Tibetan
བ་བྱེད་ཀྱི་འགྲེལ་པར་ལྟ་བ་ཐ་མ་གསུམ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ནི་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ་མདོ་སྡེ་པ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་མཐོང་སྤང་རྣམས་བདེན་པ་ལ་ལོག་ཞུགས་དང་སྒོམ་སྤང་རྣམས་སའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་ཅེ་ན། མཐོང་སྤོང་ནི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་ཡིད་བསླད་པས་སྐྱེད་པའི་རགས་པའི་ཆ་ཡིན་པས་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ལོག་ཞུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་ལ། སྒོམ་སྤང་ནི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་ཀུན་བཏགས་པ་ལས་མ་བྱུང་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་ཕྲ་བ་ཡིན་པས་བདེན་པ་མཐོང་བ་གོམས་པས་ཆེ་འབྲིང་ནས་སྤང་དགོས་ཀྱི་མཐོང་ཙམ་ནས་སྤང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སའི་སྒོ་ནས་ཆེ་འབྲིང་དུ་བཞག་གོ །མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་ལ་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་པའི་དོན་ནི། ཕྱི་རོལ་བའི་གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་བ་དང་མ་བསྒྱུར་བ་ལ་བྱའི་མངོན་གྱུར་དང་བག་ལ་ཉལ་ལ་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐོང་སྤང་བདེན་པ་དང་སྒོམ་སྤང་ཡུལ་ལ་ལོག་ཞུགས་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྡུ་བ་དང་ཀུན་བཏུས་སུ་མཐོང་སྤང་ལ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་བསྟན་ཞེ་ན། དོན་འདི་ ལ་ཁ་ཅིག་བསྟན་བཅོས་ཐ་དད་ཀྱི་དགོངས་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་པ་དང༌། སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐ་དད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་འཆད་པ་ནི་དོན་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཀུན་བཏུས་སུ་བཤད་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་མ་མཐོང་བར་དུ་འཇུག་ཅིང་མཐོང་བ་ན་ལྡོག་པ་ལ་དགོངས་ནས་བདེན་པ་རྣམས་ལ་ལོག་ཞུགས་སུ་བཤད་ལ། བསྡུ་བར་གོ་བཞི་བཤད་པ་ནི་རགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཡིན་གྱི་ཞིབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཀུན་བཏུས་ལྟར་དུ་འཇུག་པར་བསྡུ་བ་ཉིད་ལས་གསུངས་ཤིང༌། འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བཤད་པས་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་སྐབས་སུ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ལུགས་དེ་དག་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེ་ན། རྒྱན་གྱི་སྣང་བ་དང་ཐུབ་དགོངས་སུ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་འདི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པས་འདི་ཉིད་ཁས་བླང་ངོ༌། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། མཐོང་སྤང་དང༌། སྒོམ་སྤང་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལུགས་གཞན་བསྟན། རང་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་བོ་ནི། བསྡུ་བ་དང་མཛོད་ལས། འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་
Chinese
在《正理滴论释》中，如“三种边见和怀疑是遍计所执，其余是俱生和遍计所执二者”所说，有部宗也是如此。第三，为何见断是于真谛邪执，而修断是从地的角度来分呢？见断是因恶宗派迷惑心识所生的粗分，因此仅凭现量见到真谛就能断除，所以从于真谛的行相邪执的角度来宣说。修断虽然不是由恶宗派遍计所执所生，但从无始以来随逐的俱生细分，因此必须通过串习见到真谛，从大中小来断除，仅凭见到无法断除，所以从地的角度安立为大中小。见断和修断中所说的遍计和俱生的含义，不是指被外道宗派转变心识和未转变心识，而是指显现和潜在。这样一来，见断是对真谛邪执，修断是对所缘邪执。为何在《摄类学》和《集论》中显示见断的两种不同之处呢？对此，有些人解释说是不同论典的观点，有些人说是随顺有部宗和唯识宗的不同宗派，这些都不是正解。那么是什么呢？《集论》中所说的是，所有烦恼在未见真谛的实相之前都会生起，见到之后就会止息，考虑到这一点，所以说是对真谛邪执。而在《摄类学》中宣说四种，这是粗略的安立，如果从细致的角度来说，也和《集论》一样。《摄类学》本身也这样说过，生起的原因也和《集论》一样解释，所以没有任何相违之处。大乘的语境中，就烦恼障而言的见断和修断两种宗派，应该随顺哪一个呢？在《现观庄严论》的显现和《能仁密意》中，《集论》的宗派是在菩萨的语境中宣说的，所以应该承许这个观点。第四部分分为两点：见断和修断如何断除。第一部分分为两点：显示其他宗派，安立自宗。第一点是，《摄类学》和《俱舍论》中说：欲界的苦谛见断是对苦谛的法
English
In the commentary on the Nyāyabindu, it is said, "The three extreme views and doubt are only conceptually imputed, while the rest are both conceptually imputed and co-emergent." The Sautrāntikas also hold the same view. Thirdly, why are the afflictions to be abandoned by seeing (darśana-heya) described as wrong views about the truths, while the afflictions to be abandoned by cultivation (bhāvanā-heya) are distinguished by levels? Afflictions to be abandoned by seeing are coarse aspects generated by being misled by bad philosophical tenets. Therefore, they are abandoned simply by directly seeing the truth, and thus are explained in terms of wrong views about the aspects of the truths. Afflictions to be abandoned by cultivation, although not generated by conceptual imputation from bad philosophical tenets, are subtle aspects that are co-emergent and have been followed since beginningless time. Therefore, they must be abandoned through familiarization with seeing the truth, from great to medium to small. Since they cannot be abandoned merely by seeing, they are established as great, medium, and small in terms of levels. The meaning of "conceptually imputed" and "co-emergent" in relation to afflictions to be abandoned by seeing and afflictions to be abandoned by cultivation does not refer to whether the mind is transformed by non-Buddhist philosophical tenets or not, but rather to manifestation and latency. Thus, afflictions to be abandoned by seeing are wrong views about the truths, and afflictions to be abandoned by cultivation are wrong views about the object. Why are two different positions on afflictions to be abandoned by seeing presented in the Compendium of Topics (Abhidharma-samuccaya) and the Compendium of Cognitions (Abhidharma-samuccaya)? Some explain this by saying that they are the views of different treatises, and others say that they follow the different tenets of the Sautrāntikas and Cittamātrins, but these are not correct explanations. What, then, is the explanation? What is explained in the Compendium of Cognitions is that all afflictions arise until the true nature of the truths is seen, and they cease when it is seen. Considering this, they are described as wrong views about the truths. In the Compendium of Topics, the four categories are explained as a coarse classification. If considered from a detailed perspective, they are explained in the same way as in the Compendium of Cognitions. The Compendium of Topics itself states this, and the reason for arising is also explained in the same way as in the Compendium of Cognitions, so there is no contradiction at all. In the context of the Great Vehicle, which of these two systems should be followed for afflictions to be abandoned by seeing and afflictions to be abandoned by cultivation in terms of the obscurations of afflictions (kleśa-āvaraṇa)? In the Ornament of Realization (Abhisamayālaṃkāra) and the Intent of the Sage (Thub dGongs), the system of the Compendium of Cognitions is explained in the context of bodhisattvas, so this is the one that should be accepted. The fourth part has two sections: how afflictions to be abandoned by seeing and afflictions to be abandoned by cultivation are abandoned. The first part has two sections: presenting other systems and establishing one's own system. The first point is that the Compendium of Topics and the Treasury of Knowledge (Abhidharmakośa) state: "Afflictions to be abandoned by seeing in the desire realm are the dharma of the truth of suffering."
Tibetan
བཟོད་ཆོས་ཤེས་གཉིས་དང༌། ཁམས་གོང་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་ སྤོང་ལ། བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་ཁམས་གོང་འོག་གཉིས་ཀྱི་མཐོང་སྤང་གི་གཉེན་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པར་བཤད་དོ། །དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་པར་འབྲེ་བཞེད་དོ། །བོད་འགའ་ཞིག་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྐབས་སུ་ཀུན་བཏུས་ནས་འབྱུང་བའི་མཐོང་སྤང་གི་རྣམ་གཞག་ཁས་བླངས་ནས་སྤོང་ཚུལ་འཆད་པ་ན་མཛོད་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་ནི། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་སྤོང་ཚུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མ་གོ་ནས་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཨ་བྷྱ་ཀ་རས་ཀྱང༌། མཐོང་སྤང་གི་གྲངས་དང་ལོག་པར་འཇུག་ཚུལ་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཆོས་བཟོད་བཞིས་འདོད་པའི་མཐོང་སྤང་བཞི་བཅུ་དང་། རྗེས་བཟོད་བཞིས་ཁམས་གོང་གི་མཐོང་སྤང་དོན་གཉིས་སྤོང་བར་འདོད་དེ། འདི་ནི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོའི་གསུང་ཡིན་ཡང་མངོན་པ་གོང་འོག་གི་མཐོང་སྤང་གི་གྲངས་མི་མཐུན་པ་ཙམ་ཤེས་ཀྱང་སྤོང་ཚུལ་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མ་མཁྱེན་པས་དོར་བར་བྱའོ། །འོ་ན་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་གང་ཞེ་ན། འདི་ནི་ལམ་ཤེས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ་གཞན་ཡང་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་བཤད་པ་ལ་ལོག་པར་བཤད་པའི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཐུབ་དགོངས་སུ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་སྐབས་དེར་དགག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་མཐོང་སྤང་བཞིའི་དངོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ཆོས་མངོན་པ་ནས་གསུངས་པའི་ཚུལ། དེའི་དགོངས་པ་གང་ཡིན་བརྟག་པ། སྤང་གཉེན་གྱི་ཁྱད་པར་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་སྤོང་བའི་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟར་ས་གོང་འོག་ལ་ཞི་རགས་སུ་བསྒོམས་ནས་དང༌། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་ཕུང་བོ་བདག་དང་བདག་གི་བས་སྟོང་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒོམས་ནས་སྤོང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ས་དགུ་ལ་སྒོམ་སྤང་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བའི་གཉེན་པོ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་ལ་ཡང་རྫས་དེ་སྙེད་དེ། འོན་ཀྱང་སྲིད་རྩེའི་སྤང་བྱ་དགུ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤོང་བ་མེད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོས་ནི་མངོན་གྱུར་དང་གཉིས་པས་ནི་བག་ལ་ཉལ་སྤོང་ཞིང་དང་པོ་ནི་མུ་སྟེགས་དང་ཡང་ཐུན་མོང་བ་དང་གཉིས་པ་ནི་ཆོས་འདི་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་མོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུ
Chinese
忍法智二者，以及上界的苦谛所断，以苦谛的后忍和后智二者来断除。其余的谛也是这样，上下二界的见断的对治各不相同这样讲。这是声闻的观点，阿离这样认为。有些藏人在大乘的场合，承认《摄类学》中所说的见断的分类，然后讲断除的方式，说与《俱舍论》相符，这是因为没有理解《摄类学》中不共的断除方式，而是在显示自己的真实。同样，阿毗耶嘎惹也这样认为，见断的数量和错误的进入方式按照《摄类学》为一百一十二种，以四法忍来断除所希望的见断四十种，以四后忍来断除上界的见断七十二种。这是大班智达的说法，虽然仅仅知道上下部的见断的数量不同，但是因为不了解断除方式的差别，所以应当舍弃。那么《摄类学》的规矩是什么呢？这将在道智中讲述，另外《摄类学》的见道时的说法中，有些错误的说法，也应当在那时驳斥。第二，以见四谛所断的见断四者的真实的对治，将要讲述。第二有三，从法现观中所说的道理，考察那样的观点是什么，显示断除对治的其他差别。第一，对烦恼的断除方式有两种，像这样对上下地修习寂静和粗猛，以及与所有烦恼的根本无明和执着相违背的，修习蕴空和我与我所空的人无我来断除。那也是在九地中，将修断分为九九种的对治，世间和出世间的修道也有同样的体性。然而，没有用世间的修道来断除有顶的九种断除。其中，第一种是断除现行，第二种是断除随眠，第一种是与外道共同的，第二种是此教派不共的道。以出世间的修道来断除三界的断除的方式
English
The two, forbearance-dharma and knowledge, and the afflictions to be abandoned by seeing the truth of suffering in the upper realms, are abandoned by the subsequent forbearance and subsequent knowledge of the truth of suffering. The remaining truths are also the same, and it is said that the antidotes to the afflictions to be abandoned by seeing in the upper and lower realms are different. This is the view of the Hearers, according to 'Bre. Some Tibetans, in the context of the Great Vehicle, acknowledge the classification of afflictions to be abandoned by seeing as it appears in the Compendium, and then, when explaining the method of abandonment, say that it is in accordance with the Treasury. This is because they have not understood the uncommon method of abandonment in the Compendium, and are showing their own reality. Similarly, Abhayakara also considers the number of afflictions to be abandoned by seeing and the manner of wrongly engaging to be one hundred and twelve according to the Compendium, and that the forty afflictions to be abandoned by seeing that are desired are abandoned by the four forbearance-dharmas, and that the seventy-two afflictions to be abandoned by seeing in the upper realms are abandoned by the four subsequent forbearances. Although this is the statement of a great pandita, it should be discarded because he only knows that the number of afflictions to be abandoned by seeing in the upper and lower Abhidharma are different, but does not understand the distinction in the method of abandonment. So what is the rule of the Compendium? This will be explained in the Knowledge of the Path, and also some of the wrong explanations in the Compendium's explanation of the Path of Seeing should be refuted at that time. Secondly, the actual antidotes to the four afflictions to be abandoned by seeing, which are to be abandoned by seeing the four truths, will be explained. The second has three parts: the way it is explained from the Dharma Abhidharma, examining what that view is, and showing other differences in what is to be abandoned and the antidotes. First, there are two ways to abandon afflictions: like this, by meditating on the peaceful and coarse in the upper and lower grounds, and by meditating on the selflessness of the person, which is contrary to the root of all afflictions, ignorance, and clinging, and is empty of aggregates, self, and what belongs to self. That is also in the nine grounds, the antidotes to the nine-nine divisions of what is to be abandoned by meditation, and the mundane and supramundane paths of meditation also have the same substance. However, there is no abandonment of the nine to be abandoned at the peak of existence by the mundane path of meditation. Among them, the first is to abandon manifestation, and the second is to abandon latent tendencies, the first is common to non-Buddhists, and the second is the uncommon path of this teaching. The way to abandon the afflictions to be abandoned in the three realms by the supramundane path of meditation