Tibetan
ཚམས་སོ་སོར་མཛད་པ་ཡང་རྗེས་ཀྱི་ཚེ་ཆོས་ཅན་དེ་དང་དེ་དག་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་རེ་ཡོད་པས་གཙོ་ཆེ་བས་བཤད་ཀྱི་ངེས་ནས་ནི་མིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་དང་འཕགས་པ་གཉིས་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ལ་མི་འདྲ་བ་མི་བཞེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དོན་སྨྲ་དང༌། ཐེག་ཆེན་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ནི་སྟོང་པའི་གཞི་ཡིན་ལ། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་གང་ཟག་གི་བདག་ནི་དགག་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་ནི་མེད་ཀྱི་དེའི་བདག་མེད་ནི་ཡོད་ལ་དེ་ཡང་དགག་གཞི་ཕུང་སོགས་གསུམ་མམ་བདེན་བཞིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དགག་པ་སྟེ། མདོ་ལས། འདི་ན་བདག་དང་སེམས་ཅན་མེད། །ཆོས་འདི་རྒྱུ་དང་བཅས་ལས་བྱུང༌། ཞེས་དང༌། སེམས་འགྲེལ་ལས། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཟློག་དོན་དུ། །ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་བསྟན་པ་སྟེ། ཞེས་དང༌། ཀུན་བཏུས་ལས་ཀྱང༌། སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ ན་གང་ན་ཅི་ཞིག་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ལ་འདི་ལ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡོད་པའོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །གང་ན་ཅི་ཞིག་མེད་ཅེ་ན་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་དང་ཐེར་ཟུག་དང་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དང་བདག་དང་བདག་གི་མེད་དེ་དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ནི་དེས་སྟོང་ངོ༌། །ལྷག་མ་ཡང་གང་ཞིག་ཅེ་ན། གང་དེ་ལྟར་བདག་ནི་མེད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ནི་ཡོད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལྟར་དང༌། བདེ་གཤེགས་གཞུང་གི་རབ་དབྱེ་ལས། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །བདག་གིས་སྟོང་ཞིང་བྱེད་པོ་མེད། ཅེས་དོན་སྨྲའི་འདོད་པ་བཀོད་པ་ལྟར་རོ། །མདོར་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཕལ་ཆེ་བར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་རང་སྟོང་དུ་འདོད་ལ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་གིས་མི་སྟོང་གིས་་གཞན་གང་ཟག་གིས་སྟོང་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་ཕྱེ་ན། རྟོག་གེ་འབར་བ་ལས། དེ་རྣམས་ལས་སྔར་བསྟན་པའི་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་དང༌། ཕྱིས་བསྟན་པའི་གནས་བསྟན་་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། མང་སྟོན་པ་དང༌། ཆོས་མཆོག་པ་དང༌། འོད་སྲུངས་པ་རྣམས་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། མུ་ སྟེགས་པའི་འདོད་པས་བཏགས་པའི་བདག་དང༌། བདག་གི
Chinese
各自所作的界限，也是为了后世对这些法类能够引出一定的定解，所以着重讲述，但并非绝对如此。因为论师和圣者在见道和修道二者以何种方式证悟法性上，没有认为有差别。第二（部分）分二：总说和支分之义。第一（总说）分二：义说和 大乘的宗义。第一（义说）：蕴、界、处是空性的基础，而外道所假立的常、一的补特伽罗之我，是所要破斥的。这样一来，补特伽罗之我是没有的，但它的无我却是有的，而且那也是以所破的蕴等三者或者四谛来区分的破斥。如经中说：“此中无我与有情，此法由因及缘生。”又如《心释》中说：“为遮止我执故，说蕴界等之自性。”《摄类学》中也说：“空性的体相是什么？若于何处无有某物，则彼处即以彼物为空性而如实见之，而于此有余者，则谓此有。”如实了知。何处无有何物呢？于蕴、界、处等，无有常、稳、恒、不变之法性，以及我与我所，如是则彼等即以此为空性。余者又是何物呢？即如是无我，然无我性是有，应如是通达空性。如是等等。如《善逝藏论》的分别中说：“诸有为法皆刹那，无我无作者。”如是陈述了义说者的观点。总之，大乘多数都如实宣说补特伽罗无我，因为那是共同的。这样一来，就认为补特伽罗之我是自空的，而蕴等的法并非自空，而是以他——补特伽罗为空的。如果更详细地分，如《正理之光》中说：彼等之中，前述的大众部等八部，以及后述的住有部，一切有部，说假部，法上部，饮光部等，都是说无我的，即外道所承许的我与我所。
English
The distinctions made in each section are also to guide future understanding of those specific phenomena, so they are emphasized, but not absolutely. Because the masters and the noble ones do not consider there to be differences in how they realize the nature of reality through the paths of seeing and meditation. The second (part) has two divisions: the general meaning and the specific meaning. The first (general meaning) has two divisions: the meaning-affirming and the Mahayana system. The first (meaning-affirming): The aggregates, elements, and sense bases are the basis of emptiness, and the permanent and singular self of the person, which is imputed by the non-Buddhists, is to be refuted. Thus, the self of the person does not exist, but its selflessness does exist, and that is also a refutation distinguished by the three or four truths that are to be refuted, such as the aggregates. As it says in the sutra: "Here there is no self or sentient being, this dharma arises from causes and conditions." And as it says in the Commentary on the Mind: "To avert the clinging to self, the aggregates, elements, etc., are taught." And as it says in the Compendium of Topics: "What is the characteristic of emptiness? If something is absent in something, then that is seen as empty of it, and whatever remains here is said to be here." Know it as it is. What is absent in what? In the aggregates, elements, and sense bases, there is no characteristic of permanence, stability, constancy, or immutability, and no self or what belongs to self, so they are empty of that. What remains? That is, there is no self, but there is selflessness, and emptiness should be understood in that way. And so on. As it says in the Differentiation of the Sugata Essence: "All conditioned things are momentary, empty of self and without an agent." Thus, the view of the meaning-affirming ones is stated. In short, most of the Mahayana teachings explain the selflessness of the person as it is, because it is common. Thus, they consider the self of the person to be empty of itself, but the dharmas of the aggregates, etc., are not empty of themselves, but are empty of other—the person. If we divide it even more precisely, as it says in the Blaze of Reasoning: Among them, the eight sections mentioned earlier, such as the Mahasanghika, and the later mentioned Sthavira, Sarvastivada, Vatsiputriya, Dharmottariya, and Bhadrayaniya, all assert selflessness, that is, the self and what belongs to the self that are asserted by the non-Buddhists.
Tibetan
་དང་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མ་གནས་མ་བུ་པ་ལ་སོགས་པ་སྡེ་ལྔ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་དག་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་འཁོར་བར་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྣམ་པ་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་དབང་ནི་དགག་གཞི་དང༌། བདག་གཉིས་སུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཆ་ནི་དགག་བྱ་དང༌། གཞན་དབང་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པའི་ཆ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་དེ། སུམ་ཅུ་པ་ལས། གྲུབ་ནི་དེ་ལ་སྔ་མ་པོ། །རྟག་ཏུ་མེད་པར་གྱུར་པ་གང༌། ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཀུན་བརྟགས་རང་གི་ངོ་བོའམ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ལ་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་ནི་བཏགས་པས་སྟོང་གི་རང་གི་ངོ་བོས་ནམ་ཡང་སྟོང་པར་མི་འདོད། ཤཱནྟི་པས། ཀུན་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་དང༌། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་གནོད་པ་འཇུག་པའི་སྐབས་ཡོད་ཀྱི་གསལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དོན་ལ་ཡོད་པ་ བཀག་ནས་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པའི་གསལ་ཆ་ལ་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་གནོད་པར་བསྟན་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་བདེན་པ་དང་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་མི་འཐད་ཅེས་འགོག་སྟེ། ཤཱནྟི་པས། གཞན་ཡང་དབུ་མ་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འདི་དག་ཚད་མས་མེད་པར་གྲུབ་ན་འགས་ཀྱང་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ། །ཚད་མས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་ནི་་ཅི་ཞིག་ཉེ་བར་བླངས་ནས་ཅི་ཞིག་གདགས་ཡང་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཕན་ཚུན་གཞན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་དགག་པར་མི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །མདོར་ན་འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ནི་ཆོས་བདག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་བརྟགས་་འབའ་ཞིག་ལ་འདོད་ཅིང་མཚན་ཉིད་གཞན་གཉིས་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་རྩོད་མེད་གང་དུ་ཡང་རང་སྟོང་དུ་བསྒྲུབས་པ་མེད་དོ།
Chinese
并且是空性，一切法都说是无我。其余的上座部等五部，说是补特伽罗，补特伽罗是从蕴中不可说为即蕴或异蕴，是六识所知的轮回，应当完全明示，他们这样说。如此说。第二有二，说唯识和说无自性的宗派。第一，依他起是破斥的基础，于二取而遍计所执的部分是所破斥的，依他起遍计所执从本以来空性的部分，认为是圆成实。如《三十颂》中说：成就是彼之先，恒常成为无。如此说。因此遍计执自之体性或相空，而依他起和圆成实是假立而空，不认为以自之体性何时也空。寂天说：遍计所执的自性不是有，依他起和圆成实的自性不是无，因此是远离二边的。并且青色等有损害进入的场合，而明分则不是，这样遮止青色等的相在意义上存在，显示任何道理也不能损害与相分离的识之明分。并且对于说一切法不真实和远离有无之边的说法进行遮止，寂天说：另外，中观派说一切法如幻是中观之道。这样，如果这些以量成立为无，则谁也不能成立为有。对于非量者，仅仅显现也无需说。一切皆无，那么取何而安立何，又说一切非有亦非无是中观之道。那也不合理，因为有和无是互相遣除的体性，因为遮止一者就有了第二者的体性，因此不合理遮止二者。如此说。总之，此宗派不共的所破是法我，那也认为是仅仅遍计所执，其他二相在无著兄弟的论典中，在任何无诤之处也没有成立为自空。
English
And it is emptiness, all dharmas are said to be without self. The remaining five schools, such as the Sthavira school, say that there is a pudgala (person), the pudgala cannot be said to be the same as or different from the skandhas (aggregates), it is the samsara (cycle of existence) that is known by the six consciousnesses, it should be fully clarified, they say. Thus it is said. Secondly, there are two: the school that speaks of consciousness-only and the school that speaks of no self-nature. First, the other-dependent (paratantra) is the basis of refutation, the part that is imputed as the two selves is what is to be refuted, the part of the other-dependent imputed that is empty from the beginning is considered to be the perfectly established (parinispanna). As it is said in the Thirty Verses: Accomplishment is prior to that, constantly becoming non-existent. Thus it is said. Therefore, the imputed is empty of its own essence or characteristic, while the other-dependent and the perfectly established are empty by imputation, and it is never considered that they are empty by their own essence. Shantideva said: The nature of the imputed is not existent, and the nature of the other-dependent and the perfectly established is not non-existent, therefore it is free from the two extremes. And there are occasions when harm can enter into blue and so on, but not into clarity, thus preventing the appearance of blue and so on from existing in reality, showing that no reasoning can harm the clarity of consciousness that is separate from appearance. And they object to the statement that all dharmas are untrue and free from the extremes of existence and non-existence, Shantideva said: Furthermore, the Madhyamikas say that all dharmas being like illusions is the Middle Way. Thus, if these are proven to be non-existent by valid cognition, then no one can prove them to be existent. For what is not valid cognition, what need is there to even mention appearance? Everything is non-existent, so what is to be taken up and what is to be established? And they say that everything is neither existent nor non-existent, which is the Middle Way. That is also unreasonable, because existence and non-existence are characterized by mutual exclusion, because by negating one, the nature of the second exists, therefore it is unreasonable to negate both. Thus it is said. In short, the uncommon object of negation of this school is the self of phenomena, and that is considered to be only the imputed, and in the treatises of the Asanga brothers, in any undisputed place, the other two characteristics have not been established as self-empty.