Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༦༧༡ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༦༧༡ བར། གཉིས་ཀྱི་སྤང་བྱར་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་བཞི་ལ་ཁམས་གསུམ་པའི་དབྱེ་བ་གསུངས་པ་འགལ་བ་དང༌། ཡང་རྩེ་སྦྱོར་དུ་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོའི་ངོ་བོ་འཆད་པ་ན་དེས་ཁམས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་ལམ་དེ་གཉིས་ས་བཅུ་པའི་ཁྱད་པར་ལམ་ལ་འདོད་པས་མི་འགལ་སྙམ་ན་བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱིས་རྣམ་ཀུན་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ཁྱད་པར་ལམ་ལ་འདོད་པ་ལ་འཕགས་པའི་ལུང་གིས་བཀག་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་མགོ་ལ་འཁྲི་བའི་བཤད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་ཐོགས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བཞིའི་ས་མཚམས་སྟོན་པའི་ལུང་གིས་རང་ཉིད་འཇོམས་ཏེ། དེ་ལ་ནི་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སྒྲུབ་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཀ་དང༌། ངེས་སྒྲུབ་སྒོམ་ལམ་འབའ་ཞིག་ལ་བཞག་ལ་ཁྱེད་ལྟར་ན་གཉིས་ཀ་ཡང་སྒོམ་ལམ་ལ་བཞག་དགོས་པས་སོ། །གཞན་ཡང་དགོངས་འགྲེལ་དང་འཇུག་འགྲེལ་གྱི་ལུང་རིམ་པ་ལྟར་ས་བརྒྱད་པར་བག་ལ་ཉལ་ཕྲ་མོ་ཡང་མེད་པས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཀུན་སྤྱོད་མེད་ཅིང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྟེན་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་དང༌། ས་དེར་ཁམས་གསུམ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བ་འགག་པར་བསྟན་པ་རྣམ་འཐད་ཕྱོགས་སུ་དྲངས་ནས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་དགུ་ས་དགུ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྤོང་བར་བཞེད་པའི་པཎྜི་ཏ་དེ་ནི་ངོ་མཚར་རོ། །དེས་ན་ཉི་སྣང་དང་ རྒྱན་སྣང་དུ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་གསལ་ཁ་མེད་པར་སྤྱིར་སྒོམ་སྤང་རྣམ་རྟོག་ཆུང་འབྲིང་དགུའི་གཉེན་པོར་སྒོམ་ལམ་ས་དགུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཁས་བླང་སྟེ་དེ་ཡང་ཁམས་གསུམ་ལ་མ་ཕྱེ་བར་སྤྱིར་སྒོམ་སྤང་རྣམ་རྟོག་ལ་སྤང་དཀའ་སླ་དགུ་ཡོད་པས་གཉེན་པོ་ཆེ་ཆུང་དགུས་སྤང་བར་བསྟན་པའོ། །འདི་དག་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཐད་སོ་ཐད་སོར་དྲིལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་སྟེ་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒོམས་པས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལྡོག་ལ་དེ་ལོག་པ་ན་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་འགག་པར་འགྱུར་ཏེ། བུད་ཤིང་ཟད་པའི་མེ་བཞིན་ནོ། །ཉི་སྣང་ལས། དེ་ཡང་འདོད་པའི་ཁམས་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ས་དགུ་པོ་རྣམས་སོ་སོར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དགུའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་པའི་ལམ་ཆུང་ངུའི
Chinese
第601页至671页。 第601页至671页。 对于作为二者的断除对象的四种分别，说有三界的差别是相违的。又，在顶加行中解释见道顶点的体性时，说它断除了三界的一百零八种分别，这也是相违的。如果认为这两种见道是十地的差别道，所以不相违，那么善足（指静命论师）将一切种类的道都认为是差别道，这会被圣教的教证所遮止，一切都会变成自己头上的负担。而且，自己引用的无著的显示四种成就的地的界限的教证也会摧毁自己，因为其中安立了对治的集合成就为见道和修道二者，以及决定成就唯独是修道，而按照你的观点，二者都必须安立为修道。此外，按照《解深密经》和《入中论》的次第，第八地连微细的习气也没有，所以没有烦恼的现行，只是作为所知障的所依，并且在那个地上因为远离了对三界的贪欲而显示了轮回止息，你引用这些作为合理的方面，而认为欲界的九种烦恼在九地上依次断除的那位班智达真是令人惊叹！因此，在《日光论》和《庄严论》中，对于三界的差别没有明确说明，而是将一般修所断的分别念的小、中、大九品作为对治，依次对应于九个修道地，这是按照字面意思承认的，也就是没有区分三界，而是一般修所断的分别念有难断和易断的九品，所以显示用大小九品的对治来断除。这些也是菩萨将三界的小、中、大分别各自集中起来，一起断除，也就是通过观修三界的一切法都空性、远离二取的戏论，从而使对实有的执著逆转，而当它逆转时，作为它的原因的三界的能取和所取的分别念也都会止息，就像木柴烧尽的火焰一样。如《日光论》所说：也就是以欲界、色界和无色界所包括的九地，各自以对治分别念的大之大等九品的修道小道
English
Pages 601 to 671. Pages 601 to 671. It is contradictory to say that the four kinds of conceptualization that are to be abandoned by both have the distinction of the three realms. Also, in the peak application, when explaining the nature of the peak of the path of seeing, it is contradictory to say that it abandons the one hundred and eight conceptualizations of the three realms. If you think that these two paths of seeing are the differentiated paths of the ten bhumis, so they are not contradictory, then the statement that Bhadanta (referring to Śāntarakṣita) considers all the paths in the context of all aspects to be differentiated paths will be obstructed by the words of the noble ones, and everything will become a burden on your own head. Moreover, the words of Asanga, which you yourself have cited as evidence, showing the boundaries of the four attainments, will destroy yourself, because in that, the collection of antidotes is established as both the path of seeing and the path of meditation, and the definite attainment is established as only the path of meditation, but according to your view, both must be established as the path of meditation. Furthermore, according to the order of the words of the *Saṃdhinirmocana Sūtra* and the *Madhyamakāvatāra*, on the eighth bhumi, there are no subtle latent tendencies, so there is no activity of afflictions, and it is only shown as the basis of the cognitive obscurations, and on that bhumi, because of being free from attachment to the three realms, it is shown that samsara ceases. You cite these as reasonable aspects, but that paṇḍita who thinks that the nine afflictions of the desire realm are abandoned sequentially on the nine bhumis is truly amazing! Therefore, in the *Sūryagarbha Sūtra* and the *Ornament Sūtra*, there is no clear explanation of the distinctions of the three realms, but in general, the small, medium, and large nine categories of conceptualizations to be abandoned by meditation are applied sequentially to the nine meditation bhumis as antidotes, which is accepted literally, that is, without distinguishing the three realms, but in general, the conceptualizations to be abandoned by meditation have nine categories of difficult and easy to abandon, so it is shown that they are abandoned by the nine categories of large and small antidotes. These are also that bodhisattvas gather together the small, medium, and large categories of the three realms individually and abandon them all at once, that is, by meditating that all the dharmas of the three realms are empty of the two selves and free from elaboration, the clinging to things as real will be reversed, and when it is reversed, all the conceptualizations of the grasper and the grasped of the three realms, which are its cause, will also cease, like a fire that has consumed its fuel. As the *Sūryagarbha Sūtra* says: That is, the nine bhumis included in the desire realm, the form realm, and the formless realm, each with the antidote of the nine categories, such as the great of the great of the aspects of conceptualization, are the small paths of meditation.
Tibetan
་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དགུར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སྤང་བྱའི་རྟེན་ས་དགུ་པོ་སོ་སོར་རམ་རེ་རེ་ལ་དགུ་དགུ་ཞེས་སྒོམ་སྤང་དང་གཉེན་པོ་གྱ་གཅིག་རེ་གསུངས་པ་དང༌། རྒྱན་དུ་དེ་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་ཅི་རིགས་པར་རིམ་གྱིས་སྤོང་ངོ་ཞེས་པ་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། སྔ་མས་ནི་གྱ་གཅིག་པ་རེ་རེར་ཕྱེ་བ་གསུངས་ཀྱང་རིམ་ཅན་དུ་ སྤོང་བར་མ་བསྟན་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་རབ་དབྱེ་ཙམ་ཞིག་གསུངས་ལ། ཕྱི་མས་ནི་ཉོན་མོངས་དྲུག་ལ་དགུར་བྱས་པ་རིམ་ཅན་དུ་སྤོང་བར་བསྟན་གྱི་ས་རེ་རེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤང་བྱ་རྣམས་རིམ་ཅན་དུ་སྤོང་བར་གསུངས་པ་མིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་བྱང་སེམས་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་པོ་འགའ་ཞིག་ལ་ཁམས་གསུམ་རིམ་ཅན་དུ་བདག་མེད་པར་སྒོམ་པ་སྲིད་པ་དང་ཆོས་མངོན་པར་རིམ་ཅན་དུ་སྤོང་བར་བཤད་པ་གྲགས་ཆེ་བས་དེ་དག་དང་བསྟུན་པའོ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་རུང་བ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགོངས་པ་འཆད་མི་ཤེས་པར་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤངས་པ་བྱང་སེམས་ལ་སྦྱར་བ་ནོར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་བློའི་དྲི་མ་གཞན་ལ་འགེལ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། ཅི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བར་བྱེད། གང་ལས་སྤངས་ན་སྤངས་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། བག་ལ་ཉལ་ལས་སྤོང་བར་བྱེད་དེ་ཀུན་དཀྲིས་པ་ནི་དང་པོ་ཉིད་ནས་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ལ་ཉལ་སྤངས་ན་སྤངས་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལས་སྤངས་ལ་བག་ལ་ཉལ་ལས་མ་སྤངས་ན་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱི། བག་ལ་ཉལ་ལས་སྤངས་ན་ནི་བག་ལ་ཉལ་དང་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་གཉིས་ཀ་གཏན་འབྱུང་བར་མི་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སྤང་བྱ་དུས་གསུམ་ལས་གང་སྤོང་ཞེ་ན། ཀུན་བཏུས་ལས། འདས་པ་ནི་འགགས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །མ་འོངས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་བ་ནི་ལམ་དང་མཉམ་དུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་སྤོང་སྟེ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་གང་གི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་དེ་འབྱུང་བ་དང༌། གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་འགག་པ་ནི་མཉམ་པས་མཉམ་སྟེ་དཔེར་ན་སྣང་བ་དང་མུན་པ་འབྱུང་བ་དང་འགག་པ་བཞིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་མངོན་གྱུར་པ་འདས་མ་འོངས་ནི་ཞིག་ནས་དང༌། མ་སྐྱེས་ནས་མེད་པས་སྤང་མི་དགོས་ལ། ད་ལྟ་བ་ནི་གཉེན་པོ་
Chinese
分为小等九种。 也就是说，对于所断的九个所依处，分别或每一个都有九个，即宣说了八十一个所断和对治。而且，这与《庄严经论》中所说的“对此也应次第断除六种烦恼”并不矛盾。前者虽然说了将每一个分为八十一个，但并没有显示次第断除，只是通过显示所断的处所而略作区分。后者则显示了将六种烦恼分为九种而次第断除，但并没有说次第断除依靠每一个处所的所断。另一种说法是，对于某些根器非常迟钝的菩萨来说，有可能次第修习三界无我，并且普遍认为法相唯识宗中也宣说了次第断除，所以也可以说是为了与这些相符。如果不理解这样的密意，就说将声闻的断除安立在菩萨身上是错误的，这只是将自己的智慧的污垢强加于他人。第二，在《决择摄要》中说：是断除遍计所执，还是断除随眠？从何处断除才能称为断除？答：是从随眠中断除，因为遍计所执最初就已经断除了。断除随眠才能称为断除。为什么呢？如果从遍计所执中断除，而没有从随眠中断除，那么遍计所执还会再次产生。如果从随眠中断除，那么随眠和遍计所执都不会再产生。就像这样。那么，所断是断除三时中的哪一个呢？在《摄类学》中说：过去不是因为已经灭尽。未来不是因为尚未产生。现在不是因为与道不相容。然而，是从任何一种恶趣之相中断除，即任何一种恶趣之相的对治之相产生，并且恶趣之相灭尽是相同的，就像光明和黑暗的产生和灭尽一样。它的意思是，显现的过去和未来，因为已经坏灭和尚未产生而没有，所以不需要断除。现在是
English
It is divided into nine types, such as small ones. That is to say, for the nine bases of what is to be abandoned, each or every one has nine, that is, eighty-one to be abandoned and antidotes are declared. Moreover, this is not contradictory to what is said in the Ornament of Sutras, "For this also, the six afflictions should be gradually abandoned." The former, although it said that each one is divided into eighty-one, it did not show gradual abandonment, but only made a slight distinction by showing the place of what is to be abandoned. The latter shows that the six afflictions are divided into nine types and gradually abandoned, but it does not say that the abandoned based on each place is gradually abandoned. Another saying is that for some Bodhisattvas with very dull faculties, it is possible to gradually meditate on the selflessness of the three realms, and it is widely believed that the Dharma Characteristic School also declares gradual abandonment, so it can also be said to be in accordance with these. If one does not understand such intention, saying that it is wrong to establish the abandonment of the Hearers on the Bodhisattva is just imposing the defilement of one's own wisdom on others. Second, in the Determination of the Compendium, it says: Is it to abandon the completely imputed, or to abandon the latent tendencies? From where should one abandon to be called abandonment? Answer: It is to abandon from the latent tendencies, because the completely imputed has already been abandoned from the beginning. Abandoning the latent tendencies is called abandonment. Why? If one abandons from the completely imputed, but does not abandon from the latent tendencies, then the completely imputed will arise again and again. If one abandons from the latent tendencies, then neither the latent tendencies nor the completely imputed will arise again. It is like this. Then, which of the three times is the object to be abandoned? In the Compendium of Categories, it says: The past is not because it has already ceased. The future is not because it has not yet arisen. The present is not because it is incompatible with the path. However, it is to abandon from any aspect of bad states, that is, the antidote aspect of any aspect of bad states arises, and the cessation of the aspect of bad states is the same, just like the arising and ceasing of light and darkness. Its meaning is that the manifested past and future, because they have been destroyed and have not yet arisen, do not need to be abandoned. The present is