Tibetan
།མཚན་ཉིད་གསུམ་ལས་ཀུན་བརྟགས་་ཁོ་ན་དགག་བྱ་ཡིན་པ་ཡང་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུས་ལས། མེད་དོ་ཞེས་ ལ་སོགས་ཚིག་གིས། །བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་ཡིན། ཞེས་དང༌། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་དུ། །བྱང་ཆུབ་མ་མཐོང་བར་བརྗོད་པ། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་གྱིས་འདིར། །བཏགས་རྣམས་སེལ་བར་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་པ་དང༌། དག་ལྡན་ལས་ཀྱང༌། ཡོངས་སུ་བཏགས་པའི་ངོ་བོས་ཐམས་ཅད་མེད་དེ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་གནས་པ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་དེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་སྟོང་པའོ་ཞེས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོའི་འགྲེལ་པར་འབྱུང་ཞིང༌། སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །དབུས་མཐའི་འགྲེལ་པར་ཡང༌། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ཡི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བདག་གཉིས་དགག་བྱར་གསུངས་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམས་དང་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་གི་དགོངས་པར་འདོད་པ་བློ་རྩིང་རྣམས་ཀྱི་མུན་སྤྲུལ་འབའ་ཞིག་གོ །གལ་ཏེ་གསུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་སུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བཏགས་དང་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མིག་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པར་གསུངས་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་ཕྱོགས་འདི་རྗེས་སུ་མཐུན་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་འདི་འཕགས་ཡུལ་གྱི་མཁས་པ་ཞིག་གིས་བཀྲལ་བར་འདོད་ན་གནོད་འཇོམས་འདི་དང་མཐུན་པར་འདོད་དགོས་ཏེ། འདི་ དང་འདིའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་འབུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་དང་མན་ངག་རྗེས་འབྲང་གསུམ་དུ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་གཞིར་བྱས་ནས་ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་ཀྱི་གཞན་དབུ་སེམས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་སུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་བཤད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་འདི་དང་གནོད་འཇོམས་གཉིས་ཡོངས་གྲུབ་སྟོང་གཞི་དང་མཚན་ཉིད་གཞན་གཉིས་གང་གིས་སྟོང་པའི་ཆོས་སུ་བྱེད་པ་མིང་ཙམ་མཐུན་ཀྱང་དོན་གཏན་ནས་མི་མཐུན་ཏེ་དེ་ཡང་གསུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་སུ། སྟོང་པ་ཉིད་གསུམ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་འདི་སྙམ་སེམས་ཏེ་ཅི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད། གལ་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོད་པས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མེད་པར་གཉེན་པོ་ཡོད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་ན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་
Chinese
三相之中唯遍计所执为应破，此于《八千颂义集》中亦云：“无有”等语，遮遣一切假立。又云：“如是彼佛，未见菩提而宣说，直至圆满之间，应知于此遣除假立。”又于《具足清净经》中亦云：“以遍计所执之自性，一切皆无，以无有故，无有安住亦无有坏灭，是无常与非无常之义。是故彼为空性。”如是于《内空性经》之释中说，于《最胜心要》中亦如是。于《中边分别论》之释中亦云：“人及法之实事无有，是为空性。彼无实事之实事有，亦是空性。”如是宣说二我为应破故。是故以一切有为法为空性之无为法圆成实，于胜义谛中成立，欲视之为弥勒五论等及寂护论之意趣者，唯是愚者之暗昧。设若三品破中，以法性之眼等，空于名言与遍计所执之眼等，如是所说之空性，与此宗随顺耶？若欲谓此空性之理，须依印度智者释之，则须许此与三品破随顺。以与此随顺之《十万颂释》及《口诀随行》三者，皆以法性为空性之所依，而说以遍计所执与依他起二者为空性故。然余中观与唯识之大班智达，未曾如是宣说。如是此宗与三品破，于以圆成实为空性之所依，及以余二相为空性之法，虽仅名同，然义全异。彼于三品破中，安立三种空性后，作是念云：所谓空性，为以法之体性而有耶？抑或无耶？若谓有所谓空性者，则以空性之有故，亦应有非空性。以无相违品，则不应有能对治故。若有非空性者，则一切法亦应成非空性。
English
Among the three characteristics, only the completely imputed is what should be refuted. This is also stated in the Condensed Meaning of the Eight Thousand Verses: "With words such as 'non-existent,' all imputations are refuted." And: "Thus, that Buddha, speaking without having seen enlightenment, until the state of complete perfection, should be known here as eliminating imputations." Also, in the Pure and Possessed Sutra, it says: "By the nature of the completely imputed, everything is non-existent. Because of this non-existence, there is no abiding and no destruction, meaning there is neither permanence nor impermanence. Therefore, it is emptiness." This is stated in the commentary on the Inner Emptiness Sutra, and it is the same in the Supreme Essence. In the commentary on Distinguishing the Middle from the Extremes, it also says: "The non-existence of entities of persons and phenomena is emptiness. The existence of entities of that non-existence is also emptiness." Thus, the two selves are stated as what should be refuted. Therefore, the unconditioned, perfectly established, ultimately real, empty of all conditioned things, to consider it as the intention of the later Maitreya's teachings and the treatises of Shantarakshita, is merely the darkness of the foolish. If, in the Destruction of Three Categories, emptiness is taught as being empty of the eye of suchness, etc., with the eye of conceptual imputation and complete imputation, etc., is this emptiness in accordance with this position? If one wishes to say that this reasoning of emptiness must be explained by an Indian scholar, then one must agree that it is in accordance with the Destruction of Three Categories. Because the Commentary on the Hundred Thousand Verses and the three Oral Instruction Followers, which are in accordance with this, all take suchness as the basis of emptiness and say that the completely imputed and the dependent arising are empty. However, no other great panditas of Madhyamaka and Chittamatra have ever taught in this way. Thus, this position and the Destruction of Three Categories, in making the perfectly established the basis of emptiness and the other two characteristics the phenomena that are empty, although only the names are the same, the meanings are completely different. In the Destruction of Three Categories, after establishing the three emptinesses, one thinks thus: "Is what is called emptiness existent in the form of a phenomenon, or is it non-existent? If one says that there is something called emptiness, then because of the existence of emptiness, there should also be non-emptiness, because without an opposing side, it is not proper to have an antidote. If there is non-emptiness, then all phenomena should become non-empty."