Tibetan
ང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དང་པོར་སེམས་བསྐྱེད་དང་མཐར་རྣམ་མཁྱེན་དུ་སྟོབ་པའི་བསྔོ་བ་དང་ལྡན་པས་དངོས་གཞིའི་ཚེ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས་ལམ་ཤེས་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཉེར་དགུ་རྟོགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྤྱིར་བྱང་སེམས་ལ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་འདིར་ནི་མི་རྟག་སོགས་སུ་མི་དམིགས་པ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་དེ་བྱང་སེམས་དང༌། མི་རྟག་སོགས་སུ་དམིགས་པ་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་བཞག་གོ །ཁ་ཅིག་འདིར་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་བསྟན་པ་བཀག་ནས། དམིགས་ཡུལ་གྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཞིག་བསྟན་གསུང་བ་བྱིས་པ་འདྲིད་པའི་ཚིག་སྟེ། བསྟན་པ་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མིན་ན་དེའི་ལམ་བསྟན་པར་འདོད་པ་ཉམས་ལ། ཡིན་ན་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཟེར་ན་དེ་ལ་ཡང་ཡིན་མིན་བརྟགས་ན་འཇིག་གོ །འདི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དུ་འདོད་ན་སྦྱོར་ལམ་ཡང་འདོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གསུངས་པ་འགལ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། བདེན་པའི་དམིགས་རྣམ་ཅན་དུ་གསུངས་པས་འདི་དང་དམིགས་རྣམ་མཚུངས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི། མདོའི་ཚིག་ ནས་བྱུང་ཚོད་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་སྟེང་ནས་བཀྲལ་དགོས་ཏེ། ཉན་ཐོས་འཕགས་ལམ་གྱི་རྒྱུའི་དབང་དུ་བྱས་པས་སོ། །དཔེར་ན། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། ཞེས་པའི་མདོ་དང་རང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་རྟེན་གྱི་སྐབས་སུ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཡུམ་འདི་འདོར་བ་དང་ལེན་པ་ལ་བྱང་སེམས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་རྣམས་བསྟན་པ་ཉན་རང་ལ་སྦྱར་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་རྩ་བས་བསྟན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ལ་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ཤེས་པར་བྱ་བའི་ལམ། དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཀུན་ཉོན་དང༌། རྣམ་བྱང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སོ་སོ་བ་དང༌། ཐུན་མོང་གི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་བསྟན་དགོས་པ་དེ་ལ་སྟེ་དེའི་ནང་ནས་དང་པོར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་ནི་མདོར་གསུངས་པའི་གོ་རིམ་
Chinese
因为我已包含一切智。 如是，最初发心，最终回向成办一切智，因此在正行时，不缘而了悟，从而进入道智的修习。了悟二十九种行相，是声闻道的说法。因此，通常菩萨虽有了悟无常等十六种行相，但此处不缘无常等，是法无我的行相，故为菩萨；缘无常等，是人无我的行相，故为声闻。某些人在此否定了声闻自续部的道，说示现的是所缘的声闻道，这是哄小孩的话。如果所说的不是声闻道，则想示现其道就错了；如果是，则会变成声闻自续部的道。如果菩萨了悟无常等十六种时，称之为声闻道，那么对此也要辨别是否合理，否则会崩溃。如果认为这是声闻道，则也要认为是加行道，如果那样，则与所说的法无我的行相相违。不相违，因为说是以真实的所缘行相为特征，所以这和所缘行相相同。如法无我的行相般示现，是从经部的语句中概括出来的。那也要从人无我的角度来解释，因为是就声闻圣道的因而言说的。例如，如“那是从相的所缘门”的经文，以及在自在道之所依的场合，菩萨舍弃和接受此母（般若波罗蜜多）时，示现菩萨不退转等，需要与声闻和独觉相联系一样。或者，根本所说的四种行相，应理解为菩萨了知声闻加行道的行相。第三部分有二：应知的道，以及了知它的方式。第一部分有二：杂染和清净二谛的行相。第一部分有二：各自的和共同的行相。第一部分有二：痛苦和集起的行相。第一部分是：必须示现四谛的行相，其中首先是痛苦谛的四种行相，是经中所说的顺序。
English
Because I have included all omniscience. Thus, initially generating the mind of enlightenment and ultimately dedicating it to accomplish all omniscience, therefore, during the main practice, one understands without focusing, thereby entering the practice of the path of knowledge. Understanding the twenty-nine aspects is the teaching of the path of the Hearers. Therefore, generally, although Bodhisattvas have the aspect of understanding the sixteen aspects such as impermanence, here, not focusing on impermanence etc., is the aspect of the selflessness of phenomena, hence it is for Bodhisattvas; focusing on impermanence etc., is the aspect of the selflessness of persons, hence it is for Hearers. Some people here deny the path of the Hearers' own continuum, saying that what is shown is the path of the Hearers' object of focus, which is like coaxing a child. If what is taught is not the path of the Hearers, then the intention to show that path is flawed; if it is, then it will become the path of the Hearers' own continuum. If, when a Bodhisattva understands the sixteen aspects such as impermanence, it is called the path of the Hearers, then one must also discern whether this is reasonable, otherwise it will collapse. If one considers this to be the path of the Hearers, then one must also consider it to be the path of preparation, and if so, it contradicts what is said to be the aspect of the selflessness of phenomena. It is not contradictory, because it is said to be characterized by the object of focus of truth, so this and the object of focus are the same. Showing it as the aspect of the selflessness of phenomena is summarized from the words of the sutras. That must also be explained from the perspective of the selflessness of persons, because it is spoken in terms of the cause of the Hearers' noble path. For example, like the sutra "That is from the door of focusing on signs," and in the context of the basis of the independent path, when Bodhisattvas abandon and accept this mother (Prajnaparamita), showing the non-retrogression of Bodhisattvas etc., needs to be connected with Hearers and Solitary Realizers. Alternatively, the four aspects taught by the root text should be understood as the aspects by which Bodhisattvas know the path of preparation of the Hearers. The third part has two: the path to be known, and the way to know it. The first part has two: the aspects of the two truths of defilement and purification. The first part has two: the individual and common aspects. The first part has two: the aspects of suffering and origin. The first part is: it is necessary to show the aspects of the four truths, among which the first four aspects of the truth of suffering are the order spoken in the sutra.
Tibetan
བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །གང་ཞེ་ན། སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་ཤིང་འཕགས་པ་རྣམས་དང་མི་མཐུན་པའམ་དེའི་ངོར་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་པས་བདག་མེད་པ་དང༌། ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པས་བདག་མེད་དེའི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་ཞི་བའི་རྣམ་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་ བཞིའོ། །འདིར་གཞུང་ལས་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་སྟེ་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཞི་བའི་རྣམ་པ་བཞི་དག་དང་ཞེས་པ་ནི་མ་དག་སྟེ། འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་དང་མདོ་གང་དང་ཡང་མི་མཐུན་པས་སོ། །དེས་ན་རྟོགས་དཀར་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཞི་བའི་རྣམ་པ་ཞེས་བསྒྱུར་བ་ལྟར་གཟུང་ངོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་མེད་དང་ཞི་བ་གཉིས་སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཤཱནྟིས། ཐ་མ་གཉིས་བདག་དང་བདག་གི་བ་མེད་པ་ལ་བཤད་ཀྱང་མངོན་པ་ནས་གོང་མ་བཤད་དོ། །བདག་མེད་ངོ་བོའི་རྣམ་པར་མི་བྱེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། མདོ་ནས་དེ་བཞི་པར་བཤད་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་གསུམ་པར་བཤད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པའི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བའི་རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ནད་ལྟ་བུ་དང༌། གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཀུན་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་ལྟ་བུ་དང༌། གསུམ་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་འཕྲལ་དུ་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཟུག་རྔུ་ལྟ་བུ་དང༌། བཞི་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བས་ཤིན་ཏུ་འཇོམས་པའི་རྐྱེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྡིག་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ནད་ལ་སོགས་པ་བཞིས་ནི་དཔེའི་སྒོ་ནས་དེ་བཞི་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་སོ་སོར་ཏེ་རེ་རེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འགོག་ པའི་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ་ངོ་བོ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཕ་རོལ་དང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བས་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རྣམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་སྟེ་གཉིས་སོ། །ཕྱིར་རྒོལ་གནོད་པར་ཞུགས་པས་ཕ་རོལ་དགྲ་ལྟ་བུ་དང༌། གནོད་པས་འཇིགས་ཤིང་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བས་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཞེས་ཀྱང་ཟེར་རོ། །འདི་གཉིས་སུ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་སྡུག་ཀུན་ལ་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། མི་སྐྱོ་བ་ནི་དེ་ལ་རིང་དུ་གནས་པ་དང་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་མ་མཐོང་བས་ཡིན་ལ་འདི
Chinese
应当如是宣说。这些也适用于下面的情况。什么呢？生灭故无常，有漏且与圣者不合或于彼不喜之显现故痛苦，以他义之我空故无我，本体已成之无我故无我，彼之体性即自性寂静之相，如是四也。此处经文中“空性与无我，彼等之体性寂静之相四者”是不正确的，因为与二大释及经典任何一部都不相符。因此，应如《了义炬》所译“空性之体性之无我及其体性寂静之相”般理解。如是，则无我与寂静二者为空性与无我之异名。寂天云：最后二者说为无我与我所，然从《俱舍论》起说前者。何为无我不作本体之相？经中若说为四者，则如是，然是依于说为三者而作意。第二者，集谛之本体之相四者中，第一者，是痛苦之根本因之本体故如疾病，第二者，是痛苦之蕴集生之本体故如结果，第三者，是痛苦猛烈立即生起之本体故如芒刺，第四者，是痛苦相续产生故为极能摧毁之缘之本体故如罪恶之相四者。如是，则以疾病等四者，以譬喻之方式显示彼四者。第二者，于痛苦与集谛之真谛彼等各自，即一一皆有厌离、离贪、灭除之相三种，其中，第一之体性，即本体为向外反击故为他者，向外反击故为坏灭之法，故为坏灭之法之相之本体等，即二者。向外反击侵入损害故他者如仇敌，因损害而恐惧且不可信任故也称作坏灭之法。于此二者作意，则将对痛苦一切生起厌离，不厌离是因为长久安住于彼且未见具有过患，而此
English
It should be declared as such. These also apply to the following. What are they? Impermanent because of arising and ceasing, suffering because it is tainted and does not accord with the noble ones or appears in a form that is not pleasing to them, selfless because it is empty of a self of other meaning, and selfless because it is the nature of selflessness that has become the essence, that is, the aspect of self-nature being peaceful, thus there are four. Here, the phrase in the scripture "emptiness and selflessness, and the four aspects of their nature being peaceful" is incorrect, because it does not agree with the two great commentaries and any of the sutras. Therefore, it should be understood as translated in the 'Torch of Definitive Meaning' as "the selflessness of the nature of emptiness and the aspect of its nature being peaceful." Thus, selflessness and peace are two synonyms for emptiness and selflessness. Shantideva said: The last two are explained as being without self and what belongs to self, but from the Abhidharma onwards, the former is explained. Why does selflessness not act as an aspect of the essence? If the sutra says that there are four, then it is so, but it is intended to be based on the explanation of there being three. The second is: Among the four aspects of the essence of the truth of the origin, the first is: because it is the essence of the root cause of suffering, it is like a disease; the second is: because it is the essence of the arising of the aggregates of suffering, it is like a result; the third is: because it is the essence of the immediate arising of intense suffering, it is like a thorn; the fourth is: because suffering arises continuously, it is the essence of the condition of being extremely destructive, so it is like the four aspects of sin. Thus, the four, such as disease, show those four by way of example. The second is: each of those truths of suffering and origin has three aspects of aversion, detachment, and cessation, respectively. Among them, the nature of the first, that is, the essence, is the other because it repels outwards, and because it is the nature of destruction due to repelling outwards, it is the essence of the aspect of the nature of destruction, and so on, that is, two. Because repelling outwards enters into harm, the other is like an enemy, and because it is feared and cannot be trusted due to harm, it is also called the nature of destruction. By focusing on these two, one will develop aversion to all suffering. Non-aversion is because one dwells in it for a long time and does not see it as having faults, but this