Tibetan
དང་དུས་གཅིག་ཏུ་མི་འཇུག་པས་མངོན་གྱུར་མི་སྤོང་ཡང་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་མི་འགལ་བས་གནས་ངན་ལེན་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ཡང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་རྒྱུད་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགག་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་ལ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲོལ་ལམ་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པ་དང་སྤང་བྱ་ཡང་རྫོགས་པར་འགག་གོ །དེ་ལྟར་ན་སྤང་བྱ་གང་དང་གང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་སྐྱེས་ཟིན་པ་ན་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་རྒྱུད་ལ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྤོང་བའི་དོན་ནི་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེད་ན་རྒྱུད་དེ་ལ་སྤང་བྱའི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལས་དེ་སྐྱེས་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱི་མའི་རྒྱུན་འཐུད་པ་འགོག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གཉེན་ པོ་ནུས་ལྡན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་རྒྱུད་སྔར་སྤང་བྱ་དེའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་སྣོད་མ་ཡིན་པར་གནས་གྱུར་ནས་སྤང་བྱ་དེའི་རྒྱུན་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད་པར་བྱས་པ་ནི་སྤངས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བས་མ་འོངས་པ་ན་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གནས་པ་དེ་ནི་སྤོང་བའོ། ཞེས་སོ། །མཛོད་ལས་ནི་གང་གྲོལ་ན་སྐྱེ་འགྱུར་མ་འོངས་པ་མི་སློབ་པའི་སེམས་གྲོལ་ལ་གང་གིས་སྤོང་ན་འགག་འགྱུར་ད་ལྟ་བའི་ལམ་གྱིས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་ཞེས་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། མི་སློབ་སེམས་ནི་སྐྱེས་འགྱུར་བ། །སྒྲིབ་པ་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར། །འགག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཡི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤོང༌། ཞེས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་འགག་འགྱུར་གཉེན་པོ་འགགས་པ་དང་སྤང་བྱ་འགགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་དོན་མིན་གྱི། ཐུབ་དགོངས་སུ། འོ་ན་འདས་པའམ་མ་འོངས་པའམ་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞེ་ན་མ་འོངས་པའི་སེམས་སྐྱེ་བཞིན་པ་མི་སློབ་པ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །དེ་སྐྱེས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ལམ་ནི་གནས་སྐབས་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འགག་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ད་ལྟར་བའོ། ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ། རང་འགྲེལ་ལས། འགག་པ་ནི་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་སྟེ་ད་ལྟར་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་དང་སྤང་བྱ་འགག་པ་དུས་མཉམ་ན་སྒོམ་ལམ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པ་ན་སྒོམ་སྤང་ཐ་མ་མ་ལུས་པར་འགག་དགོས་པས་རྒྱུན་མཐར་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤང་དགོས་ཏེ། མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་མ་ཡིན་པའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པས་སོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པ་ག
Chinese
由于显现之法不能同时存在，所以不舍弃显现，然而所断之种子和对治二者在一个相续中同时存在并不相违，因此舍弃恶趣。也就是说，解脱道在那个相续中生起和所断之法灭尽是同时的，因此解脱道圆满生起之时，所断之法也圆满灭尽。这样一来，当任何所断之法的份儿上的解脱道已经生起，那么份儿上的所断之法在相续中就不存在了。舍弃的意义是，如果不对治生起，那么相续中与所断之法同类的后世相续相连接，由于它生起的力量，阻碍后世的相续延续。第三是，对治具有力量在相续中生起的力量，使识相续先前成为所断之法的器皿转变为非器皿，从而使所断之法的相续没有生起的机会，这就是舍弃的意义。如《集论》中说：“由于远离恶趣的相状，未来安住于不生起烦恼的法性中，这就是舍弃。”《俱舍论》中认为，何者解脱，则未来不学之心生起，以何者舍弃，则现在道灭尽而舍弃障碍。如《俱舍论》中说：“不学之心乃生起，从障碍中乃解脱，灭尽转变之道力，彼之障碍皆舍弃。”对此，有些人认为灭尽转变的对治灭尽和所断灭尽二者是同时的，这不是正理。在《能仁密意》中说：“那么过去、未来或现在生起的心解脱吗？如果说是未来生起的心不从不学之障碍中解脱。如果说它生起而舍弃障碍之道是什么阶段呢？是灭尽的，所以是现在的。”就像这样，在《自释》中说：“灭尽是趋向于灭尽的，是现在的，这是它的定义。”如果对治生起和所断灭尽是同时的，那么大瑜伽道的最大的部分圆满生起时，就必须使最后的修断全部灭尽，因此最终必须舍弃所有的障碍，因为没有见断和修断之外的障碍。这是不可能的，因为在佛的果位上也有极细微的愚昧。
English
Since manifest phenomena cannot coexist, manifestation is not abandoned. However, it is not contradictory for the seeds of what is to be abandoned and the antidote to exist simultaneously in one continuum. Therefore, negative rebirth is abandoned. That is, the arising of the path of liberation and the cessation of what is to be abandoned are simultaneous in that continuum. Therefore, when the path of liberation is fully arisen, what is to be abandoned is also fully ceased. In this way, when the path of liberation that is the share of any of what is to be abandoned has already arisen, then the share of what is to be abandoned does not exist in the continuum. The meaning of abandonment is that if the antidote does not arise, then the later continuum of the same kind as what is to be abandoned connects to that continuum, and due to the power of its arising, it prevents the continuation of the later continuum. The third is that the power of the antidote arising in the continuum transforms the mind-continuum, which was previously a vessel for what is to be abandoned, into a non-vessel, thereby eliminating the opportunity for the continuum of what is to be abandoned to arise. This is the meaning of abandonment. As the *Compendium of Topics* says, "Because of being separated from the aspect of negative rebirth, abiding in the nature of not arising afflictions in the future, this is abandonment." The *Treasury of Knowledge* considers that when one is liberated, the non-learning mind of the future arises, and by what is abandoned, the obscurations are abandoned by the path of the present that ceases. As the *Treasury of Knowledge* says: "The non-learning mind arises, from the obscurations, liberation occurs, by the path that ceases, its obscurations are completely abandoned." Some people think that the cessation of the antidote that ceases and the cessation of what is to be abandoned are simultaneous, but this is not the correct view. In *The Intent of the Sage*, it says: "Then, is the past, future, or present mind liberated? If it is said that the future mind that is arising is not liberated from the obscurations of non-learning. If it is said that the path of abandoning the obscurations by its arising is what stage? It is ceasing, so it is the present." Like this, in the *Self-Commentary*, it says: "Cessation is approaching cessation, it is the present, this is its definition." If the arising of the antidote and the cessation of what is to be abandoned are simultaneous, then when the greatest part of the great yoga path is fully arisen, it is necessary to make all the last to-be-cultivated abandonments cease completely. Therefore, ultimately, all obscurations must be abandoned, because there are no obscurations other than those to be seen and those to be cultivated. This is impossible, because even on the level of Buddhahood there is extremely subtle ignorance.
Tibetan
ཉིས་དང༌། དེའི་གནས་ངན་ལེན་གཅིག་རྣམས་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་དང༌། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ས་དེ་ལ་ཐོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་བཤད་པ་དང༌། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས་ཀྱང༌། ཟག་པ་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནི། བག་ལ་ཉལ་སྤངས་ཀྱང་སྔོན་ཟག་པས་བསྐྱེད་ཅིང་ཟག་པས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པ་སྟེ་དེ་དང་འདྲ་བའི་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་ངན་པར་གནས་པ་དང༌། ངན་པར་ཞུགས་ལ་ཆེས་སྲབ་པ་དང༌། ཆེས་ཆུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་མ་སྤངས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉག་གཅིག་གིས་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བག་ཆགས་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་ཟག་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང༌། ཟག་བཅས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་གྱིས་སྤངས་ཤིང་ཕྱི་མ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནས་སྤངས་པར་ བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་དང་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་གཉིས་དོན་གཅིག་གོ །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུན་མཐར་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་ཡོད་ན་གནས་མ་ལུས་པར་གྱུར་པས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡོད་པར་ཐལ་བ་དང༌། བག་ཆགས་ཡང་དག་བཅོམ་པ་ཐུབ་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་མིན་པར་ཐལ་བ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་བྱས་པར་ཐལ་བ་སོགས་མཐའ་ཡས་སོ། །སངས་རྒྱས་སའི་སྤང་བྱ་ཡོད་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་དྲི་བཅས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ། ས་བཅུ་པ་ན་ཡོད་པའི་གནས་ངན་ལེན་རྣམས་ཇི་སྲིད་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་དང་པོ་མ་སྐྱེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྔ་ཕྱི་མཚམས་སྦྱོར་ནས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འབྱུང་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུན་ལྡོག་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་སྤངས་པར་འདོད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་ལ་སྤོང་བར་མི་འདོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ས་སྔ་མ་ན་ཡོད་པའི་སྤང་བྱ་རྣམས་ས་ཕྱི་མ་རྣམས་མ་སྐྱེས་ན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་པས་ས་ཕྱི་མ་སྐྱེས་སྟོབས་ཀྱིས་ས་ཕྱི་མའི་སྐབས་དེར་སྐྱེ་བའི་གོ་མ་རྙེད་པ་ལ་ས་ཕྱི་མས་སྤངས་པར་བཞག་གི །གཉེན་པོའི་རྗེས་སུ་སྤང་བྱ་ཡོད་པ་སྤོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དྲུག་པ་ནི། ས་དང་པོ་ལ་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་འདི་གཏེར་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་གིས་ཡོངས་སུ་གང་བ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་དེ་ལག་ མཐིལ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་
Chinese
又，关于其一类过患，释论中说，以及《经庄严论》中也说，说明了该地所障之障碍，以及《摄抉择分》中也说，有漏的过患是：虽然舍弃了随眠，但先前由漏所生且由漏所完全熏染，即以不适宜做与其相似之业的方式，自性安住于恶劣，进入恶劣而极微薄，以及极微小者。与漏俱有的过患称为烦恼习气，此乃阿罗汉和独觉未舍弃，唯有如来才舍弃，其彻底摧毁习气者，称为佛之不共法。如是，有漏之过患和俱漏之过患二者中，前者由声闻阿罗汉舍弃，后者唯由佛陀舍弃，因为这样说。此与无明习气之地二者意义相同。若非如此，若恒时舍弃了俱有二障习气，则由于成为无余之地，则成为具有五种智慧之过，以及彻底摧毁习气成为非能仁之不共功德之过，以及成为现证自性身之过等等，有无量过失。若佛地有应舍弃之物，则成为具有是佛之垢染，若如是说，则不会有彼过失，因为十地所具有的过患，只要未生起第一个一切智智，则于彼时之前，从前后连接而恒常生起，然而于何时获得彼智慧之时，于彼时断绝相续，故认为由佛地所舍弃，而非于佛之智慧生起之后才舍弃。如是，于前地所具有的应舍弃之物，若未生起后地，则恒常生起，以后地生起之力，于后地之时，未获得生起之机会，故安立为由后地所舍弃。并非是于对治之后，存在应舍弃之物而舍弃。第六，于初地，此三千大千世界充满百千俱胝宝藏，于二地，彼世界如手掌般，充满俱胝珍宝。
English
Furthermore, regarding one type of fault, it is stated in the commentary, and also in the Ornament of the Sutras, explaining the obscurations that obstruct that ground, and also in the Compendium of Determinations, the fault of that which is defiled is: although the predispositions have been abandoned, it is previously produced by defilements and completely imbued by defilements, that is, in a way that is not suitable for doing similar actions, it naturally abides in inferiority, enters inferiority and is extremely subtle, and extremely small. The fault of that which is accompanied by defilements is called the habitual tendencies of afflictions, which are not abandoned by Arhats and Pratyekabuddhas, but only by the Tathagata, and the one who has completely destroyed these habitual tendencies is called the unshared Dharma of the Buddha. Thus, among the two faults of that which is defiled and that which is accompanied by defilements, the former is abandoned by the Hearer Arhats, and the latter is abandoned only by the Buddha, because it is said so. This and the ground of habitual tendencies of ignorance are the same in meaning. If it were not so, if the habitual tendencies of the two obscurations together were constantly abandoned, then since it would become a ground without remainder, it would follow that there would be five wisdoms, and it would follow that completely destroying the habitual tendencies would not be an unshared quality of the Sage, and it would follow that the Svabhavikakaya would be manifested, and so on, there would be limitless faults. If there is something to be abandoned on the Buddha ground, then it would follow that there would be a stain of being a Buddha, if it is said so, then that fault will not occur, because the faults that are present on the tenth ground, as long as the first omniscient wisdom has not arisen, until that time, they arise continuously from connecting before and after, but when that wisdom is obtained, at that time the continuum is stopped, so it is considered to be abandoned by the Buddha ground, and it is not abandoned after the Buddha's wisdom has arisen. Similarly, the objects to be abandoned that are present on the previous ground, if the subsequent grounds have not arisen, then they arise continuously, and by the power of the subsequent grounds arising, at the time of the subsequent grounds, the opportunity to arise is not obtained, so it is established as being abandoned by the subsequent grounds. It is not the case that after the antidote, there is an object to be abandoned that is abandoned. Sixth, on the first ground, this three-thousandfold great thousand world is completely filled with hundreds of thousands of billions of treasures, and on the second ground, that world is like the palm of the hand, filled with billions of precious jewels.