? How is it that the mind of dedication does not exist in and is not perceived in the mind of enlightenment? How is it that the mind of enlightenment does not exist in and is not perceived in the mind of dedication? When asked these questions, the answer is: Because they are not minds, they cannot dedicate to each other. This shows going to liberation without attachment, thus showing renunciation. This way of combining sutras is the view of the commentaries on the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra and others. Shantideva, in showing the cessation of the twelve links of dependent origination, divided it into what is ceased and by what it is ceased, and then added seven to each of the two paths of cessation, thus explaining it in twenty-nine ways. In Chandrakirti's work, it is also said that the seven of cessation are the objects to be done, and the seven of the path are the agents that do. The second part has three aspects: how the literal meaning of the sutra shows it, how the meaning is summarized by the root verses, and how the commentators combine these two. The first point is: The sutra says that one should contemplate the characteristics of impermanence, etc., on phenomena such as form. And it also said that the one who contemplates is the Bodhisattva, the motivation is the desire for the Lesser Vehicle, the non-mixed omniscient wisdom is the contemplation, and the way of contemplating is to contemplate in an imperceptible way. In the sutra of the Truth of the Path, the ultimate dedication is also explained, so it was taken first, and finally dedication was also mentioned. Therefore, there is no path of the Hearers in the literal meaning here, because if there were, one would have to want to contemplate impermanence, etc. But as mentioned before, the basis, motivation, contemplation, and the way of final dedication are all related to the Bodhisattva alone. Therefore, the direct teaching of the sutra is the path knowledge itself with an object. Some people disagree with this, thinking it is unreasonable, because the object of path knowledge should be the path of the Hearers, but here only the aspects of the Four Noble Truths are explained. This refutation seems plausible, because in understanding that path, one also knows "For this object, it is apprehended in this way," and one cannot cut off the object's aspect of the independent wisdom that is separate from the object, and without cutting off the object's aspect, one cannot understand the distinctions of wisdom.
Tibetan
སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་གྱིས་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱ་བའི་གཞི་རྣམས་བདེན་བཞི་དང༌། གང་གི་ངོ་བོར་ཡིད་ལ་བྱ་རྒྱུ་རྣམས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་དུས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་དང་ཤེས་པར་བྱ་རྒྱུ་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་པར་བསྡུས་སོ། ་།ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་བྱང་སེམས་ཡིན་ཡང་སླ་བར་དགོངས་ནས་མ་བསྡུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོའི་དོན་འདིར་བཀྲལ་ཏེ། མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་སྟེ་ཤེས་པར་བྱ་རྒྱུའོ། །བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ལམ་ཤེས་ཀྱིས་ལམ་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྒོའམ་ཐབས་སོ། །རྩ་བའི་གཞུང་ཡང་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ནི། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་གི །རྣམ་པ་མི་དམིགས་སྒོ་ནས་ནི། །ཉན་ཐོས་ལམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་སྦྱར་བས་ཡུལ་དང་གཞུང་སོར་བཞག་པས་ཡུལ་ཅན་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །མདོའི་སྒྲས་ཟིན་ལ་རྣམ་པ་ རྣམས་ཤེས་རྒྱུ་དང༌། མི་དམིགས་པ་ཤེས་ཚུལ་ལ་སྦྱར་ཡང༌། བསྟན་བཅོས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་པར་བྱ་རྒྱུ་དང་རྣམ་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ཤེས་ཚུལ་ལ་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱུང་ཡང་མི་མཐུན་པར་མི་བསམ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་ཀྱི་དོན་ནི། མདོའི་ནང་དུ་གབ་པས་དེ་འགྲེལ་པ་ལ་རྗེ་བཙུན་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉི་སྣང་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ཞེས་བདེན་བཞི་ལ་མི་རྟག་སོགས་ཙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་དམན་འདོད་པ་དང༌། མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་ཤིང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །རྒྱན་སྣང་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་རིམ་པ་འདིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་རྣམ་པ་ལ་ལ་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས། ལ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ཞེས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་རྣམ་པ་སོ་གསུམ་བཤད་པ་གཉིས་གྲངས་མ་མཐུན་པས་འདིར་བསྟན་དེའི་ལམ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་དོགས་གཅོད་མཛད་པ་དང༌། དག་ལྡན་ལས་ཀྱང༌། འདིར་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དེ་དག་མི་དམིགས་པས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་སྟེ། སྔར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་སྨོན་པའི་ཕྱིར་དང་ཕྱིས་ཀྱ
Chinese
索。第二，至尊者将对无常等作意的所依处归纳为四谛，将作意的本体归纳为四谛的十六种行相，将作意时道智的场合和所要了知的归纳为声闻道。虽然了知者是菩萨，但因为容易理解而没有归纳。这样，就解释了经部的意义：对无常等十六种行相作意是声闻道，是所要了知的。对四谛的行相不作意是道智了知道的方式或方法。根本的论典也说，就道智本身的方式而言：‘圣者的四谛，以不作意行相之门，应知为声闻道。’这样结合，保留了境和论典，就能显示有境。经部的词句所包含的，是将行相作为所知，将不作意作为了知的方式来结合，但在论著中，是将声闻道作为所要了知的，将不作意行相作为了知的方式来造的。虽然这样出现，也不要认为不一致，因为现观的意义隐藏在经中，所以至尊者本身是可靠的，才解释了它。第三，从《日光释》中说：‘已经讲述了以声闻道的四谛为对境的十六种行相的安立。’就是说，仅仅对四谛作意无常等是声闻道，以不作意的方式对谛的行相作意是小乘的观点，并且说与不共的遍智作意相关联，在《释量论》中也是这样。在《庄严光明释》中也说：‘这样通过这个次第，在大乘中，有的行相以名相，有的以自性来显示，因此不会成为声闻道。’就是说，对声闻乘说十六种行相，对大乘说三十三种行相，这两种数量不一致，因此为了断除是否是这里所说的道这样的疑惑，以及《具足义》中也说：‘这里二十九种行相是声闻道，因为它们能获得菩提。’那就是因为它们不作意而进入道智本身，以前也是因为希求大菩提，后来也
English
So. Secondly, the venerable one summarized the bases for directing the mind to impermanence and so forth as the four truths, the essence of what is to be directed to the mind as the sixteen aspects of the four truths, and the occasion of directing the mind and what is to be known as the path of the Hearers. Although the one who knows is a Bodhisattva, it was not included because it is easy to understand. Thus, the meaning of the sutra is explained here: directing the mind to the sixteen aspects such as impermanence is the path of the Hearers, which is to be known. Directing the mind to the aspects of the four truths without focusing on them is the door or method by which the path is known by the path-knowledge. The root text also says, regarding the manner of the path-knowledge itself: 'The four truths of the noble ones, through the door of non-focusing on the aspects, should be known as the path of the Hearers.' By combining in this way, the object and the text are kept separate, and the subject will be shown. Although the words of the sutra include combining the aspects as what is to be known and non-focusing as the way of knowing, in the treatise, the path of the Hearers is made as what is to be known and realizing the aspects without focusing on them as the way of knowing. Even though it appears in this way, do not think that it is inconsistent, because the meaning of realization is hidden in the sutra, so the venerable one himself is reliable in explaining it. Thirdly, from the 'Sunlight Commentary': 'The establishment of the sixteen aspects that focus on the four truths of the path of the Hearers has been explained.' That is to say, merely directing the mind to impermanence and so forth for the four truths is the path of the Hearers, and directing the mind to the aspects of the truths in a non-focusing way is the view of the Lesser Vehicle, and it is said to be related to the non-common omniscient mind-direction, and it is the same in the 'Commentary on Valid Cognition'. In the 'Ornament of Light Commentary' it also says: 'Thus, through this sequence, in the Great Vehicle, some aspects are shown by name, and some by their own nature, therefore it will not be a fault of being the path of the Hearers.' That is to say, sixteen aspects are taught for the Hearer Vehicle, and thirty-three aspects are taught for the Great Vehicle, these two numbers are inconsistent, therefore, in order to dispel the doubt of whether it is the path taught here, and in the 'Complete Meaning' it also says: 'Here, twenty-nine aspects are the path of the Hearers, because they cause the attainment of enlightenment.' That is because they enter the path-knowledge itself without focusing on them, and before also because of aspiring to great enlightenment, and later also