Tibetan
ལས་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ནི་འཕོངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱིས་སྟོང་ཞེས་པ་ནི་འདིའི་སྟོང་ཚུལ་མིན་གྱི་འདིའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ་ལ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འདི་རང་སྟོང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཚིག་ཐ་མས་ནི་སྟོང་ཉིད་དེ་གཞན་གྱིས་བྱེད་ན་རང་ཉིད་ངལ་བ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་སུས་ཀྱང་བྱ་མི་ནུས་པས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དོན་འདི་ལ་ཤེར་སྒྲོན་དུ། ཐམས་ཅད་དུ་རང་གི་ཆོས་ཀྱི་དབེན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་དབེན་པས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། མདོ་དང་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་དང་མི་མཐུན་ལ། གསུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་སུ་ སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་དངོས་ཤུགས་ཀྱིས་དངོས་མེད་དང་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པའི་དངོས་ཤུགས་ཀྱིས་ཉི་ཤུ་པ་དང་བཅུ་དགུ་པ་བསྟན་པར་བྱས་ནས་ཐ་མ་བཞི་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཉི་ཤུར་ངེས་པ་ཡུལ་སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་ཡོད་པས་ཡིན་ལ། ཡུལ་དེར་ངེས་པ་ནི་གདུལ་བྱ་འཁོར་དུ་ཉེ་བའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་པས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པ་མིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུར་བཤད་པ་ཆོས་ཅན་ཉི་ཤུ་ལ་མངོན་ཞེན་བཅད་པའི་ཆེད་དུ་ཡུལ་དེ་དང་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་ཆོས་ཅན་གྱི་དབྱེ་བ་ལ་ནི་དེ་ལས་མང་བ་དང་ཉུང་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་སའི་ངོ་བོ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སའི་རྣམ་གཞག །ཁྱད་པར་དེ་ལྡན་གྱི་སའི་ངེས་ཚིག་གོ །དང་པོ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་དངོས་དང༌། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་སློབ་པའི་རྟོགས་པ་གང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་སྐབས་འདིའི་སའི་ངོ་བོའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབྱེ་གཞི་བྱང་འཕགས་ཀྱི་ས་ཙམ་ཞིག་གོ །དབྱེ་ངོ་བཅུའོ། །ཕྱེ་བའི་ཐ་དད་ནི་དངོས་པོ་ཐ་དད་དེ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་སོ། །གྲངས་ངེས་ནི་ཡོངས་སྦྱོང་མི་འདྲ་བ་བཅུ་ཡོད་པས་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་སྣང་དུ། མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཡོངས་སུ་ སྦྱོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་
Chinese
因为作者为空性之故，他者的事物为空性。如果说依靠空性的士夫之行为仅仅是徒劳，这如何正确呢？所谓作者空，这不是此处的空性方式，而是以其自性为空，将“他者自性空性”之名安立的原因。否则，这就会变成非自空。最后一句话表明，如果空性由他者所作，那自己就仅仅是徒劳，因为那是谁也无法做到的。关于这个意义，《般若灯论》中说：“在一切处，以自法之空性，为自性空性；以他法之自性空性，为他者自性空性。”这种解释与经部和释论不符。在《三害摧灭论》中，以十六空性的无事物之事物力量，表示了无事物和事物空性二者，以“自性”的事物力量，表示了第二十和第十九，然后解释最后四个为无事物之自性空性。如此确定二十种智慧，是因为有二十种境空性。确定在境上，是因为依赖于调伏对象接近眷属的想法，而不是安住于事物上。宣说二十种空性，是为了断除对二十种法相的显现执着，是为了显示那个境和那个境无自性，而对于法相的差别，则有比那更多和更少的执着。第二部分有两个：总义和支分义。第一部分有三个：差别的基础之自性、差别之法相的建立、具有那个差别的地的定义。第一部分有两个：自性真实和差别。第一部分是：以出世间的智慧和大悲所摄持的学习者的证悟，成为功德之所依，是此处地的自性。第二部分是：差别的基础仅仅是圣者的地。差别有十种。分开的差别是事物差别，因为是先后因果。数量确定是因为有十种不同的圆满清净。在《庄严光明论》中说：在见道和修道上，圆满清净的法
English
Because the agent is emptiness, the other's things are emptiness. If it is said that the actions of a person relying on emptiness are merely in vain, how is this correct? The so-called agent being empty is not the way of emptiness here, but the reason for establishing the name "other's self-nature emptiness" because it is empty in its own nature. Otherwise, this would become non-self-empty. The last sentence indicates that if emptiness is done by others, then oneself would only be in vain, because that is something no one can do. Regarding this meaning, the Prajñāpradīpa says: "In all places, by the emptiness of one's own dharma, it is self-nature emptiness; by the emptiness of the self-nature of other dharmas, it is the other's self-nature emptiness." This explanation is inconsistent with the sutras and commentaries. In the Destruction of the Three Harms, the power of the non-things of the sixteen emptinesses indicates both non-things and the emptiness of things, and the power of things of "self-nature" indicates the twentieth and nineteenth, and then explains the last four as the emptiness of the self-nature of non-things. Thus, the determination of twenty wisdoms is because there are twenty object emptinesses. The determination on the object is because it depends on the thought of the trainees approaching the retinue, and not on dwelling on things. The twenty emptinesses are taught in order to cut off the manifest clinging to the twenty dharmas, in order to show that that object and that object are without self-nature, and for the difference of the dharmas, there is clinging to both more and less than that. The second part has two: the general meaning and the branch meaning. The first part has three: the nature of the basis of distinction, the establishment of the characteristics of distinction, and the definition of the ground possessing that distinction. The first part has two: the nature of reality and the distinction. The first part is: the realization of the learner, which is possessed by the wisdom and great compassion that transcend the world, and which becomes the basis of qualities, is the nature of the ground in this case. The second part is: the basis of distinction is only the ground of the noble bodhisattvas. There are ten distinctions. The separated distinctions are distinctions of things, because they are earlier and later cause and effect. The number is fixed because there are ten different complete purifications. In the Ornament of Light it says: On the path of seeing and meditation, the dharma of complete purification
Tibetan
དབྱེ་བས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཅུར་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཞེས་སོ། །དེ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ་ཕལ་པ་ལ་ནི་དད་པ་དང་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་བདུན། ཤས་ཆེ་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་པའི་ཡོན་ཏན་དང༌། སྐྱེ་བ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དང༌། གཉེན་པོ་རྟོགས་པ་དང༌། སྤང་བྱ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། ས་ཐོབ་པའི་རྟགས་དང༌། འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། ས་བཅུ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་རིམ་པ་བཞིན་ཤས་ཆེ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དང༌། དེ་རེ་རེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་སྟེ། དབུས་མཐར། ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཁྱད་མེད་ནི། །ས་བཅུ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་པ་ནི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སློབ་ཚུལ་ལོ། །གཞན་ཡང་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཆོས་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་ནས་འདིར། །ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྷག་སེམས་དང༌། །ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་རྗེས་སློབ། །ཤེས་རབ་སྤྱོད་ཡུལ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དང་དེ་ནི། །མི་ཤེས་ཤེས་སོགས་འཇུག་པ་ཉིད། ཅེས་པས་ནི་ས་དང་པོ་དྲུག་ཏུ་སློབ་ཚུལ་བསྟན་ཏེ། འདིར་ལྟར་ས་དང་པོར་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ནས་གཉིས་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། གསུམ་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དེ་ནས་ས་གསུམ་དུ་ཤེས་རབ་ལ་སློབ་སྟེ། དེ་ཡང་བཞི་པར་ཕྱོགས་མཐུན་ལ་མཁས་པའི་ཤེས་རབ་དང༌། ལྔ་པ་དྲུག་པར་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་བདེན་བཞི་ དང༌། དེ་མི་ཤེས་སོགས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་མ་རིག་པ་དང་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་མཐུན་དང་ལུགས་མི་མཐུན་ནོ། །དེ་བས་ན་ས་གཉིས་པ་ལ་ཡང་ཤེས་རབ་བཞག་གོ །ས་ལྷག་མ་བཞིར་དེ་གསུམ་ལ་བསླབས་པའི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་ཚུལ་ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། མཚན་མེད་འདུ་བྱེད་དང་བཅས་པར། །གནས་པ་འབྲས་བུ་དང་པོ་ཡིན། །དེ་ཉིད་མངོན་འདུ་བྱེད་མེད་དང༌། །ཞིང་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་དག །འབྲས་བུ་གཉིས་པར་འདོད་པ་ཡིན། །སེམས་ཅན་སྨིན་པ་འགྲུབ་ཉིད་དང༌། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུངས་རྣམས་ནི། །འགྲུབ་པ་འབྲས་བུ་དམ་པ་ཡིན། །འབྲས་བུ་རྣམ་པ་འདི་བཞི་ནི། །ས་བཞི་པོ་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། ཞེས་པ་ནི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་ལོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་ནས་འདིར། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་ཕུང་པོ་སྦྱོང༌། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་ཏིང་འཛིན་དང༌། །ཤེས་རབ་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་སྦྱོང༌། །དེ་ལས་གཞན་པ་དག་ལ་ནི། །སྒྲིབ་རྣམ་བཞི་དང་ཐོགས་པ་ཡི། །སྒྲིབ་པ་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་དང༌། །གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་སྦྱོང༌། ཞེས་ས་དང་པོར་ཕུང་པོའི་རྟེ
Chinese
以分类而安立于极喜地等十地。如是说。那是就特殊者而言，对于普通者，也有信和欲行的地。第二有七：即，份额较多，世俗的功德，受生的方式，对治的证悟，所断不相符的品类，得地的征相，以及果的差别。第一是：十地每一地依次是十度份额较多是特殊，那一地每一地也成办一切是不特殊。中边论云：“特殊与不特殊，当知于十地中。”这是学习波罗蜜多的方式。此外，现观庄严论中说：“于此善为了解法性后，随学增上戒学增上心，增上慧学，智慧行境有二，法之真如及彼，不了知知等之趣入。”这显示了在前六地的学习方式。在此，如在第一地了悟法性后，在第二地学习戒律，第三地学习等持，然后在这三地学习智慧。而且，在第四地是精通顺品之智慧，第五、六地是智慧的二种行境，即法的真如四谛，以及彼不了知等是依次无明和明等，即缘起随顺和不随顺。因此，在第二地也安立了智慧。其余四地，那三者所学的果成就的方式，也是在那论中说：“于无相有作意中，安住是第一果。彼现前无作意，以及田地极清净，是想为第二果。众生成熟成就，等持和陀罗尼等，成就为殊胜果。此四种果，真实依于四地。”这是对治品类而学习的方式。此外，在那论中说：“于此善为了解法性后，修习戒蕴，其下修习定，以及修习慧蕴。从那以外的，四种障碍和有碍之，从障碍解脱，以及修习解脱之智。”如第一地蕴的所依
English
It is established in the ten grounds, such as the Joyful One, by way of classification. Thus it is said. That is in terms of the special, while for the ordinary, there is also the ground of faith and aspiration. The second has seven: namely, the greater share, the mundane qualities, the manner of taking birth, the realization of the antidote, the aspects that are incompatible with what is to be abandoned, the signs of attaining the ground, and the distinctions of the fruit. The first is: for each of the ten grounds, the ten perfections in sequence having a greater share is special, and accomplishing all of them in each of those is not special. The Madhyāntavibhāga states: "The special and the non-special, should be known in the ten grounds." This is the way to train in the perfections. Furthermore, the Ornament for the Sutras states: "Having thoroughly understood the nature of reality here, one trains in higher ethics, higher mind, and higher wisdom. Wisdom has two spheres of activity: the suchness of phenomena and that which is ignorance, knowledge, etc., are the very entry." This shows the way to train in the first six grounds. Here, as in the first ground, having realized the nature of reality, in the second one trains in ethics, in the third in samādhi, and then in these three grounds one trains in wisdom. Moreover, in the fourth is the wisdom that is skilled in favorable factors, and in the fifth and sixth are the two spheres of activity of wisdom, namely the suchness of phenomena, the four truths, and that which is ignorance, etc., are in sequence ignorance and knowledge, etc., that is, dependent origination in accordance with and not in accordance with the order. Therefore, wisdom is also established in the second ground. In the remaining four grounds, the way in which the fruit of training in those three is accomplished is also stated in that very text: "Abiding in the signless with conceptualization is the first fruit. That itself, manifestly without conceptualization, and the fields are completely purified, is considered the second fruit. The accomplishment of the maturation of beings, and the accomplishment of samādhi and dhāraṇīs, is the supreme fruit. These four kinds of fruits, truly rely on the four grounds." This is the way to train in the antidotal qualities. Furthermore, that very text states: "Having thoroughly understood the nature of reality here, one purifies the aggregate of ethics, below that one purifies concentration, and one purifies the aggregate of wisdom. For those other than that, the four obscurations and the obstructive, from liberation from the obscurations, and one purifies the wisdom of liberation." Like the basis of the aggregates in the first ground.