Tibetan
མས་ལོང་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བས་གོང་མའི་ས་ལ་བསམ་བྱུང་དང་གཟུགས་མེད་ན་ཐོས་བྱུང་མེད་པར་བཤད་པས། དེའི་ལྟར་ན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྟེན་ལ་སྒོམ་ན་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་ལ་ཐོས་བསམ་གཉིས་ཀ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ རྟེན་ལ་སྒོམ་ན་བསམ་བྱུང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཉེར་སྡོགས་ནས་སྲིད་རྩེའི་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་བར་ལས་དེར་ཚོར་བའི་དགའ་བདེ་མེད་པས་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་དོན་སྤོང་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་ལ་བཤད་དོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་འདི་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་གོང་མའི་སར་མི་གཏོགས་ཏེ། ཉན་ས་ལས། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་གིས་འདོད་པ་རྣམས་ལ་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞེས་པས་སོ། །འདིའི་རིགས་པས་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་འོག་སའི་རྟེན་ལ་སྒོམ་ན་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་འོག་སར་འདོད་པར་བྱའོ། །ཉེར་སྡོགས་་དེ་དག་ལམ་བཞིར་བཞག་པའི་ཚུལ་ནི། བསྡུ་བ་ལས། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དང་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པ་དང་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པ་གཉིས་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བ་སྡུད་པ་ནི་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་ཆར་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ཞེས་ཏེ་དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་ནི་དང་པོའི་རྩོམ་པ་དང༌། བར་ཆད་མེད་པ་ནི་སྤོང་གཉེན་དངོས་དང༌། རྣམ་གྲོལ་ནི་སྤངས་མ་ཐག་ གི་གནས་གྱུར་མྱོང་བྱེད་དང༌། ཁྱད་པར་ནི་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་ཡིད་བྱེད་དེ་དག་ཏུ་ལྡན་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྦྱོར་བ་མཐའི་འབྲས་བུའི་ཡིད་བྱེད་དངོས་གཞིར་འདོད་པ་ལྟར་ན་ཉེར་སྡོགས་་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དགུ་པ་ལ་དངོས་གཞིས་ཁྱབ་པར་མངོན་ལ། མཛོད་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་གྱི་ཉེར་སྡོགས་་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དགུ་པ་ལ་དངོས་གཞི་དང་ཉེར་སྡོགས་5་ཀྱི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བ་གཉིས་འདོད་ལ། བཞི་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དགུ་པ་ལ་དངོས་གཞིས་ཁྱབ་པར་འདོད་དེ་མཛོད་དུ། ས་གསུམ་ལས་རྒྱལ་བསམ་གཏན་ནམ། །ཉེར་སྡོགས་ལས་མཐའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ། །གོང་མ་ཉེར་སྡོགས་ལས་མིན་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་མཛོད་པ་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ན
Chinese
由於不間斷地進入禪定，因此說上層的禪定沒有思所成慧，無色界沒有聞所成慧。如果這樣，那麼在無色界的所依上禪修時，第一個作意具有聞思二者，而在色界的 所依上禪修時，則沒有思所成慧。此外，從第四禪的近分定到有頂的近分定之間，由於沒有感受的喜樂，因此僅僅是將捨棄喜樂的作意視為功德而已。初禪的近分定的第一個作意是欲界的，不屬於上層的禪定，因為《聲聞地》中說：「未入定的有心地，對欲界的事物，以粗相為特徵，對初禪，以寂靜為特徵，進行分別觀察，這就是分別智的作意。」以此類推，如果以下層的所依為基礎進行禪修，則應將第一個作意視為下層的。這些近分定安立為四道的道理是：在《攝事品》中說：「以特徵進行分別觀察和信解的作意，被包含在加行道中。完全的寂靜和究竟的加行二者，被包含在無間道中。捨棄喜樂被包含在四種道中。觀察的作意僅僅被包含在勝道中。」也就是說，加行是最初的努力，無間道是斷證的直接對治，解脫道是斷除後立即體驗轉變的狀態，勝道是證悟超越此前的殊勝之處，因此是考慮到這些作意具備這些特點而這樣說的。第三點是，如果像認為究竟加行的果的作意是正行那樣，那麼近分定的第九解脫道顯然被正行所遍及。但《俱舍論》的作者認為，前三禪的近分定的第九解脫道具有正行和近分定5的體性兩種生起，而第四禪以上的近分定的第九解脫道則被正行所遍及，如《俱舍論》中說：「或勝過三地的禪定，或近分定中的最後解脫道，上層的禪定不是近分定。」也就是說，《俱舍論》的作者認為近分定的感受只有捨受。
English
Since one enters samadhi without interruption, it is said that the higher levels of dhyana do not have wisdom arising from thought, and the formless realm does not have wisdom arising from hearing. If that is the case, then when meditating on the support of the formless realm, the first attention has both hearing and thinking, while when meditating on the support of the form realm, there is no wisdom arising from thought. Furthermore, from the proximity of the fourth dhyana to the proximity of the peak of existence, since there is no joy and happiness of feeling there, it is only said that seeing the attention of abandoning joy as a virtue. The first attention of the proximity of the first dhyana is of the desire realm and does not belong to the higher levels, because the *Śrāvakabhūmi* says, "The attention of the mind of the unestablished ground distinguishes the coarse characteristics of the desires and the peaceful characteristics of the first dhyana, and that is called the attention of discriminating wisdom." By this reasoning, for the rest, if one meditates on the support of the lower ground, then the first attention should be considered as the lower ground. The way these proximities are established as the four paths is: In the *Compendium*, it says, "The attention of distinguishing characteristics and faith is included in the path of joining. Complete solitude and the ultimate joining are both included in the path of no interruption. Abandoning joy is included in all four paths. The attention of investigation is included only in the path of distinction." That is, joining is the initial effort, the path of no interruption is the direct antidote to abandonment and realization, the path of liberation is the experience of transformation immediately after abandonment, and the path of distinction is the realization of the distinction beyond that, so it is said in consideration of the fact that these attentions possess these characteristics. The third point is that if the attention of the result of the ultimate joining is considered to be the actual practice, then the ninth liberation path of the proximity is clearly pervaded by the actual practice. But the author of the *Treasury* believes that the ninth liberation path of the proximity of the first three dhyanas has two kinds of arising, the nature of the actual practice and the proximity 5, while the ninth liberation path of the proximity of the fourth dhyana and above is pervaded by the actual practice, as it says in the *Treasury*, "Or the dhyana that surpasses the three grounds, or the final liberation path of the proximity, the higher dhyana is not the proximity." That is, the author of the *Treasury* believes that the feeling of the proximity is only equanimity.
Tibetan
ར་འདོད་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་གྱི་དངོས་གཞི་དང་ཉེར་སྡོགས་ལ་ཚོར་བའི་དབང་པོ་རིགས་མི་འདྲ་བ་ཡོད་པས་དབང་པོ་འཕོ་དཀའ་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ནར་ངེས་པས་དབང་པོ་འཕོ་མི་དཀའོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་གི་ངོས་འཛིན་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ས་འོག་མ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི་དྲུག་པོ་དེར་གྲངས་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ཟག་མེད་རྣམས་དང་པོའི་ཉེར་ སྡོགས་ལ་བརྟེན་པ་ཡོད་ཅིང༌། དེ་གཉིས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགལ་ལ། ཁྱད་པར་དུ་མཐོང་ལམ་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་ས་གོང་འོག་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་སྒོམ་པའི་ལམ་འདིས་འདོད་པ་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་མ་ལུས་པར་སྤངས་པར་འདོད་པ་ལ། བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཅི་ཡང་མེད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་གཉིས་ཀ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་སྒོམ་སྤང་རྣམས་སྤོང་བར་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་བྱིས་པས་ཞི་རགས་སུ་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཀྱང་མ་ལུས་པར་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཉོན་ཡིད་འཕགས་ལམ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་ལ། དེ་འདོད་པའི་སར་གཏོགས་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སུམ་ཅུ་པ་ལས། གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ཡིའོ། ཞེས་རྟེན་ས་གང་དུ་གཏོགས་པ་དེར་དེའི་ཉོན་ཡིད་ཀྱང་ས་དེར་གཏོགས་པར་བཤད་པས་སོ། །རིགས་པ་འདིས་ས་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་ལ་དེའི་སྟེང་ནས་ཐོད་རྒལ་པའི་དགེ་འདུན་གྱི་སྤངས་པ་ལ་ཡང་ཞིབ་ཆ་གདོན་པར་བྱའོ། །ཉེར་སྡོགས་བརྒྱད་པོ་དེ་ཡང་དང་པོ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་དག་པ་བ་ཁོ་ན་དང༌། དང་པོ་ལ་དག་པ་བ་དང༌། ཟག་མེད་གཉིས་ཡོད་ལ། ཁ་ཅིག་རོ་མྱང་ཅན་དང་གསུམ་ཡོད་དེ་དངོས་གཞི་ལ་འགྲན་འཛུགས་ པས་སོ་ཞེས་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། དེ་དག་ལ་ནི"་ཉེར་བསྡོགས་བརྒྱད། །དག་པ་བདེ་མིན་སྡུག་བསྔལ་མིན། །དང་པོ་འཕགས་པའང་ཁ་ཅིག་གསུམ། ཞེས་སོ། །འདི་ལས་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་སུ་བཤད་པ་ནི་འདིར་མི་བཟུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དང༌། དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། དག་པ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བའི་གཞི་དང༌། གང་གིས་ཉོ
Chinese
因为欲界，初禅、二禅、三禅的真实和近分，有不同种类的感觉的根，所以根很难转移。其余的（禅定）都决定只是舍受，所以认为根不难转移。像这样，近分的六种作意的认识，如上所说，是以世间道从下地脱离贪欲而作主的，但那六种作意并非数量决定。见道和修道无漏，都有依靠初禅近分的，那二者在寂静和粗猛的相状上是相违的。特别是见道不能作为欲界修断的对治。总的来说，对于上下地以贪欲和不贪欲的相状修习的道，认为由此能够断除所有像贪欲一样的现行烦恼。对此，有部宗认为从无所有处以下的见断和修断的两种烦恼，经部宗则认为能够断除修断的烦恼。然而，仔细分析，孩童以寂静和粗猛的方式修习的道，也不能完全断除欲界修断的现行烦恼。因为在没有获得圣道之前，以欲界为所依的烦恼意是无法退转的，而那是属于欲界的修断烦恼。就像《三十颂》中所说：“何处生者即彼也。”意思是说，所依处属于哪里，它的烦恼意也属于那里。通过这个道理，对于其余的各层地也要了解，并且在此基础上，对于顿超派的僧众的断除也要详细考察。那八种近分，除了第一个之外，其余的都是清净的，第一个有清净和无漏两种，有些认为是具有品尝者和三种，因为与真实（禅定）竞争。如《俱舍论》中说：“彼等为近分八，清净非乐非痛苦，最初圣者亦有，某些为三。”从这里可以看出，近分的感受被说成是舍受，这里不采用。第二方面有三种：世间道，出世间道，以及对它们的分类进行分析。第一方面有两种：有烦恼的和清净的。第一个是：什么是应该被烦恼的基础，以及被什么所烦恼。
English
Because of the desire realm, the actual and proximate of the first, second, and third dhyanas have different kinds of sense faculties, so it is difficult to transfer the faculties. The rest (of the dhyanas) are determined to be only equanimity, so it is thought that it is not difficult to transfer the faculties. Thus, the recognition of the six mental activities of the proximate, as mentioned above, is based on the worldly path being free from desire from the lower ground, but the number of those six mental activities is not fixed. The seeing path and the cultivation path, which are without outflows, both rely on the proximate of the first dhyana, and the two are contradictory in terms of the aspects of tranquility and roughness. In particular, the seeing path cannot be used as an antidote to the abandonment of cultivation in the desire realm. In general, for the path of cultivating the upper and lower grounds with the aspects of desire and non-desire, it is believed that all manifest afflictions like desire can be abandoned. In this regard, the Vaibhashikas believe that both the afflictions of abandonment by seeing and abandonment by cultivation from the realm of nothingness downwards, and the Sautrantikas believe that the afflictions of abandonment by cultivation can be abandoned. However, upon careful analysis, the path cultivated by children in a tranquil and rough manner cannot completely abandon the manifest afflictions of abandonment by cultivation in the desire realm. Because the afflicted mind that relies on the desire realm cannot be reversed until the noble path is attained, and that is an affliction of abandonment by cultivation belonging to the desire realm. As the Thirty Verses say: "Wherever one is born, that is where one belongs." This means that wherever the basis belongs, its afflicted mind also belongs there. Through this reasoning, the remaining grounds should also be understood, and on this basis, the abandonment of the Sangha of the Sudden School should also be examined in detail. Those eight proximates, except for the first, are all pure, and the first has both pure and without outflows. Some consider it to have tasters and three, because it competes with the actual (dhyana). As the Abhidharmakosha says: "These are the eight proximates, pure, neither pleasure nor pain, the first is also noble, some are three." From this, it can be seen that the feeling of the proximate is said to be equanimity, which is not adopted here. The second aspect has three: the worldly path, the path beyond the world, and the analysis of their classifications. The first aspect has two: afflicted and pure. The first is: what is the basis to be afflicted, and by what is it afflicted.