Tibetan
ན་པས་དེའི་ཕྱིར་ན་ཡོངས་སུ་དང་བའི་མིང་གིས་བསྟན་ཏོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ནས་བསྟན་ཏེ། ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཡན་ལག་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ཡིད་བདེ་མི་བདེ་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་བདེ་སྡུག་གི་སྐྱོན་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་དེ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། མཛོད་ལས། སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་ནི་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། །བཞི་པ་གཡོ་བ་མེད་པ་ཡིན། །རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་དབུགས་དག་དང༌། །བདེ་བ་ལ་སོགས་བཞི་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །རྟོག་དཔྱོད་དང་དགའ་བདེ་འདི་དག་ཀྱང་བཞི་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཡོ་བའི་སྐྱོན་དུ་བཤད་ཀྱི། རང་ས་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་མིན་ཏེ། བསྡུ་བ་ལས། གང་གི་ཚེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དག་བསམ་གཏན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ས་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ གཡོ་བའི་མིང་དུ་བསྟན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་གཞན་གྱི་ས་ལས་ལྟོས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ས་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །བསམ་གཏན་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡང་བསྡུ་བར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་དང་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་ཕན་འདོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་དང་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་རྣམས་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་དང་བཞིར་བཞག་ཅེ་ན། ཀུན་བཏུས་ལས། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དང་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དང་དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ། འདི་ལྟར་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་རིམ་པ་ལྟར་རྟོག་དཔྱོད་དང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང༌། དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྤོང་བས་སོ། །དེ་ཡང་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་རྒྱུན་ཡིན་ལ་དངོས་གཞིའི་ཚེ་ན་ནི་འོག་སའི་ཐག་སྲིང་བྱེད་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྤོང་གཉེན་དངོས་མིན་ནོ། །ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ ནི་རིམ་པ་ལྟར་དགའ་བདེ་ཟུང་གཉིས་དང་བདེ་བ་དང་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། འདི་དག་ནི་འོག་ས་ལས་གཉེན་པོས་རྒྱལ་བ་ན་ཐོབ་པའི་ཕན་ཡོན་ཡིན་པས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེས་གཉེན་པོ་དང་ཕན་ཡོན་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་སོ། །དེས་ན་དེ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་སུ་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཡན་ལག་དེ་དག་གང་ཡང་མིན་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཡན་ལག་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་པ་དང་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམ་པ་དགུ་པོ་གང་ཡང་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ནི་མིན་ལ་གཞན་ཡིན་པར་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་དཔྱོད་སྤངས་པས་གཉིས་པ་དང༌། དགའ་བ་སྤངས་པས་གསུམ་པ་དང༌། བདེ་བ་སྤངས་པས་བཞི་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་རྣམས་ལ་ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་འདའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། ནམ་མཁའ་དང་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས། ཅི་ཡང་མེད་པ་སྲིད་རྩེའོ། །དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་གཟུགས་ལ་སྐྱོན་དང་གཟུགས་མེད་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་ནས་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་རེག་བྱ་སོགས་ཀྱིས་མཚན་མ་དང་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཁོ་ན་བསྒོམས་པ་ན་སྔོ་སེར་སོགས་ སུ་སྣང་བའི་གཟུགས་དང༌། གྱང་དང་རྩིག་པ་སོགས་སུ་སྣང་བའི་ཐོགས་པ་དང༌། གོས་རྒྱན་སྐྱེད་མོས་ཚལ་རི་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ཡིད་གཏད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འབྱུང་བའོ། །འདིའི་ཉེར་སྡོགས་དང་དངོས་གཞིའི་དམིགས་པ་ཡང་ཉན་ས་ལས། ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་གཞི་ལ་སྙོམས་པར་མི་འཇུག་པའི་བར་དུ་ནི་ནམ་མཁའ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ནི་ནམ་མཁའ་དེ་ཉིད་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་རང་གི་སའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་དོ། །ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་ཚེ་ན་ནི་འོག་མའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་དམིགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེའི་རིགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་རགས་པ་མཐོང་ནས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་མོས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དེ་རགས་པར་མཐོང་ནས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་པ་བཙལ་བ་ན་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་ནས་དམིགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མོས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་པ་ཡང་རགས་པར་མཐོང་ནས་དེ་བཟློག་པའི་
Chinese
因此，以完全喜悦之名来表示。第三禅是因为远离了心的近烦恼，所以仅以其自身特征来表示。如是说。第四禅是：第四禅的支分是远离了寻伺、意乐、不乐、出入息、乐受、苦受这八种过患，因此由这些而完全清净。如《俱舍论》所说：为了从八种过患中解脱，第四禅是无动摇的。寻和伺以及出入息等，还有乐受等四种。如是说。寻伺和喜乐这些也是相对于第四禅来说被说成是动摇的过患，但相对于自身来说则不是。如《摄事品》所说：当第一禅等寻伺等能饶益三摩地者，为了能饶益禅的各自之地并变得完全清净而进入时，为什么世尊要说成是动摇之名呢？答：是从其他的地来比较而说的，不是从自己的地来说的。如是说。这些禅的差别也在《摄事品》中说了，如所说：第一禅和第二禅有什么差别呢？答：有三摩地完全圆满的差别。第二禅和第三禅有什么差别呢？答：有能饶益完全圆满的差别。第三禅和第四禅有什么差别呢？答：有完全清净圆满的差别。如是说。第三是：为什么禅有五支和四支的安立呢？如《集论》所说：是为了对治支、利益支以及彼二者的处所支。就像这样，对于四禅依次是寻伺和极喜，以及念、正知、舍，以及念，以及舍完全清净，这些是对治支，因为舍弃了下地的烦恼。这只是近分的阶段的对治的相续，在正行的时候只是断绝下地的联系而已，不是真正的舍弃对治。利益支是依次的喜乐双运和乐受以及感受舍，这些是
English
Therefore, it is indicated by the name of complete joy. The third dhyana is indicated only by its own characteristics because it is free from the near afflictions of the mind. So it is said. The fourth is: The limb of the fourth dhyana is completely pure because it is free from the eight faults of investigation, analysis, mental ease, unease, outgoing and incoming breath, pleasure, and pain. As it says in the Treasury of Knowledge: Because of being liberated from the eight faults, the fourth is immovable. Investigation and analysis, and pure breath, and the four beginning with pleasure. So it is said. These investigation, analysis, joy, and pleasure are also said to be the faults of agitation in relation to the fourth, but not in relation to their own ground. As it says in the Compendium: When those that benefit samadhi, such as investigation and analysis of the first dhyana and so on, enter in order to benefit the respective grounds of the dhyanas and become completely pure, why did the Blessed One indicate them as the name of agitation? Answer: It is indicated by comparing it to other grounds, but not from its own ground. So it is said. The differences of these dhyanas are also stated in the Compendium, as it says: What is the difference between the first dhyana and the second dhyana? Answer: There is the difference of the complete perfection of samadhi. What is the difference between the second dhyana and the third dhyana? Answer: There is the difference of the complete perfection of benefiting. What is the difference between the third dhyana and the fourth dhyana? Answer: There is the difference of the complete perfection of complete purity. So it is said. The third is: Why are the dhyanas established with five limbs and four limbs? As it says in the Compendium of Topics: It is for the sake of the limb of antidote, the limb of benefit, and the limb of the place of both of them. Like this, for the four dhyanas, in order, are investigation and analysis and extreme joy, and the three of mindfulness, awareness, and equanimity, and mindfulness, and equanimity completely pure, these are the limbs of antidote, because they abandon the afflictions of the lower grounds. This is only the continuum of the antidote of the approaching stage, but at the time of the actual practice, it only severs the connection of the lower grounds, and is not the actual abandoning antidote. The limb of benefit is, in order, the pair of joy and pleasure, and pleasure, and feeling of equanimity, these are
Chinese
是因为从下处以对治而获得胜利的利益啊。一切的根本的支分是禅定，因为由此生起对治和利益啊。因此，就那三者的角度来说，那些支分中，并非没有并非任何一种有定数的支分的等持的禅定，否则，就变成了与那些支分相同具有的作意和感觉等等的九种心所的任何一种都不是了，因为等持的禅定不是，而成为其他也不行的缘故。这样，因为舍弃了寻伺而安立为第二禅，舍弃了喜而安立为第三禅，舍弃了乐而安立为第四禅的缘故，所以禅定被称作从支分的角度来说超越下处。第二禅有四种：虚空和识无边处，什么也没有处，有顶。第一种是：获得第四禅时，瑜伽士认为色法有过患，无色法有功德，为了遣除色法的想，仅仅修习与颜色和形状和所触等相分离的虚空的想，那么显现为蓝色黄色等的色法，以及显现为墙壁和砖瓦等的阻碍，以及显现为衣服装饰园林山等的多样化的想都消失了，即使对那些作意，也从一切方面都不会产生。此处的近分和正行的所缘，也如《声闻地》中所说：乃至没有入于正行之间，就仅仅缘于虚空。入定之后，就缘于虚空本身和除此之外的自己的地的蕴。近分的时候，也缘于下方的蕴，就像这样，其他的也应当知晓其道理。第二种是：见到虚空的想是粗大的，为了遣除它，仅仅以虚空的境的识而信解为周遍一切。第三种是：见到识的想是粗大的，为了遣除它，在寻找有色和无色的所缘时，什么也没有找到，于是信解为没有所缘。第四种是：认为什么也没有的想法也是粗大的，为了遣除它，
English
It is because of the benefit of gaining victory by counteracting from the lower realm. The limb that is the basis of everything is samadhi, because it generates antidotes and benefits. Therefore, from the perspective of those three, among those limbs, there is no dhyana of equipoise that is not any of those limbs with a fixed number. Otherwise, it would become that none of the nine mental factors, such as attention and feeling, which are similar to those limbs, would be anything, because the dhyana of equipoise is not, and it is not possible to become something else. Thus, because the second dhyana is established by abandoning vitarka and vicara, the third by abandoning joy, and the fourth by abandoning pleasure, the dhyanas are called transcendence of the lower realm from the perspective of the limbs. The second has four: space and consciousness are infinite, there is nothing, the peak of existence. The first is: When the fourth dhyana is attained, the yogi sees faults in form and virtues in the formless, and in order to reverse the perception of form, he only meditates on the perception of space, which is separated from characteristics such as color, shape, and touch. Then the forms that appear as blue, yellow, etc., and the obstacles that appear as walls and bricks, etc., and the various perceptions that appear as clothes, ornaments, gardens, mountains, etc., disappear. Even if one pays attention to them, they will not arise from all aspects. The object of focus for the approximation and the actual practice here is also as stated in the Śrāvakabhūmi: "As long as one has not entered into the actual practice, one should only focus on space. After entering into samadhi, one should focus on space itself and the aggregates of one's own ground other than that. During the approximation, one should also focus on the lower aggregates." Likewise, the reasoning for the others should also be understood. The second is: Seeing the perception of space as coarse, in order to reverse it, one aspires to pervade everything with just the consciousness that has space as its object. The third is: Seeing the perception of consciousness as coarse, in order to reverse it, when searching for objects with form and without form, one finds nothing, and then aspires to have no object at all. The fourth is: Thinking that the idea of having nothing is also coarse, in order to reverse it,