Tibetan
དང༌། སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། ཞེས་པ་ལྟར་བཤད་དོ། །འདི་ལ་གཉིས་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་གྲངས་ངེས་དང༌། སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཡིད་བྱེད་བདུན་དུ་བཞག་ཅེ་ན། ཉེར་སྡོགས་ཀྱིས་ས་འོག་མའི་སྤང་བྱ་མ་སྤངས་ཤིང་གོང་མའི་ཐོབ་བྱ་མ་ཐོབ་ན་དངོས་གཞི་མི་ཐོབ་པས་དེའི་ཕྱིར་བདུན་དུ་བཞག་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་གཉིས་ཏེ། དང་པོས་སྤང་བྱ་དང་ཐོབ་བྱ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་ཅིང༌། གཉིས་པས་དེའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པས་སོ། །སྐྱེས་ཟིན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་བྱེད་ལྔ་པ་སྟེ་དེས་སྤངས་མ་སྤངས་བརྟགས་ནས་སྤང་བྱ་ལྷག་མ་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡིད་བྱེད་གསུམ་པ་བཞི་པ་དྲུག་པ་སྟེ་ས་འོག་མའི་ཉོན་མོངས་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་འཇོམས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་ ཡིད་བྱེད་བདུན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉན་ས་ལས། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤང་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་གཏོད་པར་ཡང་བྱེད་དོ། མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་རྩོམ་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་འབྲིང་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྤྱོད་པ་་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་ངུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་རྣམ་པ་དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོར་འདོད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་རྒྱས་ཤིང་མ་ཞི་བ་དང༌། ཆེས་ཚེ་ཐུང་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་དེ་ལས་ཟློག་པས་རགས་པ་དང་ཞི་བའོ་ཞེས་ཐོས་བསམ་འདྲེས་མར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཁམས་གོང་འོག་གི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་ པའོ། །དེ་ལྟར་གོང་འོག་ལ་ཞི་རགས་སུ་ཡུན་རིང་དུ་མོས་པར་བྱས་པ་ལས་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དུ་སོན་པ་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡུན་རིང་དུ་འདྲིས་པར་བྱས་པའི་མཐུས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤོང་བའི་ལམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེས་པའི་ལམ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་བྱེད་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་དང་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་ན་དེ་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་དང་དེས་དབེན་པ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་གཉིས་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མཐོང་ནས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཆུང་ངུས་རེག་པ་ན། གཉིད་རྨུགས་དང་རྒོད་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུས་དུས་སུ་རབ་ཏུ་དང་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང༌། ཀུན་ཏུ་སྐྱོ་བའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་སྐྱོ་བར་བྱེད་པ་ནི་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་འབྲིང་གསུམ་སྤོང་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །རབ་ཏུ་དང་བ་དང་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྤོང་བ་ལ་འདོད་པ་དང༌། མ་སྤངས་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་སྤོང་བ་ལ་བརྩོན་པ་ན་རྒྱུའམ་གནས་ཀྱང་རུང་སྟེ་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་འདོད་པའི་ཀུན་དཀྲིས་མི་འབྱུང་བ་ན་འདི་སྙམ་དུ་ཅི་བདག་ལ་འདི་ཡོད་བཞིན་དུ་མི་མྱོང་ངམ་འོན་ཏེ་མེད་པས་མ་མྱོང་སྙམ་ ནས་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་འབྱུང་བ་ན། འདི་སྙམ་དུ་བདག་གི་སེམས་འདོད་པ་ལས་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་ལོ་སྙམ་ནས་སྤང་བྱ་ལྷག་མ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཞི་རགས་སུ་སྒོམ་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་དུས་དུས་སུ་སྤངས་མ་སྤངས་དཔྱོད་པ་ན་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་མ་སྤངས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུ་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ཙམ་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི་གཏན་སྤངས་པ་ནི་མིན་ཏེ། ས་བོན་དྲུངས་མ་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་དེའི་ནུས་པ་མེད་པས་སོ། །དེའི་འཇུག་ཐོགས་སུ་དེའི་མཐུས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་འཇུག་ཅིང་དངོས་གཞི་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་བྱེད་སྐྱེས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མངོན་པའི་སྤྱི་སྐད་ལ་ཁམས་གོང་མ་ན་སེམས་པར་རྩོམ་པའི་ཚེ་སེ
Chinese
并且，修习之究竟果，作意也。如是说。此有二：作意之数量决定，及各自之认识。初者：为何作意安立为七？若以近聚，下地之所断未断，上地之所证未证，则真实不能获得，为此安立为七。如此，近聚之道之因、体性、果三者中，初者，于未生者令生起，有作意初二者，初者于应断与应证知晓后，令心专注，二者为彼之义而发起精进故。已生者令成殊胜者，乃作意第五者，彼于已断未断观察后，令余剩之应断究竟尽除故。二者乃作意第三、第四、第六者，以下地之大、中、小三品烦恼摧伏故。三者乃作意第七也。如是，于《声闻地》中云：“于此，由各别了知自性之作意，则应断为何亦完全知晓，应证为何亦完全知晓，且为应断断除，应证证得之故，亦令心专注。由信解所生之作意，则为应断与应证之故，亦如实发起修习。由极寂静之作意，则断除大烦恼。由摄集喜乐之作意，则断除中品烦恼。由行相之作意，则于无现观我慢安住其心。由修习究竟之作意，则断除小品烦恼。由修习究竟之果作意，则于彼等行相修习之果受用之。”如是说。二者，初者，欲为痛苦极增且未寂静，且极短命，而第一禅则与彼相违，故为粗与寂静，如是听闻思维和合而作意，为断绝上下界之自性各别之故，乃自性极为了知之作意也。如是于上下以寂静与粗猛长久信解后，从彼
English
And, contemplating the ultimate result of practice is also a form of attention. As it is said. There are two aspects here: the definite number of attentions and the identification of each. The first is: why are the attentions established as seven? If, through approximation, what is to be abandoned in the lower ground has not been abandoned, and what is to be attained in the higher ground has not been attained, then the actual result cannot be obtained. Therefore, they are established as seven. Thus, among the cause, nature, and result of the path of approximation, the first, to generate what has not been generated, there are the first two attentions. The first attention causes the mind to focus after knowing what should be abandoned and what should be attained, and the second attention initiates diligence for that purpose. Making what has already arisen excellent is the fifth attention, which, after examining what has been abandoned and what has not, causes the remaining to-be-abandoned to be completely eliminated. The second is the third, fourth, and sixth attentions, which subdue the great, medium, and small afflictions of the lower ground. The third is the seventh attention. Likewise, in the Hearer's Ground, it says: "Here, through the attention of individually knowing the characteristics, one also fully knows what should be abandoned, and also fully knows what should be attained, and also focuses the mind for the sake of abandoning what should be abandoned and attaining what should be attained. Through the attention arising from faith, one also truly initiates practice for the sake of what should be abandoned and what should be attained. Through the attention of extreme solitude, one abandons great afflictions. Through the attention of gathering joy, one abandons medium afflictions. Through the attention of conduct, one settles the mind on the absence of manifest pride. Through the attention of ultimate practice, one abandons small afflictions. Through the attention of the result of ultimate practice, one experiences the result of meditating on those aspects." So it is said. The second is: first, desire is the extreme increase of suffering and is not pacified, and is extremely short-lived, while the first dhyana is the opposite of that, so it is coarse and peaceful. Thus, contemplating with a mixture of hearing and thinking, for the sake of severing the individual characteristics of the upper and lower realms, is the attention of extremely knowing the characteristics. Thus, after believing in peace and coarseness in the upper and lower realms for a long time, from that.
Chinese
依靠胜解而超越，达到止观的，是由于信解而生起的作意。通过长久地熟悉它，最初仅能生起舍弃三种大烦恼的道，与生起的道相应的作意，是极度寂静的作意。当它使人远离欲的烦恼和其相关的恶趣时，从此便会舍弃烦恼，并因此而喜好寂静。当视二者为利益，并感受到由寂静所生的小小喜乐时，为了远离睡眠、昏沉和掉举，会以时时欣喜的作意使之喜悦，并以普遍厌倦的作意使之厌倦，这就是收摄喜悦的作意，是舍弃中等三种烦恼的阶段。欣喜和厌倦的作意，是依次对舍弃生起欲求，以及对未舍弃的事物观想过患。如此努力舍弃时，无论是因还是处所，都不会生起障碍善行的欲的缠缚，这时会想：难道我拥有这个却不享受吗？或者因为没有而没有享受吗？ 然后，通过作意丑陋的相，生起对欲的渴求。这时会想：我的心尚未从对欲的执着中解脱出来啊。为了舍弃剩余的应舍弃之物，而修习寂静和粗猛，这就是观察的作意。如此时时观察已舍弃和未舍弃之物，为了舍弃应舍弃的现行未舍弃之物，生起对治三种小欲烦恼的对治，这就是究竟加行的作意。但这只是暂时的舍弃，并非永久的舍弃，因为没有连根拔起种子。因为世间道没有这种能力。紧接着，凭借它的力量进入初禅的真实状态，生起与真实状态相应的作意，这就是加行的果作意。第二种是，如《俱舍论》所说：“如初禅一般，乃至无所有处也同样。”然而，在阿毗达磨的通用说法中，在上界开始思虑时，
English
Reaching tranquility and insight beyond expectation through reliance on faith is the attention arising from faith. Through the power of familiarizing with it for a long time, the path of abandoning the three great afflictions that are initially desired will arise, and the attention associated with the arisen path is the attention of extreme solitude. When it separates one from the afflictions of desire and the evil destinies associated with it, from then on, one will abandon afflictions and thus delight in solitude. When seeing both as beneficial and feeling the small joy and happiness arising from solitude, in order to be free from sleepiness, drowsiness, and agitation, one will delight in it with attention that is constantly joyful, and one will be weary of it with attention that is universally weary. This is the attention of gathering joy, which is the stage of abandoning the three medium afflictions. The attention of becoming joyful and weary is, in order, to generate desire for abandonment and to contemplate the faults of what has not been abandoned. When striving to abandon in this way, whether it is the cause or the place, the entanglement of desire that hinders virtuous conduct will not arise. At this time, one will think: Do I not enjoy this even though I have it? Or do I not enjoy it because I do not have it? Then, by attending to the ugly sign, desire for desire arises. At this time, one will think: My mind has not yet been liberated from attachment to desire. In order to abandon the remaining objects to be abandoned, one cultivates tranquility and fierceness. This is the attention of examination. Thus, constantly examining what has been abandoned and what has not been abandoned, in order to abandon the manifest objects to be abandoned that have not been abandoned, the antidote to the three small afflictions of desire arises. This is the attention of ultimate application. However, this is only temporary abandonment, not permanent abandonment, because the seeds have not been uprooted. Because the worldly path does not have this power. Immediately following this, by the power of it, one enters the actual state of the first dhyana, and the attention associated with the actual state arises. This is the attention of the fruit of application. The second is, as stated in the Abhidharmasamuccaya: "Just like the first dhyana, it is the same up to the realm of neither perception nor non-perception." However, in the common language of Abhidharma, when one begins to think in the upper realms,