Tibetan
ད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པས་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གལ་ཆེ་ཞིང་ཊཱིཀ་བྱེད་ཕལ་ཆེ་བས་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཤད་མི་ནུས་པར་མཐོང་བས་བདག་གིས་ཆེ་ལོང་ཙམ་ཞིག་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། རྒྱུ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། སྒྲ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རྒྱན་ལས། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དེའི་རྒྱུ་ལས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་ རྗེ་སྟེ། །རྒྱུ་དང་བཤེས་གཉེན་རང་བཞིན་ལས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེའོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཕྱེད་སྔ་མས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་གཉིས་དང༌། དེ་གཉིས་འདྲེན་བྱེད་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། ཚོར་བ་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པས་སྙིང་རྗེ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྙིང་རྗེའི་དམིགས་རྐྱེན་བསྟན་ཏོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མས་རྐྱེན་ལྷག་མ་གསུམ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཏེ། ཀུན་གཞིའི་སྟེང་གི་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། །བཤེས་གཉེན་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏེ། ཚད་མེད་སྟོན་པ་པོའོ། །རང་བཞིན་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཏེ། སྔ་ལོགས་ཀྱི་རིག་པའོ། །རྐྱེན་ལྷག་མ་འདི་གསུམ་ནི་བཞི་ཀ་ལ་སྦྱར་ལ། རྐྱེན་དང་པོ་ནི་ངོ་བོའི་སྐབས་སུ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱི་དང༌། བྱེ་བྲག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱན་ལས། བསྟན་པའི་ཚངས་པ་མི་མཐུན་སྤངས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལྡན། །དམིགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་འཇུག །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཡོངས་སྨིན་བྱེད། ཅེས་ཁྱད་པར་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཏེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རིམ་པ་ལྟར། གནོད་སེམས་དང་རྣམ་འཚེ་དང༌། མི་དགའ་བ་དང༌། གནོད་སེམས་འདོད་ཆགས་རྣམས་སྤངས་པའོ། །གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་སྤང་བྱ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཐོབ་པའོ། །དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ སུ། བྱམས་པ་གང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་ཤོག་ཅིག་པའི་བསམ་པའི་གནས་པ་ཡང་དག་པར་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེ་དག་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །སྙིང་རྗེ་གང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་ཤོག་ཅིག་པའི་བསམ་པའི་ཞེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དགའ་བ་གང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཤོག་ཅིག་པའི་བསམ་པའི་ཞེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བཏང་སྙོམས་གང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པ་གནས་པ་ཡང་དག་པར་འབྱོར་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་གནས་དང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དང་ངོ་བོ་དང་གྲོགས་བསྟན་ཏེ། དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་བཞིའི་དངོས་གཞི་དག་པ་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་ན་བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་ཉེ་རིང་དུ་གཅོད་པའི་རྒྱུ་ཆགས་སྡང་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྲད་པར་འདོད་པ་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཤེས་རབ་བོ། །ལྔ་པ་ནི། སེམས་སེམས་བྱུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ནི། སེམས་ ཅན་དང་ཆོས་དང༌། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་སོགས་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། བྱམས་སོགས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ནམ་གང་ཟག་གི་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་གཅིག་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་སོགས་སྐྱེ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བ་པོའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྫས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཆོས་ཙམ་ཞིག་གི་ངོ་བོའི་སྡུག་བསྔལ་བ་པོ་དམིགས་ནས་བྱམས་སོགས་སྐྱེ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཙམ་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པ་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་བྱམས་སོགས་སོ། །ཡང་ན་འདི་དག་གི་ཡུལ་ནི་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་པ་དང་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ནི་དང་པོའི་ཡུལ་དང༌། ཚད་མེད་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་བཞིན་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ། རྒྱན་ལས། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་དག་བདེ་འདོད་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་དང་བདེ་བ་དང༌། །ཉོན་མོངས་ཅན་དང་དེ་དག་བསྟན་བཅོས་དང༌། །དེ་ཡི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་སོ་སྐྱེ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་བ་དང༌། གསུམ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱིའོ་ཞེས་ཤཱཀྱ་བློས་བཤད་ལ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས་ནི། ཐོག་མ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱམས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའོ། །སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱམས་པ་ནི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའོ། ། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་བྱམས་པ་ནི། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའོ་ཞེས་བྱང་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་སྐབས་གསུམ་ལ་བཞག་གོ །བཞི་པ་ནི་འབུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་སུ། སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ལ་དམིགས
Chinese
因為這是根本，所以對於闡述現觀次第的論典非常重要，而且我認為大多數的注釋者也無法如實地解釋，因此我將略述一二。第二部分有四個方面：原因、本質、分類和詞源解釋。第一，關於原因，《現觀莊嚴論》中說：「從樂與苦的原因中，產生菩薩的慈悲。從原因、善知識和自性中，產生菩薩的慈悲。」這裡，前半部分指的是感受中的樂與苦，以及引導這兩者的感受——捨受。因為以三種感受為目標，並以希望遠離三種痛苦的方式產生慈悲，所以這裡闡述了慈悲的目標和條件。後半部分闡述了其餘的三個條件。其中，原因指的是因緣，即阿賴耶識上的無漏種子。善知識指的是增上緣，即宣說無量者。自性指的是近取緣，即先前的智慧。這三個剩餘的條件可以應用於所有四者，而第一個條件將在本質的部分中解釋。第二部分分為一般和特殊兩種。首先，一般方面，《現觀莊嚴論》中說：「捨棄與教義相違背的，具備無分別的智慧，對三種目標運用，使眾生完全成熟。」這裡闡述了具備四種特點。捨棄相違背方面的特點，依次是捨棄害心、惱害、不悅和害心貪欲。對治方面的特點是獲得這些捨棄對象的對治。目標方面的特點是以眾生、法和無目標為目標。作用方面的特點是使眾生成熟。第二，在《攝類學》 中說：「什麼是慈愛？以禪定為基礎，希望眾生獲得安樂的意念，以及與之相應的等持和智慧，以及與之相應的心和心所法。什麼是慈悲？以禪定為基礎，希望眾生遠離痛苦的意念，如前所述。什麼是喜悅？以禪定為基礎，希望眾生不與安樂分離的意念，如
English
Because this is fundamental, it is very important for the treatises that explain the stages of Abhisamayalankara, and I think that most commentators are also unable to explain it as it is, so I will briefly describe it. The second part has four aspects: cause, essence, classification, and etymological explanation. First, regarding the cause, the Ornament of Clear Realization says: "From the cause of happiness and suffering, arises the compassion of the Bodhisattva. From the cause, spiritual friend, and nature, arises the compassion of the Bodhisattva." Here, the first half refers to the feelings of happiness and suffering, and the feeling that leads these two - equanimity. Because it aims at the three feelings and generates compassion in the manner of wanting to be free from the three sufferings, it shows the object and condition of compassion. The latter half shows the remaining three conditions. Among them, the cause refers to the causal condition, which is the uncontaminated seed on the Alaya consciousness. The spiritual friend refers to the dominant condition, which is the one who proclaims the immeasurable. Nature refers to the immediately preceding condition, which is the previous wisdom. These three remaining conditions can be applied to all four, and the first condition will be explained in the section on essence. The second part is divided into general and specific. First, the general aspect, the Ornament of Clear Realization says: "Abandoning what is contrary to the teachings, possessing non-discriminating wisdom, applying to the three objects, making sentient beings fully mature." Here it explains that it has four characteristics. The characteristic of abandoning the contrary aspects is, in order, abandoning harmful thoughts, harming, displeasure, and harmful desire. The characteristic of the antidote is obtaining the antidote to those objects to be abandoned. The characteristic of the object is to aim at sentient beings, Dharma, and no object. The characteristic of the function is to make sentient beings mature. Second, in the Compendium says: "What is love? Based on meditation, the thought of wishing sentient beings to be happy, and the samadhi and wisdom that are properly attained in the state of mind, and the mind and mental factors that are equally possessed. What is compassion? Based on meditation, the thought of wishing sentient beings to be free from suffering, as mentioned before. What is joy? Based on meditation, the thought of wishing sentient beings not to be separated from happiness, such as
Chinese
如前。什么是舍？如前所说，依靠禅定，利益有情之念安住，即是正确获得。他们也说明了处所、所缘、相、体性和助伴。第一，四禅的任何清净本体。第二，是一切有情，稍微区分，就是不具乐、具苦、具乐，以及具有区分亲疏之因贪嗔的有情。第三，是想要相遇等等。第四，是等持和智慧。第五，是心和心所。第三是，有情和法，以及缘于无所缘的慈等三者。其中第一，是慈等生起之境，缘于有情或补特伽罗的实物之体性，生起悲心等。第二，即使痛苦者的有情之实物未成立，也缘于仅仅是法之体性的痛苦者，生起慈等。第三，是不缘于仅仅是法，缘于远离能取所取的真如之慈等。或者，这些的境是想要与乐相遇，以及被痛苦折磨，和想要不离乐，以及烦恼者的心是第一的境，以及宣说无量的论典，以及真如是依次后二者的境。如《庄严经论》云：“稳固者彼等乐欲与，痛苦所困与乐及，烦恼者与彼等论典，彼之真如中极进入。”也就是说，第一是凡夫，第二是声闻缘觉和共同者，第三是佛菩萨，这是释迦慧的说法。在《无尽慧经》中说：“最初发心的菩萨的慈是缘于有情的。进入行持的菩萨的慈是缘于法的。获得不生之法忍的菩萨的慈是缘于无所缘的。”这样将菩萨自己的道之阶段分为三种。第四是在《十万颂般若》的摧魔品中，缘于无量有情。
English
As before. What is equanimity? As previously stated, it is the correct attainment of abiding in the thought of benefiting sentient beings by relying on meditation. They also explain the place, object, aspect, nature, and companion. First, any pure entity of the four dhyanas. Second, it is all sentient beings, with a slight distinction, it is sentient beings who do not possess happiness, possess suffering, possess happiness, and possess the cause of distinguishing between near and far, attachment and aversion. Third, it is wanting to meet, and so on. Fourth, it is samadhi and wisdom. Fifth, it is mind and mental factors. The third is, sentient beings and dharma, and the three, such as love, that are focused on the absence of focus. Among them, the first is the object of the arising of love, etc., focusing on the nature of the substance of sentient beings or individuals, giving rise to compassion, etc. Second, even if the substance of the suffering sentient being is not established, love, etc., arise by focusing on the suffering being who is merely the nature of the dharma. Third, it is love, etc., that does not focus on merely the dharma, but focuses on suchness that is free from grasping and being grasped. Alternatively, the objects of these are wanting to meet with happiness, being tormented by suffering, wanting not to be separated from happiness, and the mind of the afflicted is the first object, and the treatises that proclaim the immeasurable, and suchness are the objects of the latter two in sequence. As the Ornament says: "Those of the steadfast desire for happiness and, tormented by suffering and happiness and, the afflicted and those treatises, enter greatly into its suchness." That is, the first is the ordinary person, the second is the Hearer-Solitary Realizer and the common, and the third is the Buddha-Bodhisattva, this is what Shakya-blo said. In the Sutra of Inexhaustible Intelligence it says: "The love of the Bodhisattva who initially generates the mind is focused on sentient beings. The love of the Bodhisattva who has entered into practice is focused on the Dharma. The love of the Bodhisattva who has obtained forbearance of the unborn Dharma is focused on the absence of focus." Thus, the stages of the Bodhisattva's own path are divided into three. Fourth, in the Destruction of Demons chapter of the Hundred Thousand Prajnas, it focuses on immeasurable sentient beings.