Tibetan
ན་ས་བཞི་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་དག་ཡོངས་སུ་བླངས་ཤིང་གནས་པར་བྱ་སྟེ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་གཏང་བར་མི་བྱའོ། །བཅུ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་དགོན་པ་ལ་གནས་པ་དང་ཞེས་པ་ནས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་སྟེ། ཞེས་པའི་བར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྦྱོང་བྱེད་སོ་སོའི་ངོ་བོ། ཡོངས་སྦྱོང་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་ནགས་གནས་ནི། ཐེག་དམན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་དབེན་པ་ལ་རྒྱན་སྣང་དུ་བཤད་ལ། མདོ་ལས་ཀྱང་དེ་ལ་དགོན་པར་གནས་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི་དབེན་པ་མཆོག་ཡིན་ལ། ཕལ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དགོན་པར་གནས་པ་ནི་གྲོང་ལས་རྒྱང་གྲགས་ཀྱིས་བཅད་པའི་གནས་ཏེ། མཛོད་ལས། གཟུགས་མིང་དུས་མཐའ་རྡུལ་ཡིག་དང༌། །སྐད་ཅིག་ཕྲ་རབ་རྡུལ་དང་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་དང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། །ལྕགས་ཆུ་རི་བོང་ལུག་དང་གླང༌། །ཉི་ཟེར་རྡུལ་དང་སྲོ་མ་དང༌། །དེ་ལས་བྱུང་དང་དེ་ བཞིན་ནས། །སོར་ཚིགས་ཞེས་བྱ་གོང་བདུན་བསྒྱུར། །སོར་མོ་ཉི་ཤུ་བཞི་ལ་ཁྲུ། །ཁྲུ་བཞི་ལ་ནི་གཞུ་གང་ངོ༌། །དེ་དག་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་ལ་ནི། །རྒྱང་གྲགས་དེ་ལ་དགོན་པར་འདོད། །དེ་བརྒྱད་དཔག་ཚད་ཅེས་བྱའོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་མཆོག་དམན་གྱི་དབེན་པ་བསྟེན་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་སྦྱང་དགོས་པའི་ཕྱིར་མདོ་དང་མི་འགལ་ལོ། །འདོད་ཆུང་ནི། རྙེད་པ་སྔར་མ་ཐོབ་པ་ལ་ཐོབ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་ཐོབ་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་ནི་རང་དོན་དུའམ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་འདོད་པ་མེད་པའོ། །ཆོག་ཤེས་པ་ནི། རྙེད་པ་ཐོབ་པ་ལ་དེ་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་ཐོབ་ན་སྙམ་དུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པ་སྟེ། འདིར་ནི་ཐོབ་བྱའི་དངོས་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམ་མཁྱེན་ལྟ་བུ་ཐོབ་ཀྱང་དེས་རློམ་སེམས་མེད་པའོ། །འདི་ནི་མཛོད་ལས། རྙེད་ལ་ཡང་སྲེད་ཆོག་མི་ཤེས། །མ་རྙེད་པ་ལ་འདོད་ཆེན་ཅན། །བཟློག་པ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིན། ཞེས་པ་དང་མཐུན་ལ་དེ་ཡང་ཉི་སྣང་དུ་མཛད་པ་ཉིད་བཀོད་པའོ། །སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་དེ་གཉིས་ཀ་ཡང་མ་རྙེད་པ་ལ་སྲེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དེས་འབྱེད་མི་ནུས་པས། ངན་ཉུང་རྙེད་པས་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། བཟང་མང་རྙེད་ཀྱང་དེས་མི་ཚིམ་པ་ལ་མཛད་དོ། །འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཡང་འདོད་པ་མི་སྐྱེད་པ་དང་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་ཀྱང་རློམ་པ་མེད་པ་གཉིས་ལ་ བཤད་པས་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་ཡང་མདོ་ལ་ཞུགས་སོ། །སྦྱངས་པ་ཡང་དག་སྡོམ་བསྟེན་ལ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མཆོག་དང༌། ཐུན་མོང་བ་ཕལ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྲོས་བྲལ་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་པའི་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་མི་གཏོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བསོད་སྙོམས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ཡང་དག་པར་སྡོམ་པ་སྟེ་དེའི་ཡི་དམ་ལ་གནས་པའོ། །བཅུ་གཉིས་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། སོ་སོའི་དབྱེ་བ་དང༌། ཐུན་མོང་གི་སྒྲ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི་བསོད་སྙོམས་དང༌། ཆོས་གོས་དང༌། གནས་མལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གསུམ་དང༌། གསུམ་དང་དྲུག་སྟེ། ཟས་བཟང་པོ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་འདྲིས་པའི་ཁྱིམ་ནས་ཅི་སྙེད་པ་ཙམ་ཟ་བའི་རྙེད་པས་ཆོག་པ་དང༌། ཁྱིམ་རྣམས་སུ་མཐར་གྱིས་བླངས་ཤིང་བརྒྱུས་ཏེ་ཅི་ཐོབ་པ་ཟའི་བདག་གིས་ཁྱིམ་འདི་ནས་ཅི་ཙམ་འདོད་པའི་བཟའ་བཅའ་འཐོབ་པོ་སྙམ་ནས་མགོ་འཕངས་བསྟོད་དེ་མི་འགྲོ་བ་མཐར་གྱིས་སློང་བའི་བསོད་སྙོམས་པ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཕྱེ་ན་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གསུམ་དང་མ་ཕྱེ་ན་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཟས་མང་པོ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་སྟན་གཅིག་ལ་འདུག་ནས་ཟའི་དེ་ལས་ལངས་ནས་མ་ཡིན་པའི་སྟན་གཅིག་པ་དང༌། ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་འདུག་ནས་ཅི་ཙམ་གྱིས་བདག་འཚོ་བའི་ཟས་ཐམས་ཅད་མ་བླངས་པའི་བར་དུ་མི་ ཟ་ཞིང་འདིས་འཚོའོ་སྙམ་དུ་དང༌། དེའི་འོག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་བླངས་ནས་ཟ་བའི་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་གཉིས་སོ། །གོས་མང་པོ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་སྣམ་སྦྱར་བླ་གོས་མཐང་གོས་གསུམ་གྱིས་འཚོ་བར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལས་ལྷག་པའི་གོས་མི་འཆང་བའི་ཆོས་གོས་གསུམ་པ་དང༌། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་གོས་ལྷག་ཅི་འཆང་བ་ཐམས་ཅད་བལ་ལས་བྱས་པ་ཤ་སྟག་འཆང་བའི་ཕྱིང་པ་པའམ། ཟླ་འོད་དུ་བལ་གྱི་དང་གསོ་མ་ལ་སོགས་པ་གྱོན་པས་ཕྱིང་པ་པའོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། ཕྱག་དར་ཁྲོད་དུ་བོར་བའི་གོས་བཤང་གཅི་སོགས་ཀྱིས་གོས་པའི་མི་གཙང་བ་རྣམས་བོར་ནས་ཐག་གི་བ་བླངས་ནས་བཀྲུས་ཤིང་དྲུབས་ཏེ་ཁ་དོག་བསྒྱུར་ནས་འཆང་བའི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པའོ། །འདི་གཉིས་ནི་ཆོས་གོས་འཇམ་པོ་དང་བཟང་པོ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་འཛི་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་གྲོང་ལས་རྒྱང་གྲགས་ཀྱིས་བཅད་པར་གནས་པའི་དགོན་པ་པ་དང༌། ཤིང་དྲུང་ན་གནས་འཆའ་བའི་ཤིང་དྲུང་པ་དང༌། སྟེང་མ་གཡོགས་པར་གནས་པའི་བླ་གབ་མེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བོ་ཤི་བོ་ཅོག་འདོར་བའི་གནས་སུ་གནས་འཆའ་བའི་དུར་ཁྲོད་པ་སྟེ། དེ་གསུམ་ནི་གནས་མལ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གློས་འབེབས་པ་དང་ཉལ་བའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་ཁྲིའམ་
Chinese
处于第四地的菩萨，对于这十种法应当完全受持并安住，不应舍弃。十种法是什么呢？即如经中所说，从“安住于寂静处”至“对于一切事物没有依赖”之间。第二部分分为两点：所调伏的各自体性，以及如何转变为完全的调伏。第一点是，安住于森林：小乘的作意认为是远离之处，并将其视为庄严。经中也说，安住于寂静处的意义是殊胜的远离。如果从一般的角度来说，安住于寂静处是指远离村庄一由“由旬”所隔开的地方。如《俱舍论》中所说： “色名时边尘字等， 刹那极微尘与彼， 微尘及与彼相同， 铁水兔羊牛与日， 日光尘与虱及彼， 所生以及彼相同， 指节名为七倍增， 二十四指名为肘， 四肘名为一弓量， 彼等五百名为由， 彼即名为寂静处， 彼八名为一俱卢舍。” 如是等等。菩萨既要依止殊胜的远离，也要依止普通的远离，因此与经不相违背。少欲：对于先前未获得的利养，没有“如果能获得该多好”的希求之心，即不希求获得。这里是指为了自己或者以某种目的，对于菩提也没有希求。知足：对于已经获得的利养，没有“如果能获得比这更好的该多好”的追求之心，即不追求。这里是指即使获得了所要获得的特殊事物，如一切种智，也不会因此而生起骄慢之心。这与《俱舍论》中所说： “于所得亦贪，不知足， 于未得具大贪者， 彼之违品为对治。” 相符，而且这也是日光论师所作的解释。世亲论师认为，这二者都同样贪著于未获得之物，因此无法用这种定义来区分，而是将“因获得少量劣物而不悦”以及“即使获得大量佳物也不满足”作为区分的标准。然而，经中说的是对于菩提也不生起希求，以及即使获得一切种智也不生起骄慢，因此圣者和论师的解释也符合经义。对于清净的戒律的依止，也有共同和不共同的殊胜之处，以及共同的……
English
A bodhisattva abiding in the fourth ground should fully adopt and abide by these ten dharmas, and should not abandon them. What are the ten? They are as stated in the sutra, from "abiding in a solitary place" to "having no dependence on anything." The second part has two points: the individual characteristics of what is to be tamed, and how it transforms into complete taming. The first point is, abiding in the forest: the Hinayana considers it a remote place with a mind of renunciation, and regards it as an adornment. The sutra also says that the meaning of abiding in a solitary place is supreme remoteness. From a general perspective, abiding in a solitary place refers to a place separated from a village by a yojana. As stated in the Abhidharmakosha: "Form, name, time, edge, dust, letter, etc., A moment, an atom, dust, and that, Molecule and that similarly, Iron, water, rabbit, sheep, ox, and sun, Sunlight, dust, louse, and that, Born from that and that similarly, A finger joint is multiplied by seven, Twenty-four fingers are an elbow, Four elbows are a bow's length, Five hundred of those are a yojana, That is called a solitary place, Eight of those are a krosha." Thus, a bodhisattva should rely on both supreme and ordinary remoteness, so it is not contradictory to the sutra. Having few desires: not having the desire to obtain what has not been obtained before, thinking, "How wonderful it would be if I could obtain it!" That is, not desiring to obtain it. Here, it means not having desire for enlightenment for one's own sake or for a specific purpose. Contentment: not seeking to obtain even more than what has been obtained, thinking, "How wonderful it would be if I could obtain something even better than this!" That is, not seeking. Here, it means that even if one obtains a special object to be obtained, such as omniscience, one will not be arrogant because of it. This is in accordance with what is said in the Abhidharmakosha: "Also greedy for what is obtained, not content, Having great greed for what is not obtained, Their opposites are the antidotes." And this is also the explanation made by the Sun-like Teacher. Vasubandhu considers that both are equally greedy for what has not been obtained, so they cannot be distinguished by this definition, but rather uses "unhappy with obtaining a small amount of inferior things" and "not satisfied even with obtaining a large amount of excellent things" as the criteria for distinction. However, the sutra says that one does not generate desire even for enlightenment, and one does not become arrogant even upon obtaining omniscience, so the explanations of the noble ones and the teachers are also in accordance with the sutra. Relying on pure discipline also has uncommon excellence, and common...
Chinese
从属于普通人的两种情况中，第一种是：对于离戏甚深之义，不舍弃不怖畏的定解之忍。第二种是：将乞食等十二种修持的功德如实地守护，即安住于其誓言。这十二种是什么呢？应当以各自的差别和共同的解释两种方式来了解。第一种是关于乞食、法衣和住所的三种情况，三和六，作为对美食贪执的对治，满足于在熟悉的家中吃多少是多少的获得，以及在各家依次乞讨，无论得到什么都吃的乞食者，即心想从这家能得到多少自己想要的食物，不抬头挺胸地走，而是依次乞讨的乞食者。如果分开这两种，就是十三种修持的功德，如果不分开就是十二种。作为对多食贪执的对治，坐在一张垫子上吃，不从那里站起来的单座者，以及为了食物坐下后，在没有得到足够维持自己生命的食物之前不吃，心想靠这些维持生命，并且在那之后一次性全部拿来吃的后来不取者两种。作为对多衣贪执的对治，用氆氇上衣、下裙三件衣服维持生活，不持有超过这三件衣服的法衣三件者，以及法衣三件和所持有的剩余衣服全部是用羊毛制成的毡衣者，比如在月光下穿着羊毛和粗羊毛等，被称为毡衣者，以及将丢弃在垃圾堆中的衣服，被大小便等弄脏的不干净的衣服丢弃后，从垃圾中捡起来洗净缝补，改变颜色后持有的垃圾堆中的衣服者。这两种是为了舍弃对柔软和精美法衣的贪执。为了舍弃对喧嚣的贪执，住在远离村庄一由旬的寺院中的寺院者，以及住在树下的树下者，以及住在没有遮盖的上方的无顶者，以及住在抛弃生死之人的地方的坟墓者。这三种是为了舍弃对住所的贪执。作为对躺卧和睡眠的安乐贪执的对治，床或
English
Of the two cases pertaining to ordinary people, the first is: not abandoning the tolerance of definite understanding that is not afraid of the meaning of profundity free from elaboration. The second is: to perfectly uphold the twelve qualities of training, such as begging for alms, and to abide by its commitment. What are these twelve? They should be understood through two aspects: their individual distinctions and their common explanations. The first is three concerning alms, Dharma robes, and dwellings, three and six: As an antidote to attachment to good food, being content with whatever is obtained by eating as much as one needs from familiar homes, and the alms-seeker who begs from house to house, taking whatever is obtained, thinking, 'How much food will I get from this house that I want?' and not walking with head held high, but begging in sequence. If these two are separated, there are thirteen qualities of training, but if not separated, there are twelve. As an antidote to attachment to much food, the one who sits on one mat and eats, not getting up from it, the one-seater, and the one who sits down for food and does not eat until all the food that sustains him is taken, thinking, 'I will live on this,' and then takes it all at once and eats it, the one who does not take later, the two. As an antidote to attachment to many clothes, the one who lives on three pieces of clothing, a woolen upper garment and a lower skirt, and does not carry more than these three Dharma robes, and the one who carries three Dharma robes and all the remaining clothes made of wool, the felt-wearer, such as wearing wool and coarse wool in the moonlight, called the felt-wearer, and the one who throws away the unclean clothes soiled by excrement and urine, etc., thrown away in the garbage heap, and picks up the threads from the garbage, washes and sews them, changes the color, and carries them, the garbage-heap-wearer. These two are to abandon attachment to soft and fine Dharma robes. To abandon attachment to bustle, the monastery dweller who lives in a monastery a yojana away from the village, and the tree-dweller who dwells under a tree, and the one without a roof who dwells without a covering, and the charnel ground dweller who dwells in a place where the living and the dead are abandoned. These three are to abandon attachment to dwellings. As an antidote to attachment to the comfort of lying down and sleeping, a bed or