Tibetan
ར་བ་ལས་བྱུང་བའམ་འདུས་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་དོ། །ལྡན་པའི་ཅིག་ཤོས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ་ཉེར་ལེན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། ཕུང་པོའི་དོན་ནི་སྤུངས་པ་ཡིན་ལ། སྤུངས་པ་བློ་ཆོས་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་མེད་པས་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་དོ། །འདིར་ཅིག་ཤོས་ཞེས་པ་སྒྲས་ཟིན་གྱི་ལྡན་པའི་བཟློག་ཟླ་ལ་བྱས་ན་མ་འདུས་པ་དང་མ་ཕྲད་པར་འགྱུར་བས་དེ་ལ་མི་བྱ་བར་ལྡན་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་ཅིག་ཤོས་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་སྦྱར་རོ། །མཁའ་ནི་མཚོན་པ་སྟེ་འགོག་པ་གཉིས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཞིང་དེ་དག་དངོས་མེད་ཡིན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ་དེ་དག་རིམ་པ་ལྟར་ཐོགས་པའི་རེག་བྱའམ་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཙམ་དང༌། མ་འོངས་པ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་མ་ཚང་ཙམ་དང༌། ལམ་གྱིས་སྤང་བྱ་བཅོམ་ཙམ་གྱི་ཆ་དང༌། བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་ཙམ་ལ་བཏགས་པས་རང་བཞིན་མེད་དོ། །འདིར་མཚན་གཞི་དང་གོང་དུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་བསྟན་པས་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་ཟློས་ཟེར་རོ། །སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་མཐོང་བས་གསར་དུ་མ་བྱས་པར་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་མཐོང་གིས་མ་བྱས་པ་རང་ བཞིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་སྦྱར་གྱི་རང་བཞིན་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་སྦྱར་ཏེ། འཇུག་པར། རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ནི། །རང་བཞིན་ཞེས་བྱའི་སྟོང་ཉིད་དེ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་མ་བྱས་པས། །རང་བཞིན་ཞེས་ནི་བྱ་བར་བསྙད། ཅེས་སོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མེད་པ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ངོ༌། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འདི་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ཞེས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་མཐོང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་སྟོང་པར་མ་བྱས་ན་དེས་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱེད་ཅེ་ན། ཤེས་མཐོང་གིས་ནི་ཡང་དག་པ་ཕྱི་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པའམ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་མ
Chinese
从缘起或聚合产生的是缘起，因此自性无二。具有的另一方是五蕴，即是取蕴之事物，这是名言的理由。蕴的意义是积聚，积聚是心识之法，在意义上没有，因此自性无二。此处“另一方”如果理解为字面上的具有的相反，就会变成不聚合和不相连，所以不应那样理解，具有的是无事物之自性，即是空性，因此它的另一方应结合为事物空性。虚空是象征，即是二障和如是性，这些是无事物，这是名言的理由，这些依次只是脱离了障碍的触觉或遮蔽，以及未来生起的因缘不具足，以及道所断之应断已摧毁之分，以及被二我所空之假立，因此没有自性。此处从所诠释和前面从所诠释的方面进行阐述，因此说无为法空性和不重复。所谓空性，是诸法的不颠倒之自性，那是圣者们的智慧和见解没有新造的，因为从原始以来就是空性的缘故，是自己的自性，因此称为自己的自性空性。这样，没有被知见所造作的是 自性或自己的自性，作为理由来结合，而不是将自性作为以自己的自性为空的理由来结合。如《入中论》中说：自性无有性，名为自性空，此如未曾作，故名说自性。经中也说：什么是自己的自性空性呢？自己的自性是因为没有被知见所造作，所以是不颠倒的自性。因为没有恒常存在和没有坏灭，所以自己的自性是以自己的自性为空的。为什么呢？因为它的自性是那样的缘故，这就是所谓的自己的自性空性。如果知见的诸法自性没有被空性所空，那么它会对它做什么呢？知见是使真实不颠倒的意义显现或证悟。
English
That which arises from causes or aggregation is dependent origination, therefore, it is devoid of inherent existence. The other aspect of that which possesses is the five aggregates, which are the objects of grasping, and this is the reason for the term. The meaning of aggregate is accumulation, and accumulation is a mental phenomenon, which does not exist in reality, therefore, it is devoid of inherent existence. Here, if "the other aspect" is understood as the opposite of possessing in the literal sense, it would become non-aggregation and non-connection, so it should not be understood that way. That which possesses is the nature of non-things, which is emptiness, therefore, its other aspect should be combined as the emptiness of things. Space is a symbol, which is the two obscurations and suchness, and these are non-things, which is the reason for the term. These, in order, are merely the absence of tangible objects or obscurations, the incompleteness of the causes for future arising, the aspect of what should be abandoned by the path being destroyed, and the imputation of being empty of the two selves, therefore, there is no inherent existence. Here, the basis of designation and the definition above are explained from the perspective of the designated, therefore, it is said that unconditioned emptiness and non-repetition. The so-called emptiness is the non-perverted nature of all phenomena, which is not newly created by the wisdom and vision of the noble ones, but is empty from the beginning, therefore, it is one's own nature, and therefore, it is called one's own nature emptiness. Thus, that which is not created by knowledge and vision is nature or one's own nature, and it is combined as a reason, but not as a reason for emptiness of one's own nature. As it is said in the *Entering the Middle Way*: "Inherent existence is without nature, it is called emptiness of inherent existence, because it is unmade, it is called inherent existence." It is also said in the sutra: "What is the emptiness of one's own nature? One's own nature is not made by knowledge and vision, therefore, it is the non-perverted nature. Because there is no permanence and no destruction, one's own nature is empty of one's own nature. Why? Because its nature is such, this is called the emptiness of one's own nature." If the nature of the phenomena of knowledge and vision is not emptied by emptiness, then what does it do to it? Knowledge and vision make clear or realize the true and non-perverted meaning.
Tibetan
ཐོང་གཉིས་ཀྱང་འབུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་སུ། ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱའོ། །མཐོང་བ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལས་བྱུང་བ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བྱ་སྟེ་ཞེས་འབྱུང་ལ། ཉི་སྣང་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་མཐོང་བ་སྨོས་ལ། འཁྲུལ་པའི་མཐོང་བ་བསལ་བའི་དོན་དུ་ཤེས་པ་སྨོས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་མ་འཁྲུལ་ བ་གཉིས་ལ་བཞེད་དོ། །འདི་དང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མི་ཟློས་པ་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པར་ཕྱེ་བ་ཐ་དད་པས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མདོ་ལས། དེ་ལ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་གནས་པ་ཉིད་དེ་གཞན་གྱིས་མ་བྱས་སོ། །ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མེད་པ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེས་སྟོང་ངོ༌། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ནས་མ་བྱས་པའི་བར་གྱིས་སྟོང་གཞི་དང༌། ཐེར་ཟུག་ནས་དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྒྱུ་མཚན་དང་སྟོང་ཚུལ་བསྟན་ནས་འདི་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དོན་བསྡུས་ཏེ་ཐ་སྙད་བཏགས་སོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་རོ། །འདིར་གཞན་གྱི་དངོས་པོའི་སྒྲས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་བྱོན་རུང་མ་བྱོན་རུང་མཆོག་ཉིད་དུ་གནས་པ་དང༌། ཡང་ན་གཞན་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་དངོས་པོའམ་ངོ་བོ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དང༌། ཡང་ན་འཁོར་བ་ལས་གཞན་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་བྱའོ། ཞེས་འཇུག་པའི་འགྲེལ་པ་དང་འགྲེལ་བཤད་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །དག་ལྡན་དུ་ནི། འདི་ནི་དམ་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་ཡིན་ལ་གཞན་གྱིས་མ་བྱས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་འདི་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ཞེས་ཏེ། མདོར་ན་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་འཇོག་ཚུལ་སྔར་ལྟར་ཡིན་པས་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་དུ་བསྟན་ལ། སྔ་མར་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བྱས་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་བསྟན་ནས་དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །འོ་ན་ཉི་སྣང་
Chinese
二者也能摧毁亿万的损害。 识是指无分别的智慧。 见是说从无分别智慧之后产生的清净世间智慧。 在《日光》中，为了排除随念的识而说了见，为了排除错乱的见而说了识。 因此，认为显现和不颠倒二者。 此与自性空性不重复，是因为简略和广繁的差别。 法的异体性，经中说： “什么是异体空性呢？ 如来出现也好，不出现也好，诸法的法性、法界和真如，以及非异真如，什么是真实之边，此乃是安住性，非他所作。 因为恒常安住，无有坏灭，所以它即是空。 为什么呢？ 因为它的自性就是如此。 这就叫做异体空性。” 如此。 其中，从法性到非所作之间，是空的基础；从恒常到它的自性等等，是显示理由和空的方式；从“此乃是”等等，是总结意义而安立名言。 这要应用于一切。 此处以“异体”之声，是说空性在诸法之中是殊胜的，即使诸佛出现与否，也安住于殊胜性中。 或者，异体是殊胜的智慧，事物或体性是它的境。 或者，异于轮回，是到达彼岸的真实之边。 在《入行论》的注释和解释中是这样说的。 在《具足光明》中说： “此乃是殊胜的，所以也是异体，因为是异体所未作的体性，所以此乃是异体，即是真如。” 总之，安立异体的方式如前，因此显示了它没有自性，是异体空性。 先前，真如是空性，那是诸圣者所未作的自性，然后显示了它没有自性，那是自性空性，这是二者的差别。 那么《日光》
English
Both can destroy hundreds of millions of harms. Knowing refers to non-conceptual wisdom. Seeing refers to the pure worldly wisdom that arises after non-conceptual wisdom. In "Sunlight," seeing is mentioned to eliminate the knowledge of following thought, and knowing is mentioned to eliminate the illusion of seeing. Therefore, it is considered to be both manifest and non-inverted. This and self-nature emptiness do not repeat, because of the difference between brevity and extensiveness. The other-nature of Dharma, the Sutra says: "What is the emptiness of other-nature? Whether the Tathagatas appear or not, the Dharma-nature, the Dharma-realm, and Suchness of all Dharmas, and the non-other Suchness, what is the true edge, this is the abiding nature, not made by others. Because it abides constantly and is without destruction, it is empty of it. Why is that? Because its own nature is such. This is called the emptiness of other-nature." Thus. Among them, from Dharma-nature to non-made is the basis of emptiness; from constant to its own nature, etc., is the reason and the way of emptiness; from "This is" etc., is the summary of meaning and the establishment of terms. This should be applied to everything. Here, the sound of "other object" means that emptiness is the most excellent among all Dharmas, and even if the Buddhas appear or not, they abide in excellence. Or, the other is the excellent wisdom, and the object or nature is its object. Or, other than Samsara, it is the true edge that has reached the other shore. This is what is said in the commentary and explanation of the "Entering the Middle Way." In "Complete with Light" it says: "This is supreme, so it is also other, because it is the nature not made by others, so this is other, which is Suchness." In short, the way of establishing otherness is as before, so it is shown that it has no self-nature, it is the emptiness of otherness. Previously, Suchness was emptiness, which was the self-nature not made by the noble ones, and then it was shown that it had no self-nature, which was the emptiness of self-nature, which is the difference between the two. Then "Sunlight"