Tibetan
ན་ལ་སྨོད་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་ནི་བདག་གཞན་དུ་གདགས་པའི་གཞི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་མི་དམིགས་པའོ། །མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་ནི། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་སྟེར་བས་མི་དགེ་བ་ལུས་ངག་གི་བདུན་ནི་ལས་སེམས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞིང་ལམ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡིད་ཀྱི་གསུམ་སེམས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཀྱང་དེ་འཇུག་པའི་གཞི་ཡིན་པས་དེའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་སྟེ། གཉེན་པོ་ནི་འདིས་བདེ་འགྲོ་ལ་ཡང་སྒྲིབ་ན་འཕགས་ལམ་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས་ཞེས་དེ་བཅུའི་ཉེས་པ་རིག་པའོ། །རློམ་པས་ཁེངས་པ་ནི། ཐོས་པ་དང་སོགས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པས་རློམ་ཞིང་ཡོན་ཏན་ཅན་གཞན་ལ་མི་འདུད་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མ་དམིགས་ན་ཡོན་ཏན་འདིས་བདག་ལྷག་ཅེས་པའི་རློམ་པའི་གཞི་དང་ཁེངས་པ་གང་ཡང་མི་དམིགས་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་རིམ་པ་བཞིན་བསྟེན་བྱ་དང་དོར་བྱ་ཡིན་པ་ལས་གོ་བཟློག་སྟེའམ། ཡང་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བདེན་དངོས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་གཉེན་པོ་ནི་དངོས་པོར་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །མདོའི་དགོངས་པ་ལ་ཕྱི་མ་ཐོབ་ཀྱང་སྔ་མ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དོན་ལ་རྣམ་པ་གསལ་བས་མཛད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །བློ་ངན་ནི། རྒྱན་སྣང་དུ་འཇིགས་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བློ་གྲོས་ངན་པ་དང་ཞེས་པའི་སོགས་ཁོང་ནས་མཐར་ལྟ་བཏོན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལ་སྒོམ་སྤང་ཡང་ཡོད་པས་སྤྱི་སྐད་དང་མི་འགལ་ཀྱང༌། འདིར་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་བློ་གྲོས་ངན་པ་ཞེས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ལྟ་བ་ལྔ་ཀ་ལ་གསལ་ལོ། །དེ་ཡང་ལྟ་བ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ལ། རྩ་བར་བློ་ངན་ཞེས་བློ་གྲོས་ངན་པ་ལ་བཤད་པས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་པས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པར་མངོན་ནོ། །ཡང་ན་འདིའི་མདོར་ཐེ་ཚོམ་དང་ཞེས་འབྱུང་ལ་མཐོང་སྤང་ཡིན་པས་མི་འདྲེན་ན་དེ་ཡང་མ་འདྲེན་དགོས་པ་ལ་དྲངས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ལྔ་ཡང་དྲང་བར་བྱ་སྟེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །འོ་ན་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལས་ལྟ་བ་གསུམ་དང་ཐེ་ཚོམ་མཐོང་སྤང་ཁོ་ནར་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། འཇིག་ལྟ་ལ་ཕུང་པོ་ཆོས་ ཙམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཆོས་ཙམ་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟ་བ་དང༌། ལྟ་བ་དེ་དག་ལ་མཆོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་སོགས་ཡོད་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་ཡང་དེ་དང་མིང་མཐུན་པའི་རྣམ་གཞག་ཏུ་རུང་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཡང་ན་མཐོང་སྤང་དུ་གསུངས་པ་རགས་པ་ཙམ་དང༌། འདིར་བཤད་པ་གནས་ངན་ལེན་ས་དེ་དག་ཏུ་སྤོང་བ་སྲིད་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ
Chinese
对[阿]（藏文：ན་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）进行诽谤。对治法是不执著于作为安立我与他的内外之法。十不善业道是：由于给予不如意的异熟果，不善的身语七支是业和心之自性，也是道，而意的三支虽不是心之自性，却是它们所依止的基础，因此是它们的十业道。对治法是：如果这些也能障碍善趣，那还用说圣道呢？就是要了知这十种的过患。以骄慢而自满是：以听闻等，以戒律等而骄慢，不恭敬其他有功德者。 对治法是：如果不执著任何法，就不会执著以这个功德我更殊胜的骄慢之基和自满。颠倒是：将善与不善依次应视为应修和应舍，却颠倒了。或者，对这两者的法显现为真实存在而执著，对治法是不执著于事物。虽然经部的密意是后者，但前者对颠倒之义的显现更为清晰，因此没有矛盾。恶慧是：在《庄严经论》中，从“视畏惧之聚”等恶劣智慧的“等”字中，最终提取出[五]见。虽然这二者也有修所断，与共同的说法并不矛盾。但在此处，“邪见等恶劣智慧”表明了导师的观点，即五见都包括在内。而且，见是烦恼慧，根本上说“恶慧”是指恶劣的智慧，因此认为这二者意义相同。或者，此经中出现了“怀疑”一词，因为是见所断，如果不引用，那也不应该引用，但既然引用了，也应该引用五见，因为理由相同。那么，为什么在烦恼中只说了三种见和见所断的怀疑呢？因为在有身见中，有对蕴只是 执著为法，对法只是执著于常断二边，以及对这些见执著为最殊胜等，因此对法的我执也可以安立与之名称相同的范畴，所以没有过失。或者，说见所断只是粗略的说法，而此处所说是指在恶趣之地断除的可能性，因此没有过失。
English
To slander [A] (Tibetan: ན་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Chinese literal meaning: ). The antidote is not to be attached to the basis of establishing self and other, the inner and outer dharmas. The ten non-virtuous paths of action are: because they give rise to undesirable results, the seven non-virtuous actions of body and speech are the nature of karma and mind, and are also the path, while the three of mind are not the nature of mind, but they are the basis on which they rely, so they are the ten paths of action. The antidote is: if these can also obstruct the good realms, what need is there to mention the noble path? It is to know the faults of these ten. To be arrogant and conceited is: to be arrogant with hearing and so on, with discipline and so on, and not to respect other virtuous ones. The antidote is: if one does not cling to any dharma, one will not cling to the basis of arrogance and conceit that "I am superior to this virtue." Reversal is: to regard virtue and non-virtue as what should be cultivated and abandoned respectively, but to reverse them. Or, to cling to the dharmas of these two as if they were truly existent, the antidote is to be free from clinging to things. Although the intention of the sutras is the latter, the former is clearer in the meaning of reversal, so there is no contradiction. Evil wisdom is: In the Ornament of Clear Realization, from the "view of the collection of fears" and other evil wisdom, the [five] views are finally extracted from the word "etc.". Although these two also have what is to be abandoned by cultivation, it does not contradict the common saying. But here, "evil views and other evil wisdom" shows the teacher's view that all five views are included. Moreover, views are afflictive wisdom, and fundamentally "evil wisdom" refers to evil wisdom, so it seems that these two have the same meaning. Or, the word "doubt" appears in this sutra, because it is what is to be abandoned by seeing, if it is not quoted, then it should not be quoted, but since it is quoted, the five views should also be quoted, because the reason is the same. Then, why are only three views and doubt, which are to be abandoned by seeing, mentioned among the afflictions? Because in the view of self, there is only clinging to the aggregates as dharmas, clinging to the dharmas as the extremes of permanence and annihilation, and clinging to these views as the most supreme, etc., so the self-grasping of dharmas can also be established in a category with the same name, so there is no fault. Or, saying that what is to be abandoned by seeing is only a rough statement, and what is said here refers to the possibility of abandoning in those evil realms, so there is no fault.
Tibetan
། །ཡིད་གཉིས་དང་ནི་ཞེས་འདྲེན་པ་ནི་མདོ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དང་ཞེས་པ་དང་མཐུན་ཏེ། གཉེན་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིད་གཉིས་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བའོ། །ཉོན་མོངས་བཟོད་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པ་སེམས་བག་ཡངས་སུ་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་ཡིན་ལ། གཉེན་པོ་ཆགས་སོགས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ན་ས་སོགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱ་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སྨིན་བྱེད་ཅིང༌། །རང་གི་སེམས་ཀྱང་སྲུང་བའི་ཕྱིར། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱང་དཀའ་བ། །དེ་ཕྱིར་སྦྱང་དཀའ་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་ལ་བརྩོན་པ་དང་དེའི་ལོག་སྒྲུབ་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་པ་སྟེ་བྱ་བ་གཉིས་བྱེད་པར་གསུངས་པས་སོ། །གང་གིས་ན་གོང་གི་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤང་བྱའི་ཆོས་བཅུ་རྣམ་པར་སྤོང་ཞིང་སྤང་བྱ་ལས་ བཟློག་པ་གཉེན་པོའི་ཆོས་སྤང་བའི་དོན་ནམ་ཤུགས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་རྣམ་པ་བཅུས་སོ། །འཕངས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་སུ་ཡིན་ཏེ། མདོར་ནི་གཉེན་པོ་དངོས་སུ་གསུངས་པས་སོ། །ཚུལ་ནི་སྔ་མ་ལྟ་བུའོ། །དྲུག་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཐོབ་བོ། །གང་ན། ས་ནི་དྲུག་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན། ཡང་དག་སྟེ་རྫོགས་པར་རོ། །གང་གིས་ན། སྦྱིན་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་རབ་ཏུ་རྫོགས་པས་དང༌། སློབ་མ་ཉན་ཐོས་དང་བསེ་རུ་རང་རྒྱལ་གྱི་ས་ལ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་དགའ་བ་གཉིས་དང༌། ཟབ་དོན་ལ་སྐྲག་པའི་སེམས་རྣམས་སྤངས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་འབྱོར་བ་ན་སློང་བ་པོས་བསླངས་པའི་ཚེ་དང་པོར་གཏོང་མི་འདོད་པ་མེད་པས་བསླངས་ན་མི་ཞུམ་པ་དང་། བདོག་པ་ཀུན་བཏང་ཡང་མཐར་འགྱོད་པ་མེད་པས་མི་དགའ་བ་མེད་པ་དང༌། དབུལ་ཞིང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བཀྲེན་ཡང་སློང་བ་པོ་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བས་སློང་བ་མི་སྤོང་བས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤངས་པས་ཏེ། བྱང་ཆེན་ས་དྲུག་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། དྲུག་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གོ །གཞན་ཡང་ཆོས་དྲུག་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ་དྲུག་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ་ནས་སློངས་མོ་བ་མཐོང་ན་སློངས་མོ་བས་འཁྲུག་པར་མི་བྱ་སྟེ་འཁྲུག་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ། ཞེས་པའི་བར་རོ། །སྐབས་འདིར་མདོ་ལས་ས་དྲུག་པ་ལ་ གནས་པས་རྫོགས་བྱའི་ཕྱིན་དྲུག་སྦྱིན་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་ལ་བཤད་ནས། དེའི་འ
Chinese
。所谓“犹豫”是指与经部中的“怀疑”相同。对治法是视一切法皆无犹豫。忍受烦恼是指对于贪欲等一切烦恼，显现趋向，放纵心意，这被称为十种。对治法是不执着贪欲等。第二是获得。在哪里获得呢？在（菩萨）地等。为什么这样说呢？因为能令众生完全成熟，并且守护自己的心。有智慧的人难以调伏，因此称为难以调伏。因为致力于成熟众生，并且通过与此相反的行为，使自己的心不被烦恼所染，即做两件事。通过什么来断除呢？通过以上述特征的应断除的十种法，以及与应断除法相反的对治法，即断除之义，或者通过力量所及的十种清净。力量所及的是指在论典中，简而言之，是因为直接宣说了对治法。方式如前所述。第六分为二，第一是获得。在哪里获得呢？在第六地。如何获得呢？是真实地、圆满地获得。通过什么获得呢？通过布施乃至智慧的圆满，以及弟子声闻和麟喻独觉之地，获得欲得之喜，以及断除对甚深义的恐惧之心，以及在受用富饶时，乞求者乞讨时，最初不愿施舍的念头消失，乞讨时不会退缩，以及舍弃一切财产最终也不会后悔，没有不悦之感，以及贫穷且受用匮乏时，也不会生起抛弃乞求者的念头，不舍弃乞求者，从而断除了应断除的六种。大菩萨安住于第六地，应圆满六法，哪六法呢？即六度波罗蜜。此外，还应完全断除六法，哪六法呢？即应完全断除声闻之心，从“见到乞丐时，不应被乞丐所扰乱，应完全断除扰乱之心”等等，到此为止。此处经部中说，安住于第六地，应圆满布施乃至智慧之间的六度。
English
. The so-called "hesitation" is the same as "doubt" in the sutras. The antidote is to see all dharmas as free from hesitation. Enduring afflictions refers to manifestly turning towards all afflictions such as desire, and indulging the mind, which is called ten types. The antidote is not clinging to desire, etc. The second is attainment. Where is it attained? In the (Bodhisattva) grounds, etc. Why is it said so? Because it can fully ripen sentient beings and protect one's own mind. Those with wisdom are difficult to tame, hence it is called difficult to tame. Because one strives to ripen sentient beings, and through actions contrary to this, one's own mind is not defiled by afflictions, i.e., doing two things. Through what is it abandoned? Through the ten dharmas to be abandoned with the above-mentioned characteristics, and the antidotal dharmas that are the opposite of the dharmas to be abandoned, i.e., the meaning of abandonment, or through the ten purifications that are within one's power. What is within one's power is in the treatises, in short, because the antidote is directly proclaimed. The manner is as before. The sixth is divided into two, the first is attainment. Where is it attained? In the sixth ground. How is it attained? It is truly and completely attained. Through what is it attained? Through the perfection of generosity to wisdom, and the joy of wanting to attain the ground of the disciple Hearer and Pratyekabuddha, and abandoning the fear of profound meaning, and when enjoying wealth, when a beggar begs, the initial thought of not wanting to give disappears, one does not shrink back when begging, and even if one gives away all possessions, one will not regret it in the end, there is no displeasure, and even if one is poor and lacks enjoyment, one will not give rise to the thought of abandoning the beggar, one does not abandon the beggar, thus abandoning the six to be abandoned. The great Bodhisattva abides in the sixth ground, and should perfect the six dharmas, what are the six dharmas? That is, the six perfections. Furthermore, one should completely abandon the six dharmas, what are the six dharmas? That is, one should completely abandon the mind of the Hearer, from "When seeing a beggar, one should not be disturbed by the beggar, one should completely abandon the mind of disturbance," and so on, up to this point. Here, the sutras say that abiding in the sixth ground, one should perfect the six perfections from generosity to wisdom.