Tibetan
ཐད་པར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་འདི་དག་ལ་གནས་ཏེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལྔའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང༌། འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང༌། ཡོངས་སྦྱོང་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་མདོ་ལས་ས་འདི་ལ་གནས་པས་ལམ་དྲུག་སྐྱེད་པ་དང༌། ལམ་མིན་དྲུག་སྤོང་བར་བྱས་ནས་ཚན་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་བསྟུན་ནས། བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་རབ་རྫོགས་པས། །ས་ནི་དྲུག་པ་འཐོབ་ཅེས་དང༌། །དགའ་དང་སྐྲག་པའི་སེམས་སྤངས་པས། །ས་ནི་དྲུག་པ་འཐོབ་ཅེས་སྦྲེལ་ནས་བཤད་པར་ཡང་ནུས་མོད། འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་ས་བདུན་པའི་སྐབས་དང་མཐུན་པར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤོང་བ་ལ་གསུངས་པས་འདིར་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལས། གཞན་དོན་དུ་ཟང་ཟིང་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་རང་གི་ལུས་སྲོག་གཏོང་བའི་གཏོང་བ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་སྤོང་ བ་དང༌། གཙོ་བོར་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྫོགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། འདི་སྔ་མས་སྤང་ནུས་ཀྱང་རང་རྒྱལ་ཉན་ཐོས་ལས་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་འདོད་པ་སྔ་མ་འདོད་པ་ལས་བཟློག་དཀའ་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྦྱིན་པ་ལས་རྫོགས་དཀའ་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་རྫོགས་པ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་དེའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་ཉིད་ལ་མི་སྐྲག་པའི་བཟོད་པ་རྫོགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སྐྲག་པའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། གཏོང་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྫོགས་པས་ཐོག་མར་སློང་བ་པོའི་སྐྱེ་བོས་བླངས་ན་སེར་སྣས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པའི་ཞུམ་པའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། གཏོང་བ་ལ་ཡིད་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་རྫོགས་པས་བར་དུ་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངང་གིས་གཏོང་བར་ཞུགས་པ་ལ་མི་དགའ་བའི་སེམས་སྤོང་བ་དང༌། སྦྱིན་པའི་ཕན་ཡོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྫོགས་པས་ཐམས་ཅད་བཏང་བས་མཐར་རང་ཉིད་བཀྲེན་ཡང་སློང་བ་པོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོབ་པ་མེད་པར་སྤོང་བའི་སེམས་སྤོང་བ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་སོ། །སྤང་བྱ་ཐ་མ་གསུམ་ཤེར་སྒྲོན་དུ་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་སྦྱར་བ་ལྟར་བཤད་ལ། དེར་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པའི་རྒྱུས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤོང་བར་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བཏང་བས་ཡིད་མི་བདེ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཞེས་དང༌། རྩ་བར་ཡང་བདོག་པ་ཀུན་བཏང་ ཡང་མི་དགའ་མེད་ཅེས་འབྱུང་བས་སྤང་བྱ་བཞི་ལྔ་གཉིས་སྤོང་བའི་དོན་བླངས་པའི་ཚེ་སྟེར་མི་འདོད་པ་དང༌། དེར་མ་ཟད་བྱིན་ཟིན་ནས་ཀྱང་དེ་ལ་འགྱོད་པ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་ཀྱི་ལྔ་པ་འདི་སྟེར་བཞིན་པའི་ཚེ་མི་དགའ་བ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ནི་སྦྱིན་རྒྱུ་ཡོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ་དྲུག་པ་ནི་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དབུལ་ཡང་ཞེས་པ་ནི་སྦྱིན་རྒྱུ་ཡོད་ན་སློང་བ་མི་འདོར་བར་མ་ཟད་དེ་དབུལ་ཡང་དེ་ལ་ཡིད་འཁྲུག་པ་སྤོང་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པས་བློས་མི་སྤོང་བ་ལ་ཡིན་གྱི་རྫས་ཀྱིས་མི་སྤོང་བ་ཡིན་ན་ནི་སྦྱིན་རྒྱུས་དབུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཏོང་བ་ལ་ཞུགས་པ་ལ་མི་དགའ་བ་སྤོང་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་བཏང་ཟིན་པ་ལ་བྱས་ན་བདེའོ། །གངས་ཅན་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོས་ནི་གཞན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་དང༌། རང་དོན་ཡིད་བྱེད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་དང་པོ་གཉིས་དང༌། སྦྱིན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་གཉིས་ཀྱིས་བཞི་ལྔ་གཉིས་དང་ལྷག་མ་གཉིས་སྔར་ལྟར་སྤང་གཉེན་དུ་མཛད་ནས། ཐ་མ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་གྱི་གེགས་དང་དྲུག་པའི་མི་སྤོང་བ་རྫས་ཀྱིས་མི་སྤོང་བ་ལ་འཆད་པ་ནི་མི་བདེ་སྟེ། སྤང་གཉེན་ཚན་པ་གཉིས་པོ་དེ་སྦྱོར་ན་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་དགོས་ཏེ་ས་བདུན་པའི་སྤང་གཉེན་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་ཤེས་པ་སྟེ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ན་ས་སོགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱ་ན། ཤེས་ རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྟེན་ནས། །འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། །གཉིས་འདིར་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། །མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ས་ཞེས་བཤད། ཅེས་ཡུམ་ལ་བརྟེན་ནས་སྲིད་ཞིའི་མཐར་མི་གནས་པའི་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པར་གསུངས་པས་སོ། །གང་གིས་ན། དེ་ལྟ་བུ་སོགས་སོ། །ཚུལ་ནི། སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བདུན་པ་ལ་ཡང་གཉིས། སྤང་བྱ་དང༌། གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཉེས་པ་ཉི་ཤུ་གང་ལ་འཆད་པ་སྟེ་སྤངས་པ་དེ་ཡིས་ས་ནི་བདུན་པ་འཐོབ་བོ། །ཉི་ཤུ་གང་ལ་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་སྟེ། བྱང་ཆེན་ས་བདུན་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་ཉི་ཤུ་མི་བྱ་སྟེ། ཉི་ཤུ་གང་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཞེས་པ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་
Chinese
直接安住于这六波罗蜜多，诸佛薄伽梵以及声闻和独觉们，已经到达了能知之五海的彼岸。将要到达彼岸。五者为何？即：过去，未来，现在生起，不可言说，以及非造作。如是说。第二（地）分二：所断之自性，以及成为完全断除之方式。第一，经中说安住于此地生起六道，并断除非道六者，与所说的两个部分相符。如云：禅定智慧极圆满，得证第六地是也。以及：舍弃欢喜与恐惧之心，得证第六地是也。虽然也可以连接起来解说，然而导师与第七地的情形相符，说圆满了六度而断除六所断，因此这里也如是解说。六波罗蜜多中，为了他人的利益而布施财物、儿女、妻妾以及自己的身命，圆满了小、中、大三种布施之自性的布施波罗蜜多，从而舍弃了想要获得声闻菩提之心。主要是舍弃为自己利益而作意，圆满了持戒，从而舍弃了想要获得独觉菩提之心。虽然前者能够舍弃，但独觉比声闻殊胜，因此想要获得独觉比想要获得前者更难逆转，而且持戒比布施更难圆满。圆满了持戒，菩萨的律仪就远离了它的一切过失。圆满了不畏惧空性的忍辱，从而舍弃了畏惧无自性之心的心。圆满了乐于布施的精进，从而舍弃了最初被乞者索取时，被悭吝所压倒的沮丧之心。圆满了专注于布施的禅定，从而舍弃了中间对于一切财物都自发地投入布施而不欢喜的心。圆满了了知布施利益的智慧，从而舍弃了最终即使自己贫穷，也无法获得乞者而放弃的心，总共十二种。最后三种所断，如《慧灯论》中所说，结合了初、中、后三者来解说。那里也
English
Directly abiding in these six perfections, the Buddhas, Bhagavat, as well as the Shravakas and Pratyekabuddhas, have reached the other shore of the five oceans of knowledge. They will reach the other shore. What are the five? Namely: the past, the future, the arising in the present, the inexpressible, and the unconditioned. Thus it is said. The second (ground) has two parts: the nature of what is to be purified, and the manner in which it becomes completely purified. First, the sutra says that by abiding in this ground, six paths are generated, and six non-paths are abandoned, which is in accordance with the two parts mentioned. As it is said: "By perfecting meditation and wisdom, one attains the sixth ground." And: "By abandoning the mind of joy and fear, one attains the sixth ground." Although it could also be explained by connecting them, the teacher, in accordance with the seventh ground, said that by perfecting the six perfections, the six to be abandoned are abandoned, so here it is explained in the same way. Among the six perfections, for the benefit of others, giving away wealth, children, wives, and one's own body and life, perfecting the perfection of giving, which is the nature of the three types of giving: small, medium, and large, thereby abandoning the mind that desires to attain the enlightenment of the Shravakas. Mainly abandoning the mind that focuses on one's own benefit, perfecting morality, thereby abandoning the mind that desires to attain the enlightenment of the Pratyekabuddhas. Although the former can be abandoned by the former, the Pratyekabuddha is superior to the Shravaka, so the desire to attain the former is more difficult to reverse than the desire to attain the former, and morality is more difficult to perfect than giving. When morality is perfected, the vows of the Bodhisattva are free from all its faults. Perfecting patience, which is not afraid of emptiness, thereby abandoning the mind that is afraid of the non-objectification of inherent existence. Perfecting diligence, which is joyful in giving, thereby abandoning the dejected mind that is overwhelmed by stinginess when initially requested by a beggar. Perfecting meditation, which is single-pointed in giving, thereby abandoning the mind that is displeased when all possessions spontaneously enter into giving in the middle. Perfecting wisdom, which realizes the benefits of giving, thereby abandoning the mind that ultimately, even if one is poor, cannot obtain a beggar and gives up, totaling twelve. The last three to be abandoned, as explained in the "Lamp of Wisdom," are explained by combining the beginning, middle, and end. There also
Chinese
总而言之，已经阐述了通过六种圆满的因来断除六种应断之法。然而，经部中说：“舍弃一切事物，不应心生不悦。”并且，根本颂中也说：“舍弃一切财产，也不应不悦。”因此，当取舍断除四、五、二种应断之法的意义时，是指不愿施舍，而且，施舍之后也不后悔。这里说的是第五种在施舍时不会不悦，而不是指在施舍时心生不悦。这两种情况是就拥有施舍之物而言，而第六种情况是就一无所有而言。所谓“贫穷也”，是指如果有施舍之物，不仅不放弃乞讨，而且即使贫穷，也要断除对它的贪恋。因此，这是指心不舍弃，如果物质上不舍弃，那么就不会因为施舍而变得贫穷。这样看来，对于开始布施的人来说，断除不悦的意义，在施舍之后去做是安乐的。雪域的伟大车乘师们，以专注于利他之事的禅定，以及断除自利之念的戒律这二者，作为断除前两种应断之法的对治；以布施和精进这二者，作为断除四、五这两种应断之法的对治，剩余的两种则如前一样作为断除的对治。最后三种是最初、中间、最后的障碍，而第六种不舍弃是指物质上不舍弃，这样解释是不安乐的。如果将这两种断除的对治法结合起来，则需要依次结合，如同七地的断除对治一样。第二是，一切智，是能够获得的。在哪里呢？在地上等等。为什么这样说呢？因为，依靠 般若波罗蜜多，轮回和涅槃，二者在此显现的缘故。因此说为显现之地。这是因为依靠佛母，证悟了不住于有寂两边的轮回涅槃平等性。依靠什么呢？依靠如是等等。方式是，如前一样。第七地也有两种，应断之法和对治法。首先分二，第一是，阐述二十种过失，即断除这些过失就能获得第七地。哪二十种呢？即“我与有情”等三颂。大菩萨安住于第七地，不做二十种法，哪二十种呢？即从“执著于我”到“与空性相违”之间。第二分二，应断之法
English
In short, it has been explained that six things should be abandoned through the six causes of perfection. However, the Sutra says, "Do not be unhappy by giving up all things." And, the root verse also says, "Giving up all possessions, there should be no displeasure." Therefore, when taking the meaning of abandoning the four, five, and two things to be abandoned, it means not wanting to give, and moreover, there is no regret even after giving. Here it says that the fifth one is not unhappy at the time of giving, but not unhappy at the time of giving. These two situations are based on having something to give, and the sixth is based on having nothing. The so-called "even poor" means that if there is something to give, not only does one not give up begging, but even if one is poor, one must abandon attachment to it. Therefore, this means that the mind does not abandon, and if one does not abandon materially, then one will not become poor because of giving. In this way, for those who have started giving, it is comfortable to abandon the meaning of displeasure after giving. The great charioteers of the snowy land, with the meditation focused on benefiting others, and the discipline of abandoning the thought of self-interest, as the antidote to abandoning the first two things to be abandoned; with generosity and diligence, as the antidote to abandoning the four and five things to be abandoned, and the remaining two are the same as before as the antidote to abandoning. The last three are the obstacles of the beginning, middle, and end, and the sixth non-abandonment refers to non-abandonment materially, which is not comfortable to explain. If these two antidotes to abandonment are combined, they need to be combined in order, just like the antidotes to abandonment of the seventh ground. The second is, all-knowing, is able to be obtained. Where? On the ground and so on. Why is it said like that? Because, relying on the Perfection of Wisdom, samsara and nirvana, the two are manifested here. Therefore it is said to be the ground of manifestation. This is because, relying on the Mother Buddha, the equality of samsara and nirvana, which does not abide in the extremes of existence and peace, is realized. By what? Relying on such and so on. The method is, as before. The seventh ground also has two, things to be abandoned and antidotes. First, divide into two, the first is, explaining the twenty faults, that is, abandoning these faults can obtain the seventh ground. Which twenty? That is, the three verses such as "I and sentient beings." The great Bodhisattva abides on the seventh ground and does not do twenty dharmas, which twenty? That is, from "attachment to self" to "contradicting emptiness." The second divides into two, things to be abandoned