Tibetan
ཀྱང་སྙོམས་འཇུག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ཁྱད་པར་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་འདི་སྔར་སྙོམས་འཇུག་གི་རྫས་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་སྙོམས་འཇུག་གི་དངོས་གཞིའི་རྫས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་བགྲངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནས་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་རུལ་བ་དེ་སྔར་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་ས་བོན་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་བཞིན་ཏེ། མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཉོན་མོངས་ཅན་ཇི་ལྟར་བསམ་གཏན་ཡིན་ཞེ་ན་ལོག་པར་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་རིགས་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་དེའི་མིང་དུ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དཔེར་ན་ས་བོན་རུལ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལུང་མ་བསྟན་པ་དང་འདི་ལ་དེ་དང་དེའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཛོད་ལས། སྙོམས་འཇུག་དགེ་བ་རྩེ་གཅིག་པ། ཞེས་དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་དགའ་བདེ་དང༌། །རབ་དང་ཤེས་བཞིན་དྲན་པ་དང༌། །བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དག་པ་མེད། ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་སྟེ་རང་སའི་ཀུན་དཀྲིས་དང་བྲལ་བས་དག་པ་བའམ་རྣམ་བྱང་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཀུན་བཏུས་ལས། རྣམ་པར་ བྱང་བས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་དག་པའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་ཉམས་པ་དང་གནས་པ་དང་ཁྱད་པར་དང་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་ཡོད་དེ་མཛོད་ལས། དག་པ་ཉམས་པའི་ཆ་མཐུན་སོགས། །རྣམ་བཞི་ཞེས་སོ། །དེ་དག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་རང་གི་འཇུག་ཐོགས་སུ་རང་སའི་ཉོན་མོངས་དང་རང་དང་གོང་སའི་དག་པ་བ་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ་མཛོད་ལས། ཉོན་མོངས་སྐྱེ་དང་རང་ས་དང༌། །གོང་དང་ཟག་མེད་རྗེས་མཐུན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྲིད་རྩེ་ལ་གོང་ས་མེད་པས་ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་དོར་ལ་གཞན་རྣམས་ལ་བཞི་ག་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་དང་། དང་པོ་གསུམ་སྟེ་་བདུན་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་རྟེན་གྱི་སྲིད་རྩེ་ལ་མིན་ཏེ་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་ཡུལ་གསལ་བར་གཅོད་ལ། ས་འདི་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཤིན་ཏུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཀུན་བཏུས་ལས། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡོངས་སུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་དེ་དེའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཀུན་ཤེས་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ཞེས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་གསལ་བ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཀུན་ཤེས་པ་ཟག་མེད་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཤེས་བྱེད་དུ་ འདྲེན་ནོ། །མངོན་པ་གོང་འོག་ནས་འདི་ལྟར་བཤད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་འདིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ན་ཐབས་མི་མཁས་པས་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་འདི་སྒོམ་པ་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཟག་མེད་དུ་འགྱུར་བར་བཤད་དོ། །སྤྱིར་ན་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་དང་དངོས་གཞི་ཙམ་ཁྱད་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཟག་མེད་དགུར་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་དང༌། གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་དཔྱད་པ་དང༌། དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་གསུམ། རྫས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཡན་ལག་གི་ངོ་བོ། གྲངས་ངེས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལ་མིང་གི་སྒོ་ནས་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། མཛོད་ལས། དང་པོ་ལ་ལྔ་རྟོག་དཔྱོད་དང༌། །དགའ་དང་བདེ་དང་ཏིང་འཛིན་རྣམས། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་བཞི། །རབ་དང་དང་ནི་དགའ་བ་སོགས། །གསུམ་པ་ལ་ལྔ་བཏང་སྙོམས་དང༌། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་བདེ་དང་གནས། །མཐའ་ན་བཞི་དྲན་བཏང་སྙོམས་དང༌། །བདེ་མིན་སྡུག་མིན་ཏིང་འཛིན་རྣམས། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་རྫས་བཅུ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ། རྟོག་དཔྱོད་དགའ་བདེ་ཏིང་འཛིན་རབ་དང་དྲན་ཤེས་བཞིན་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས། བདེ་བ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྫས་སོ། །གོང་མ་བ་ལྟར་ན་དགའ་བདེ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཞིང༌། རབ་དང་ནི་དྲན་ ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྫས་སུ་དགུ་དང་ལྷག་མ་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་དོ། །ཡང་ན་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པར་གཅིག་པས་རྫས་གཅིག་ཏུ་བགྲངས་ནས་བརྒྱད་དུ་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔ་ལས་རྟོག་པ་ནི་ངོ་བོ་ཙམ་ཚོལ་བའོ། །དཔྱོད་པ་ནི་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་པ་སྟེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ནང་གི་བརྗོད་པ་དག་ཀུན་ནས་སློང་བའོ། །འདི་གཉིས་བསམ་གཏན་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་སས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མེད་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ས་ལས་བཤད་དོ། །དེ་གཉིས་ཆར་ཀྱང་སེམས་པའམ་ཤེས་རབ་གཉིས་ཆར་ལ་བཏགས་པའོ། །དགའ་བདེ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཚོར་བ་ཡིད་བདེ་དང་སེམས་བྱུང་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་འདོད་དོ། །མཛོད་དུ། དང་པོ་ནི། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བདེ་བ་ཡིན། ཞེས་དང༌། ལུང་རྣམ་གཉིས་ཕྱིར་དགའ་ཡིད་བདེ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཡང་བདེ་བ་ཚོར་བ་ལ་བྱས་ན་ལུ
Chinese
也太过于等持，因为理由没有差别。因此，仅仅想到这是以前等持的物质，就认为是等持的实际物质的分类的特点，并非如此。例如，腐烂的种子，因为以前是种子的物体，所以赋予了种子的名称。如《俱舍论释》中说：有烦恼如何是禅定呢？因为是邪思。如果太过于极端呢？不是的，因为仅仅是对与其同类的才赋予那个名称，例如腐烂的种子一样。另外，这没有被授记，并且这也不具备那个和那个的支分。如《俱舍论》中说：等持是善的，一心一意。对于有烦恼者，没有喜乐，殊胜和正知正念，以及舍念清净。第二，是禅定和无色界的世间善，因为远离了自地的遍行烦恼，所以称为清净或净解脱。如此，《摄类学》中也说：以清净而如何呢？清净的禅定和无色界也因为是善的缘故，所以称为清净。对此进行分类，有退失、安住、殊胜和决定胜分四种，如《俱舍论》中说：清净退失的顺品等，有四种。这些是依次在自己的入定时，产生自地的烦恼，以及自己和上地的清净者，以及生起无漏道和随顺。如《俱舍论》中说：烦恼生起和自地，以及上地和无漏随顺。也就是说，有顶没有上地，所以舍弃殊胜分，其他的都加上这四种。第二是四禅和无色，以及前三，即七者是出世间道的所依，有顶不是，因为无漏道是清晰地断除自己的境，而此地是意识的行相非常不清晰的缘故。如此，《摄类学》中也说：无想和非无想处是意识的行相完全不清晰的缘故，仅仅是世间的，因此称为无相。世尊说，有多少以意识而入定，就多少通达一切，就像这样。
English
It is also too extreme to be in equipoise, because there is no difference in reasons. Therefore, merely thinking that this was previously the substance of equipoise, it is considered to be a characteristic of the classification of the actual substance of equipoise, but it is not so. For example, a rotten seed, because it was previously the object of a seed, is given the name of a seed. As it is said in the commentary on the Abhidharmakosha: How can an afflicted one be in meditation? Because of wrong thinking. If it becomes too extreme? No, because only those of the same kind are given that name, just like a rotten seed. Furthermore, this is not predicted, and it does not possess that and that's branches. As it is said in the Abhidharmakosha: Equipoise is virtuous, single-minded. For the afflicted, there is no joy and happiness, excellence and mindfulness, and equanimity and pure mindfulness. Secondly, it is the virtue of worldly meditation and the formless realm, which is called purity or liberation because it is free from the pervasive afflictions of its own realm. Thus, it is also said in the Compendium of Topics: How is it purified? Pure meditation and the formless realms are also called purified because they are virtuous. Classifying it, there are four types: decline, abiding, distinction, and definite distinction, as it is said in the Abhidharmakosha: Purity, the concordant conditions of decline, etc., there are four types. These are, in order, the arising of afflictions of one's own realm in one's own entry, and the pure ones of oneself and the higher realms, and the arising of the unconditioned path and accordance. As it is said in the Abhidharmakosha: The arising of afflictions and one's own realm, and the higher realms and unconditioned accordance. That is to say, the peak of existence has no higher realm, so the distinction is abandoned, and the other four are added to all. The second is the four meditations and the formless realms, and the first three, that is, the seven are the basis of the path beyond the world, but not the peak of existence, because the unconditioned path clearly cuts off its own object, but this realm is because the movement of consciousness is very unclear. Thus, it is also said in the Compendium of Topics: The sphere of neither perception nor non-perception is worldly because the movement of consciousness is completely unclear, therefore it is called without characteristics. The Blessed One said, "To the extent that one enters into equipoise with consciousness, to that extent one realizes all knowledge," like this.
Chinese
འོ། 如此，只要有清晰的意识之流，就可作为证成具有无漏一切智的依据。虽然上下《俱舍论》中如此宣说，但这位论师认为，声闻乘行者修习时，因方法不善巧而如此，菩萨修习此法时，因善巧方便，故可转为无漏。一般来说，仅以最初的加行和正行之间的差别，就分为了九种无漏。第三部分分为三：禅定的支分，无色界的所缘行相的分析，以及宣说修习这些的果。第一部分分为三：实物与假立的差别，支分的体性，以及数量确定的方式。第一点是：一般来说，从名称的角度来说，禅定的支分有十八种。《俱舍论》中说：“初禅有五：寻、伺，喜、乐与等持。二禅有四支：胜解与喜等。三禅有五：舍、念、正知，乐与住。终禅有四：念、舍，非乐非苦与等持。”如是。这些分别说者认为有十一种实物：寻、伺、喜、乐、等持、胜解、念、正知、作意、舍，乐受、舍受的实物。上部派认为，喜和乐二者是一个实物，胜解是念、正知、舍三种的体性，因此认为是九个实物，其余是假立的。或者，诸乐也因意识之轮的受用相同而算作一个实物，因此算作八个。第二部分有四点，第一点是：初禅的五个支分中，寻是仅仅寻求自性。伺是详细观察，二者都是发起内在的言说。这二者在其他三个禅定中，也以随摄的方式不存在，而是以普遍产生的方式存在，这是从寻伺之地中宣说的。这二者都可以安立为作意或智慧。喜和乐依次是受中的意乐和心所中的轻安之乐，这是分别说者所承认的。《俱舍论》中说：“初禅是，极轻安是乐。”以及“经部二者，喜是意乐。”如此。如果将乐作为受，
English
O! As long as there is a clear stream of consciousness, it can be used as evidence for having the uncontaminated all-knowing. Although the upper and lower Abhidharmakośa say this, this teacher believes that when the Śrāvakas practice, it is because they are not skilled in the method, but when the Bodhisattvas practice this, they can turn into uncontaminated because they are skilled in the method. Generally speaking, only the difference between the initial preparation and the main practice is divided into nine types of uncontaminated. The third part is divided into three: the limbs of meditation, the analysis of the objects and aspects of the formless realm, and the explanation of the results of practicing these. The first part is divided into three: the difference between substance and imputation, the nature of the limbs, and the way the number is determined. The first point is: Generally speaking, from the perspective of names, there are eighteen limbs of meditation. The Abhidharmakośa says: "The first dhyāna has five: seeking, examining, joy, happiness, and samādhi. The second dhyāna has four limbs: conviction and joy, etc. The third dhyāna has five: equanimity, mindfulness, correct knowledge, happiness, and abiding. The final dhyāna has four: mindfulness, equanimity, neither happiness nor suffering, and samādhi." Like this. These Vaibhāṣikas believe that there are eleven substances: seeking, examining, joy, happiness, samādhi, conviction, mindfulness, correct knowledge, attention, equanimity, happiness, and the substance of equanimity. The upper school believes that joy and happiness are one substance, conviction is the nature of mindfulness, correct knowledge, and equanimity, so it is considered to be nine substances, and the rest are imputed. Or, all happiness is also counted as one substance because the enjoyment of the wheel of consciousness is the same, so it is counted as eight. The second part has four points, the first point is: Among the five limbs of the first dhyāna, seeking is only seeking the nature. Examining is detailed observation, and both are the initiation of inner speech. These two are also not present in the other three dhyānas in a subsumed way, but exist in a universally arising way, which is explained from the ground of seeking and examining. Both of these can be established as attention or wisdom. Joy and happiness are, in order, mental pleasure in feeling and the pleasure of pliancy in mental factors, which is recognized by the Vaibhāṣikas. The Abhidharmakośa says: "The first dhyāna is, extreme pliancy is happiness." And "The two Sutras, joy is mental pleasure." Like this. If happiness is taken as feeling,