Tibetan
། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང་བདེན་པ་བཞིའོ། །འཇུག་ཚུལ་ནི་ཀུན་བཏུས་སུ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་དེའི་རྒྱུ་དང་གཞིའི་གནས་ཀྱིས་ཀྱང་ལོག་པར་རྟོག་གོ །ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་ཡང་དེ་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེད་པས་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ་ཞེས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དོན་ནི། བདེན་པ་བཞིའི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པ་དེ་ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བཅུ་པོ་འདིས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེད་ཅིང་རང་གི་རིགས་འདྲ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་རྣམས་སྐྱེད་པ་དང་ཕྱི་མའི་རྣམ་སྨིན་འཕེན་པ་དང་འགྲུབ་པར་བྱེད་ པས་སྡུག་བསྔལ་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། དེ་གཉིས་ལ་དམིགས་ནས་ཀྱང་འདི་དག་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་བཅུ་པོ་འདིའི་རྒྱུ་དང་གཞི་བྱེད་ལ་གང་གི་ཚེ་བདེན་པ་བཞི་གང་ཟག་གིས་སྟོང་པར་མངོན་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གིས་ཕན་ཚུན་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་བཅུ་པོ་འདི་སྡུག་ཀུན་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་བས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་བཞི་བདག་མེད་པར་མ་མཐོང་ན་འཁོར་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་དབང་གིས་ཐར་པ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་གཡང་སར་འདུ་ཤེས་ནས་སྐྲག་པར་འགྱུར་ལ། མཐོང་བ་ན་སྐྲག་པ་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་བཅུ་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་འགོག་ལམ་སྐྲག་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྲག་སྟེ་སྤོང་བའི་ཉོན་མོངས་བཅུ་དེ་གཉིས་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ། །དེ་ཡང་དངོས་སུ་དང༌། བརྒྱུད་ནས་སམ་ལོག་པ་ལ་དང༌། དབང་གི་ལོག་ཞུགས་དང་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ལྟ་བ་དང་པོ་གཉིས་དང༌། ལྟ་བ་ཐ་མ་སྟེ་གསུམ་དང༌། མ་རིག་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་སྟེ་ལྟ་མིན་གྱི་གཉིས་དང་ལྔ་ནི་བདེན་པ་ལ་དངོས་སུ་ལོག་ཞུགས་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་བདེན་པ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་འཛིན་པ་དང༌། བདེན་པའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བའམ་དེ་ དག་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། བདེན་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྨོངས་པ་དང༌། དེ་དག་དེ་ལས་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིན་མིན་ཡིད་གཉིས་ཟ་བས་བདེན་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་བཏུས་ལས་ཐེ་ཚོམ་གཉེན་པོ་ལ་ལོག་ཞུགས་སུ་བཤད་པ་ནི་བདེན་བཞི་གཉེན་པོའི་ཡུལ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་
Chinese
进入的处所虽然有无边清楚的差别，但就是四圣谛。进入的方式在《摄类学》中说：对于苦和集，也以其因和基础的处所而邪妄地分别。所有十种烦恼，对于灭和道也因对其产生恐惧而邪妄地进入。这就是它的意思。此中的意义是：四圣谛共同的体性，人我空性，只要没有现量见到，这十种烦恼就会实际产生有漏的业，并且以自己的同类，先前的产生后来的，以及后来的成熟投射和成就，因此产生痛苦。是苦和集的因。并且缘于那二者，这些也会增长，因此那二者也成为这十种烦恼的因和基础。当四圣谛现量见到人我空性时，那时它们互相增长的作用就会停止，因此这十种烦恼就是对苦和集邪妄进入，因为见到那二者的自性就能断除。同样，如果没有见到四圣谛无我，就会因为对轮回的显着欢喜，而将解脱的因果视为悬崖而恐惧，见到时，那恐惧也通过断除十种烦恼的方式而停止，因此对于不是恐惧之处的灭道产生恐惧，从而对断除的十种烦恼，就是对那二者邪妄进入。那也是通过直接、间接或邪妄，以及势力的邪妄进入这三种方式来理解。其中第一种是前两种见和最后一种见，即三种，以及无明和怀疑，即非见的两种，这五种是对圣谛直接的邪妄进入，次第是对于圣谛执着我与我所，以及对于那执着常与断，否定圣谛的那些相，或者对于那些相以不同于所说的方式增益，对于圣谛的自性愚昧，以及对于那些是否如其所示而犹豫不决，因为对于圣谛没有其他烦恼的间隔而颠倒执着。在《摄类学》中说怀疑是对治的邪妄进入，是指四圣谛是对治的处所。
English
Although there are limitless clear distinctions of the place of entry, they are the Four Noble Truths. The way of entry is stated in the Compendium: "For suffering and its origin, one also wrongly conceives of them as their cause and the place of their basis. All ten afflictions also wrongly enter into cessation and the path by generating fear of them." This is its meaning. The meaning of this is: As long as the common characteristic of the Four Noble Truths, the emptiness of a self of a person, is not directly realized, these ten will actually generate contaminated actions, and by their own similar kind, the former will generate the latter, and the latter will project and accomplish maturation, thus causing suffering to increase. They are the cause of suffering and its origin. And by focusing on those two, these will also increase, thus those two also become the cause and basis of these ten. When the Four Noble Truths are directly realized as empty of a self, then the action of those increasing each other will cease, thus these ten are wrongly entered into suffering and its origin, because seeing the nature of those two will abandon them. Similarly, if one does not see the Four Noble Truths as selfless, due to being manifestly delighted in samsara, one will perceive the cause and effect of liberation as a precipice and become afraid, and when one sees it, that fear will also cease through the means of abandoning the ten afflictions, thus one fears the path of cessation, which is not a place of fear, and thus the ten afflictions that are abandoned are wrongly entered into those two. That is also to be understood by means of three ways: directly, indirectly or wrongly, and wrongly by force. Among these, the first is the first two views and the last view, that is, three, and ignorance and doubt, that is, two non-views, these five are directly wrongly entered into the Truths, in order, they are clinging to a self and what belongs to a self in the Truths, and clinging to permanence and annihilation in that, denying those aspects of the Truths, or adding to those aspects in a way that is different from what was said, being ignorant of the nature of the Truths, and being uncertain whether those are as they are shown, because one clings to the Truths in a reversed way without the interruption of other afflictions. In the Compendium, it is said that doubt is wrongly entered into the antidote, which refers to the fact that the Four Noble Truths are the place of the antidote.
Tibetan
སོ། །གཉིས་པ་ནི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་འཛིན་གཉིས་དང༌། ལྟ་མིན་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ང་རྒྱལ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ནི་བརྒྱུད་ནས་ལོག་ཞུགས་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་དངོས་སུ་ལོག་ཞུགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། ལྟ་ངན་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་ངན་ལ་དག་གྲོལ་ངེས་འབྱིན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། ལྟ་ངན་གྱིས་སེམས་ཁེངས་པ་དང༌། ལྟ་ངན་ལ་སྲེད་པར་བྱེད་པས་བདེན་པ་དང་བར་དུ་དམིགས་ཚུལ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཉོན་མོངས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁོང་ཁྲོ་རྣམས་ནི་དབང་གི་ལོག་ཞུགས་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ལྟ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་ལྟ་བ་ལ་ཀུན་ནས་མནར་བ་སེམས་པའི་དབང་གིས་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། མི་ཤེས་པ་གང་ཞིག་སྒོམ་ལམ་གྱི་གཞོམ་བྱར་གྱུར་པ་ཡིན་པ། དེའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་ མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་གང་ཞིག་སྒོམ་ལམ་གྱི་གཞོམ་བྱར་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་འཆད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དྲུག་ཁམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཅུ་དྲུག་སྟེ། ཀུན་བཏུས་ལས། འདོད་པའི་ཁམས་ན་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དྲུག་སྟེ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་ང་རྒྱལ་དང་མ་རིག་པའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ན་ཁོང་ཁྲོ་བ་མ་གཏོགས་པ་ལྔའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ན་ཇི་ལྟ་བར་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་དེ་དག་མདོར་བསྡུ་ན་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རིགས་སོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སས་ཕྱེ་ན་ཞེ་དྲུག་སྟེ་འདོད་པ་ན་དྲུག་བསམ་གཏན་བཞི་ན་ལྔ་བཞི་ཉི་ཤུ། གཟུགས་མེད་བཞི་ནའང་དེ་བཞིན་དུའོ། །ས་ལ་ཆེ་འབྲིང་གི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་ས་དགུ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་མ་གཏོགས་པ་ལྔ་ལ་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བས་གྱ་གཅིག་པ་ལྔ་དང༌། འདོད་པར་ཁོང་ཁྲོ་དགུར་ཕྱེ་བས་བཞི་བརྒྱ་དང་བཅུ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཛོད་ལས། བཞི་ནི་སྒོམ་པས་སྤང་བྱ་ཡིན། ཞེས་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ང་རྒྱལ་མ་རིག་པ་བཞི་བཤད་ལ། གོང་མར་ཁོང་ཁྲོ་བོར་བས་གསུམ་གསུམ་སྟེ་ཁམས་ཀྱིས་ཕྱེ་ན་བཅུའོ། །བཅུ་པོ་དེ་ས་ལ་ཆེ་འབྲིང་གི་རྣམ་པས་སྔར་ལྟར་ཕྱེ་བས་ཉིས་ བརྒྱ་དང་ང་གཉིས་སོ། །འདི་ནི་བྱེ་སྨྲ་ལྟ་བ་དང་པོ་གཉིས་མཐོང་སྤང་ཁོ་ནར་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ར
Chinese
索。第二是，对于见解，有执持为胜的两种，对于非见解，有贪欲和慢心两种，这四种是经由间接而入邪道的。次第是，对于真实入邪道的见解执持为胜，对于与恶见相关的恶行视为清净解脱的决定因素，以恶见充满内心，以及贪恋恶见，因为以与真理相隔绝的其他方式来执著，所以是对于颠倒执著的烦恼。第三是，愤怒等是依于权势而入邪道，因为对于与自己见解不符的见解，由于内心受到普遍折磨的权势而入于邪道。第二，分二：体性和分类。第一，总的体性是：任何不了解之处成为修道所要断除的对象。它的烦恼障和所知障的体性是，次第是，任何属于烦恼性和非烦恼性的不了解之处成为修道所要断除的对象。第二，有两种解说方式。第一种，从自性的角度有六种，从界的角度有十六种。如《俱舍论》所说：在欲界中有六种需要通过修行来断除，即有身见，俱生的边执见，贪欲、愤怒、慢心和无明。在色界中有除了愤怒之外的五种。正如在色界一样，在无色界也是如此，总而言之，这十六种烦恼是需要通过修行来断除的种类。这样说。如果按地来分，则有四十六种，即在欲界有六种，在四个禅定中有五个，四个禅定共有二十种。在四个无色界中也是如此。如果从地上的大小程度来分，那么每个九地中，除了愤怒之外的五种，每个都分为九个，因此有五乘以八十一，再加上欲界中分为九个的愤怒，共有四百一十四种。第二种是，《俱舍论》中说：四种是修道所要断除的。从自性的角度来说，讲了贪欲、愤怒、慢心和无明四种。在上面的界中，因为没有愤怒，所以是三种，如果按界来分，则有十种。这十种如果按照地上大小的程度如前一样来分，则有二百五十二种。这是说一切有部认为前两种见解只是见道所断除的观点。而前者是五蕴的
English
So. Secondly, regarding views, there are two that hold to be supreme, and regarding non-views, there are two of desire and pride, these four are indirectly entering the wrong path. The order is, holding to be supreme the view that actually enters the wrong path, viewing bad conduct related to wrong views as the decisive factor for purification and liberation, filling the mind with wrong views, and being attached to wrong views, because of clinging in other ways that are separated from the truth, so it is clinging to afflictions in a reversed manner. Thirdly, anger and the like are entering the wrong path based on power, because of the power of the mind being universally tormented by views that do not conform to one's own views, thus entering the wrong path. Secondly, there are two: characteristics and divisions. First, the general characteristic is: whatever unknowingness becomes the object to be eliminated by the path of meditation. The characteristics of its afflictive obscuration and cognitive obscuration are, in order, whatever unknowingness that is of an afflictive and non-afflictive nature becomes the object to be eliminated by the path of meditation. Secondly, there are two ways of explaining. The first, from the perspective of essence, there are six, and from the perspective of realms, there are sixteen. As stated in the Compendium: In the desire realm, there are six to be abandoned through meditation, namely the view of the aggregates, the co-emergent view of clinging to extremes, desire, anger, pride, and ignorance. In the form realm, there are five excluding anger. Just as in the form realm, so too in the formless realm, in short, these sixteen afflictions are the types to be abandoned through meditation. So it is said. If divided by grounds, there are forty-six, namely six in the desire realm, five in each of the four dhyanas, totaling twenty. It is the same in the four formless realms. If divided by the degree of greatness on the grounds, then in each of the nine grounds, the five excluding anger are each divided into nine, thus there are five times eighty-one, plus the anger divided into nine in the desire realm, totaling four hundred and fourteen. The second is, as stated in the Treasury: Four are to be abandoned by meditation. From the perspective of essence, it speaks of four: desire, anger, pride, and ignorance. In the upper realms, because there is no anger, there are three, so if divided by realms, there are ten. If these ten are divided according to the degree of greatness on the grounds as before, there are two hundred and fifty-two. This is the view of the Sarvastivadins who believe that the first two views are only to be abandoned by the path of seeing. The former is the five aggregates.