Tibetan
ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཉན་ཐོས་འགའ་ཞིག་གིས་ཁམས་དང་ས་མ་ཕྱེ་བར་བསྡོམས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བ་དང༌། ཕྱེ་སྟེ་ས་རྣམས་ལ་རིམ་ཅན་དུ་བསྒོམས་པས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བའི་ཚུལ་གཉིས་གསུངས་ནས་ཐེག་ཆེན་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་གསལ་པོར་མ་མཛད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཀུན་བཏུས་སུ་ཡིད་ལ་ བྱེད་པ་ཇི་འདྲ་བས་སྤོང་ཞེ་ན། འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་དེ་ཞེས་ཅིག་ཅར་བའི་དམིགས་རྣམ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་འདྲེས་པའམ་བསྡོམས་པ་ལ་དམིགས་པས་སྤོང་བར་བཤད་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤངས་པ་བརྡའམ་མིང་གིས་སྤངས་པ་ཙམ་དུ་གསུངས་པས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་བཏགས་པ་བ་དང༌། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་མཚན་ཉིད་པར་མངོན་པ་ལས་དོན་གྱིས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་གྱིས་ཁམས་རྣམས་ལས་འདའ་བར་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པ་ནི། གདུལ་བྱ་དབང་རྟུལ་སྲིད་པ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་ཞིང་སྤོང་བའི་བློ་མི་འཇུག་པ་རེ་ཞིག་བདག་མེད་པ་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བ་ལ། རིམ་གྱིས་བདག་མེད་པའི་ལམ་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཐབས་མཁས་པས་ས་གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ས་དེ་དག་ལ་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་པ་བཟློག་ནས་དེ་དག་སྲིད་པ་མི་འདོད་ཅིང་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་མེད་པའི་ལམ་སྟོན་ནོ། །ལམ་སྔ་མས་ནི་ས་དེ་དག་ཏུ་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལྟ་ཞོག །ས་དེ་དག་ལ་སྲེད་པའི་སྒོ་ནས་མཆོག་ཏུ་ལྟ་བ་ཙམ་ཞིག་ཉམས་སྨོད་པར་བྱེད་ཀྱི་སྲེད་པ་མངོན་གྱུར་བ་ཐམས་ ཅད་འགོག་པར་མི་ནུས་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་ནི་ལམ་དེ་དང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མངོན་གྱུར་དུ་འཇུག་པ་དང༌། དེས་དེའི་རྒྱུ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེས་པའི་དོན་དུ་ན་གོང་མའི་སེམས་ཐོབ་ཀྱང་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་ཀུན་ལྡོག་མི་དགོས་ཏེ། འོག་མའི་རྟེན་ལ་གོང་མའི་སེམས་ཐོབ་པའི་ཚུར་མཐོང་གི་ཉོན་ཡིད་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་སྤང་རྣམས་འཇོམས་པ་ལ་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་དགོས་ཏེ་བདེན་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འོག་སའི་མཐོང་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་ཀྱང་ལམ་དེས་ཇི་ལྟར་སྤོང༌། མཛོད་ལས། ལྷག་སྐྱེས་མཐོང་དང་སྒོམ་གཉིས་ཀྱིས། ཞེས་སྲིད་རྩེ་མ་གཏོགས་པའི་མཐོང་སྤང་མཐོང་ལམ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བཤད་པས་ནི་མི་གནོད་དེ་དེ་ནི་བྱེ་སྨྲས་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་པས་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་གཉིས་པས་ཀྱང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་རྒྱུད་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། ཐེག་པ་གསུམ་གའི་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མ་རིག་པ་དང་དངོས་སུ་འཛིན་སྟངས་འགལ་བས་མ་རིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་པ་རྣམས་འཇོམས་པ་ལ་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་ ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉེས་ཀུན་དང༌། །འགལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། ཞེས་དང༌། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་དང་བག་ལ་ཉལ་གཉིས་ཀ་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་སྤོང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྣམ་གཞག་འདི་སྔར་གང་ཟག་གི་སྐབས་དང་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སྐབས་སུ་སྤང་བྱ་འཇོམས་ཚུལ་བསྟན་པ་རྣམས་དང་འགལ་བར་མི་བསམ་སྟེ། དེ་ནི་མངོན་པ་ནས་སྒྲས་ཟིན་ཚོད་ཀྱིས་བསྟན་པ་རྣམས་ལྟར་བཤད་ཀྱི་དགོངས་པ་གང་དུ་འཐད་དཔྱད་པ་མིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དུ་སྤོང་བ་དང༌། སྤང་བྱའི་ངོ་བོ་དང་དུས་དང༌། སྤངས་ཤིང་གྲོལ་བའི་དོན་གང་ཡིན་བརྟག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འདོད་པ་དགོད། གནས་དོན་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉི་སྣང་དུ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་དགུ་པོ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་སྔོན་དུ་སོང་ན་སྲིད་རྩེའི་སྤང་བྱ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་སྤོང་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཀྱང་འདོད་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དགུ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བར་བཤད་ལ། ཐུབ་དགོངས་སུ་ཡང་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ས་དགུས་འདོད་པའི་སྤང་བྱ་དགུ་དང༌། རྣམ་ དག་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ས་བཅུ་པས་བསྡུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྤང་བྱ་དགུ་ཚན་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བར་འདོད་ཅིང་དེ་ཡང་འཕགས་པའི་དགོངས་པར་འཆད་དོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི་ཉི
Chinese
还有两种情况：一些声闻者，不区分界和地，而是总合起来修习人无我，从而同时断除三界的微、中、大烦恼；区分开来，次第修习各地，从而次第断除。这样说了两种方式，但对于大乘，并没有明确说明不同的特点。然而，在《摄类学》中，如果问以何种作意来断除，回答是：缘于混合，即所谓“一切法无我”。无论何种无常等行相，都是完全调伏无我的行相。像这样，按照同时的缘相，以作意一切法无我的混合或总合来断除，这被说成是以世间道断除，仅仅是以符号或名称断除。因此，以寂静和粗大的行相来断除，是名言者；以无我的行相来断除，是从自相上显现的意义上说的。第二种情况是：以具有寂静和粗大行相的道来超越诸界，这是从《法句经》等经典中宣说的。对于那些根器迟钝、将有看作功德、不愿断除的调伏对象，暂时不适合作为宣说无我的器皿。为了逐渐引导他们走向无我之道，巧妙地通过将上上地视为殊胜的方式，来阻止他们对那些地的执着显现，从而使他们不希求有，而希求脱离有，那时就宣说无我之道。之前的道，不要说完全消除那些地中的烦恼显现，仅仅是贬低通过贪恋那些地而产生的殊胜之见，也不能阻止贪恋的显现。因为对我和我所的执着，会与那个道在同一个相续中、同一时间显现，并且它不会损害那个道的因——对我和我所的执着。因此，从究竟的意义上说，即使获得了上地的心，也不一定需要遣除下地的所有烦恼显现。就像在下地的所依上获得上地的心一样，就像现世的烦恼一样。此外，要摧毁见断，必须在相续中生起具有真谛行相的道，因为见到真谛才能断除。因此。
English
There are also two situations: Some Shravakas, without distinguishing between realms and grounds, but combining them and meditating on the selflessness of persons, thereby simultaneously abandoning the small, medium, and large afflictions of the three realms; distinguishing them and gradually meditating on each ground, thereby gradually abandoning them. In this way, two methods were taught, but for the Mahayana, the different characteristics were not clearly explained. However, in the Compendium of Topics, if asked what kind of attention is used to abandon, the answer is: focusing on the mixture, that is, the so-called "all dharmas are without self." Whatever form of impermanence, etc., is the form that completely tames selflessness. Like this, according to the simultaneous aspect, abandoning by focusing on the mixture or combination of attending to all dharmas as selfless is said to be abandoning by worldly paths, merely abandoning by symbols or names. Therefore, abandoning by means of the aspects of tranquility and coarseness is nominalism; abandoning by means of the aspect of selflessness is spoken of in terms of the meaning manifested from its own characteristics. The second situation is: transcending the realms by means of the path with aspects of tranquility and coarseness, which is proclaimed in the Dhammapada Sutra and other scriptures. For those dull-witted beings who regard existence as a virtue and are unwilling to abandon it, they are temporarily unsuitable as vessels for teaching selflessness. In order to gradually guide them to the path of selflessness, skillfully preventing the manifestation of their attachment to those grounds by regarding the higher and higher grounds as superior, thereby making them not desire existence but desire to be free from existence, at that time the path of selflessness is taught. The previous path, not to mention completely eliminating the manifestation of afflictions in those grounds, merely disparaging the view of superiority arising from attachment to those grounds, cannot prevent the manifestation of attachment. Because attachment to self and what belongs to self will manifest in the same continuum and at the same time as that path, and it will not harm the cause of that path—attachment to self and what belongs to self. Therefore, in the ultimate sense, even if one has attained the mind of the higher ground, it is not necessarily necessary to eliminate all the manifestations of afflictions of the lower ground. Just as one obtains the mind of the higher ground on the basis of the lower ground, just like the afflictions of this life. Furthermore, in order to destroy what is to be abandoned by seeing, it is necessary to generate in the continuum the path with the aspect of truth, because it is by seeing the truth that one abandons. Therefore.
Chinese
那么，下部的见断烦恼也用那个道如何断除呢？《俱舍论》中说：“由胜生见与修二。”意思是说，除了有顶之外的见断，由见道和世间修道断除，这没有妨碍，因为这是分别说部所安立的，因此也被第二佛陀（指法称论师）所遮破。这样，具有寂静和粗大相的，仅仅是使相续堪能成为法器，而使三乘从烦恼中解脱的道，是具有无我相的，即对人我空进行作意，这与无明和真实执著的对境相违，因此具有摧毁从无明所生的过患的力量。如《释量论》中说：“空性见与彼相违，彼之自性诸过失，相违极为成立故。”以及“由空性见而解脱，其余修习彼义故。”就是这样。因此，显现的烦恼和潜在的烦恼，都要知道是由人无我信解作意和真如作意所断除。这个分类，不要认为是与之前在人我的章节和禅定与无色定的章节中所说的断除对治的方式相违背，因为那是从《俱舍论》中所说的字面意义上进行阐述的，而不是对意图在哪里进行分析。第三，分为三：次第和同时断除，所断的体性和时间和断除并解脱的意义是什么进行考察。第一，分为二：陈述他宗观点，思考自宗观点。第一是：日称论师认为，如果道谛的修道所断的九品，在世间道之前生起，那么除了有顶的所断之外，其余的都在见道之前断除，并且由出世间的修道，也次第断除从欲界到有顶之间的九品烦恼。在《正理滴论》中也认为，由作为修道体性的九地，断除欲界的九品所断，以及由作为清净修道体性的殊胜道十地所摄持的，次第断除色界和无色界的九品所断，并且这也阐释为是圣者的意图。大自在则认为：
English
So, how does that path eliminate the afflictions to be abandoned by seeing in the lower realms? The Abhidharmakośa states, "By superior birth, seeing and meditation, two." This means that the afflictions to be abandoned by seeing, except for the peak of existence, are abandoned by the path of seeing and the worldly path of meditation. This is not contradictory, because it is established by the Vaibhāṣikas, and therefore it is also refuted by the Second Buddha (Dharmakīrti). Thus, having the aspect of quiescence and coarseness is merely making the continuum suitable as a vessel, while the path that liberates the three vehicles from afflictions is one that has the aspect of selflessness. That is, contemplating the emptiness of the self of a person contradicts ignorance and the object of true clinging, and therefore it has the power to destroy the faults arising from ignorance. As the Pramāṇavārttika states, "Because the view of emptiness contradicts it, all faults of its nature are thoroughly established as contradictory." And, "Liberation comes from the view of emptiness, the remaining meditations are for that purpose." That is how it is. Therefore, both manifest and latent afflictions should be known to be abandoned by the mental engagement of faith in the selflessness of the person and the mental engagement of suchness. This classification should not be thought to contradict the ways of abandoning the objects to be abandoned that were previously taught in the chapters on the self of a person and on dhyāna and the formless absorptions, because those were explained according to the literal meaning of what is stated in the Abhidharma, and not by analyzing where the intention lies. Third, there are three parts: examining whether abandonment is gradual or simultaneous, the nature and time of what is to be abandoned, and what the meaning of having abandoned and liberated is. First, there are two parts: stating the views of others, and contemplating the views of one's own school. The first is: Nyima Drakpa believes that if the nine qualities to be abandoned by the path of meditation of the path of knowledge arise before the worldly path, then all except those to be abandoned at the peak of existence are abandoned before the path of seeing, and that the nine afflictions from the desire realm to the peak of existence are gradually abandoned by the supramundane path of meditation. In the Tuktigong also, it is believed that the nine qualities to be abandoned in the desire realm are abandoned by the nine grounds that have become the nature of the path of meditation, and that the nine sets of qualities to be abandoned in the form and formless realms are gradually abandoned by those gathered by the ten grounds of the special path that has become the nature of the pure path of meditation, and this is also explained as the intention of the noble ones. The great master, on the other hand: