Tibetan
ད་པས་སོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་སོ། །ཆོས་ཉིད་དེ་ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་ཕྱོགས་རེ་ལས་མ་རྟོགས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནས་མཐའ་དག་རྟོགས་པར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། ས་དང་པོ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་རྫོགས་པས་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ནི། ཐལ་བ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མ་རྟོགས་ཞེས་པའི་དོན་ནི། ཆོས་ཉིད་མཉམ་གཞག་གིས་གཉིས་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་བྱེད་ན་ནི་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ཡང་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ལན་མི་འདེབས་ཀྱི། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་དོན་སྤྲོས་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མ་གཟིགས་པ་ལ་འདོད་པས་སོ། །འོན་ཏེ་མཉམ་གཞག་གིས་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ་ གྱིས་མ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ། །མདོར་ན་གཤིས་ལུགས་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྣམས་རྟོགས་ཞེས་པའི་དོན་ཡེ་ཤེས་ལ་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བས་དེ་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་བྱེད་ཀྱི། དངོས་སུ་ན་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གིས་དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་དུ་བྱས་པ་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཤེས་པ་ཡུལ་ཇི་འདྲ་བ་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ན་རང་དུས་ལ་ཡུལ་དེ་མེད་ཀྱང་དེ་རྟོགས་པར་འཇོག་པ་དང་འདྲ་བར་མཉམ་གཞག་གིས་ཆོས་ཉིད་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མི་འཛིན་པ་ན་དེ་དང་དེ་རྟོགས་པར་ཐ་སྙད་བྱས་པ་སྟེ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས། གང་ཚེ་སྐྱེ་མེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཚེ་དེ་རྣམས་བསྟེན་ལས་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡིས་ཡུལ། །དེ་ཡོངས་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་བརྟེན་ནས་རིག་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་མི་འཐད་པར་ཐལ་བ་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཁྱེན་པས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཤད་ཀྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མི་སྐྱེད་ན་ རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མཚན་ཉིད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །སྐྱེད་ན་ཡང་ཆོས་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རུང༌། སྣང་བ་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་དུ་ཡོད་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེ་བདེན་པར་མ་གཞལ་གྱི་བདེན་མེད་དུ་གཞལ་བས་སོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཐུབ་པའི་མཁྱེན་པ་ལ་ཡུལ་མེད་དགོས་ཏེ་དེ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཡུལ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །མདོ་གང་དག་ལས། སློབ་ལམ་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་སངས་རྒྱས་སར་ཡོངས་རྫོགས་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟབ་བ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚུལ་ལ་མི་མོས་པ་དམན་པའི་རིགས་ཅན་ཁ་ཅིག་ཐེག་ཆེན་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཆོས་ཉིད་དེ་རྟོགས་དཀའ་བ་དང༌། རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་སོགས་བཤད་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཆོས་ཉིད་ཆ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ཐ་དད་མེད་པར་ཡང་མདོ་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཉེ་བར་གདགས་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་དེ་ལྟར་མིན་པར་འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་མ་སྐྱེས་པ་མ་འགགས་པ། སྨྲ་བར་བྱ་བ་དང༌། སྨྲ་བ་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའོ། །ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བར་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་བཅུ་ནི་མཉམ་གཞག་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཁྱད་པར་འཇོག་པའི་ཚུལ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས། གལ་ཏེ་འོ་ན་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ནར་ཕར་ཕྱིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ས་གཞན་དག་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཁ་ཅིག་ནི་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་སྒོམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། ཤེས་སྒྲིབ་
Chinese
因此之故。 遍（周遍性）是有的，因為這是對勝義諦進行辨析的究竟理智之故。 說法性是十地菩薩也僅僅證悟一部分，唯有佛陀才能完全證悟等等，這些說法也不合理，因為從初地開始就圓滿證悟了如所有性。 第二個是，第一個和第二個過失的「未證悟法性」的含義是，如果將法性理解為在等持中沒有顯現二取，那麼雖然與承諾相違背，但不會提出理由不成立的反駁。 因為周遍性是不確定的，因為法性證悟的含義是指沒有看到任何戲論之法。 然而，如果理解為等持沒有以完全寂滅戲論的方式來證悟，那麼理由就不成立。 總之，所謂的證悟自性、法性、自性離戲論的勝義諦諦等，是指一切執著於智慧都完全寂滅，因此不會產生對它們的認識。 事實上，並非某個事物被某個事物作為所緣和能緣，例如，當認識產生為與境相同之相時，即使境在當時不存在，也認為是證悟了它。 同樣，等持與法性不位於任何邊際相一致，不執著於任何邊際，因此稱之為證悟了它。 如《入中論》所說：「何時生滅皆寂滅，爾時意亦離生滅，是故彼等皆寂滅，依彼證得彼真性。 如心隨逐何等相，即說彼心如是見，如是諸法依世俗，說名依心而生起。」。 也不會有自性存在的理不應理的過失，因為法性是自性離戲論的，並且是以沒有見到戲論的方式來了知的，所以三乘的功德僅僅被認為是向上增長，才說是所依和能依，並非是所依和能依的自性。 如果法性不產生證悟的差別，那麼所依和能依就不會成為自性，否則一切無關的他事都會過於成為所依和能依了。 即使產生，又怎麼會是法性呢？ 顯現雖然存在於大乘聖者的等持之境中，但
English
Therefore. The pervasion exists, because it is the ultimate reasoning that analyzes the ultimate truth. It is also unreasonable to say that even the bodhisattvas of the ten bhumis only realize a part of the Dharma-nature, and only the Buddhas can realize it completely, because from the first bhumi onwards, they have completely realized the suchness. Secondly, the meaning of "not realizing the Dharma-nature" in the first two faults is: if the Dharma-nature is understood as not appearing as dualistic appearance in samadhi, then although it contradicts the commitment, it will not raise the objection that the reason is not established. Because the pervasion is uncertain, because the meaning of realizing the Dharma-nature means not seeing any phenomena of elaboration. However, if it is understood as samadhi not realizing in the way of completely pacifying all elaborations, then the reason is not established. In short, the so-called realization of the nature, Dharma-nature, and the ultimate truth of self-nature free from elaboration, etc., means that all attachments to wisdom are completely pacified, so that no knowledge arises that focuses on them. In fact, it is not that something is taken as the object and subject by something, for example, when knowledge arises as the same aspect as the object, even if the object does not exist at that time, it is considered to have realized it. Similarly, samadhi is consistent with the Dharma-nature not abiding in any extreme, and does not cling to any extreme, so it is called realizing it. As it is said in the "Entering the Middle Way": "When birth and death are both pacified, then the mind is also free from birth and death, therefore they are all pacified, and relying on them, one attains their true nature. Just as the mind follows whatever aspect, it is said that the mind sees it in that way, just as all dharmas rely on convention, it is said to arise relying on the mind.". There will also be no fault of the reason for self-existence being unreasonable, because the Dharma-nature is self-nature free from elaboration, and it is known in the way of not seeing elaboration, so the qualities of the three vehicles are only considered to increase upwards, and it is said to be the basis and the supported, but it is not the nature of the basis and the supported. If the Dharma-nature does not produce a difference in realization, then the basis and the supported will not become the nature, otherwise all irrelevant other things will become too much of the basis and the supported. Even if it arises, how can it be the Dharma-nature? Although appearance exists in the realm of the samadhi of the Mahayana noble ones, but
Chinese
如果不是究竟真实成立，那是因为以衡量它为真实的衡量为非真实。如果不是这样，那么释迦牟尼的智慧就必须没有对境，因为那是衡量究竟真实的最终理智。如果它是它的对境，那么就成了究竟真实成立了。哪些经典中说，在学道位时希求法性的一方面，在佛地时完全证悟，这是为了引导一些不信奉大乘深广之道的下劣种姓者进入大乘，所以说法性难以证悟，以及证悟的利益等等，并不是字面意思。否则，如果法性成为多部分的自性，那么由于在那个经典中也说了没有差别。因此，法性是从世俗的角度成立为智慧的对境，并且可以假立为证悟了它，但从究竟真实的角度来说，并非如此，如圣者《入二谛经》中所说：天子，如果究竟真实是身体、语言和 意的对境的自性，那么就不能算作究竟真实的数目，而会变成世俗谛。然而，天子，如果究竟真实是超越一切名言，没有差别，不生不灭，与可说、说、知、可知分离的。天子，究竟真实的真谛是超越了一切相的最胜，一切智智的对境的界限。等等，无边无际。这样，十地是相对于等持来说没有差别的，但在后得位中安立差别的方式，如耶谢扎所说：如果这样，那么仅仅在极喜地的时候，一切波罗蜜多都完全清净，因此其他地就变得没有意义了。是的，一切地都是一个体性的缘故，相对于出世间的状态来说，没有任何差别。清净的出世间状态的某些功德是用见道的刹那来成就的，有些是用修道来成就的。安立地的差别也是依赖于此，所以没有过失，就像这样。第四，有两种，所知障。
English
If it were not ultimately established as true, it would be because it measures it as untrue, not measuring it as true. If it were not so, then the wisdom of the Buddha would have to be without an object, because that is the ultimate reasoning that examines ultimate truth. If it were its object, then it would follow that it is ultimately established. In which sutras it is said that on the path of learning one desires one aspect of the nature of reality, and in the state of Buddhahood one fully realizes it, this is in order to lead some of the inferior lineage who do not believe in the profound and vast way of the Great Vehicle into the Great Vehicle, so it is said that the nature of reality is difficult to realize, and the benefits of realization, etc., are not literal. Otherwise, if the nature of reality becomes the nature of many parts, then because it is also said in that sutra that there is no difference. Therefore, the nature of reality is established as the object of wisdom from the perspective of conventional truth, and it can be nominally established as having realized it, but from the perspective of ultimate truth, it is not so, as it is said in the Noble Sutra Entering the Two Truths: Son of the gods, if ultimate truth were the nature of the objects of body, speech, and mind, then it would not be counted as the number of ultimate truths, but would become conventional truth. However, son of the gods, if ultimate truth is that which transcends all expressions, is without distinction, unborn, unceasing, and separated from what is to be spoken, speaking, knowing, and what is to be known. Son of the gods, the ultimate truth is that which is endowed with all kinds of excellence and transcends the boundary of the object of the wisdom of omniscience. And so on, endlessly. Thus, the ten grounds are the same with respect to meditative equipoise, but the way of establishing differences in the subsequent attainment is as Yeshe Zhab says: If so, then only in the state of utmost joy, all the perfections are completely purified, therefore the other grounds become meaningless. Yes, all the grounds are of one nature, so with respect to the state beyond the world, there is no difference. Some of the qualities of the pure worldly state are to be accomplished in a moment of seeing, and some are to be accomplished by meditation. The distinction of the grounds is also dependent on this, so there is no fault, like this. Fourth, there are two, the obscuration of knowledge.