Tibetan
བ་བོ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཐོབ་པ་ནི་གཟུངས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ། མོས་སྤྱོད་ནི་ཚོགས་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་ལ་བྱས་ནས་སྔ་མ་ལ་བཟོད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་ཕྱི་མ་ལ་དེ་དང་དེའི་རྒྱུའི་གཟུངས་གཉིས་ཀ་བཞག་གོ །རྣམ་སྨིན་དང་ཐོས་ལ་གོམས་པ་ནི་ལམ་དུ་མ་ཞུགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ། །གཟུངས་ཐོབ་པའི་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ནི་ཡོན་ཏན་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་བྱེད་པས་དེ་ནས་ས་དང༌། མཐོང་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སས་རང་རང་གི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གཉེན་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བས་དེ་ནས་གཉེན་ཚོགས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲུབ་བོ། །གང་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པ་མཐའ་དག་གོ །ཇི་ལྟར་ན། དེ་ཁོ་ནར་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་ལྟར་དམིགས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བར་རོ། །གང་དག་དོན་དམ་དུ་བསྒོམ་བྱ་སོགས་མི་འབྱོར་བའམ་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་བརྟགས་པའམ་འཇོག་པ་ཀུན་རྫོབ་ལས་མི་འདའ་བའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ལས་མི་འདའ་བ་ཡང་ངེས་ཚིག་གི་ཁོངས་སུ་སྡུད་པ་ནི་དོན་མིན་ནོ། །གང་གིས་ན། བརྩེ་བ་ནས་གཉེན་པོའི་བར་བཅུ་བདུན་གྱིས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱན་སྣང་ལས། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གོ་རིམ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མ་ལུས་པར་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པས། ཞེས་སོ། །འདིས་ནི་ཁ་ཅིག་སྙིང་རྗེ་སོགས་སྒྲུབ་རྒྱུའི་ཚོགས་བཅུ་བདུན་དུ་བྱས་ནས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་སྒྲུབ་བཅུ་བདུན་ཟུར་དུ་འཆད་པ་ཡང་བཀག་གོ །གསུམ་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་བདུན་འདི་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཛིན་པའམ་དེར་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚོགས་ལ་སཾ་བྷ་ར་ཞེས་འབྱུང་ལ་སཾ་ནི་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ། བྷ་ནི་ངོ་བོ། ར་ནི་འཛིན་པ་སྟེ་མདོར་ན་བྱང་ཆེན་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སོ། །འབྲས་བུར་འཛིན་ཚུལ་ཡང་སྙིང་རྗེ་སོགས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་མ་ལུས་པ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པས་སོ། །ཡི་གེ་ཁ་ཅིག་ལས་འགྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་པ་མ་དག་སྟེ། ཉི་སྣང་ལས། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་དོན་གྱིས་ན་ཚོགས་ཞེས་བརྗོད་དོ། ཞེས་
Chinese
“བ་བོ།” 这样说，是以禅定所获得的，是就陀罗尼的方面来说的。信解行持是对资粮道和加行道两者都适用的，前者是安忍的因，后者是安忍及其因的陀罗尼两者都具备。异熟和听闻的串习，即使没有进入道也有。获得陀罗尼的证悟的阶段，是后后功德的所依，因此从那里开始讲地。成为见道和修道体性的地，以各自断除所断的阶段的差别，成为亲友眷属，因此从那里开始讲亲友眷属。第二是：修习。在哪里修？大乘的意义，发心等等一切。如何修？仅仅在那之中，以不执著所修和能修而证悟，在胜义谛和世俗谛中如幻而执著并修习，因此不超出世俗谛的范围。有些人认为，在胜义谛中，所修等无法获得或不存在，因此在世俗谛中，考察或安立所修等，是为了不超出世俗谛的意义；将不超出世俗谛也包含在词义的范畴中，是没有意义的。以什么修？从慈爱到对治的十七种。就像《现观庄严论光明释》中说的那样：“以如上所说的次第，不超出世俗谛和胜义谛的范围，以慈悲等完全随顺修习一切大乘。”这样就遮止了有些人将慈悲等作为所修的十七种资粮，然后另外阐述能修的十七种资粮。第三是：大悲等是资粮，因为这慈悲等十七种能够执持或引出大菩提。资粮被称为（藏文：ཚོགས།，梵文天城体：सम्भार，梵文罗马拟音：saṃbhāra，汉语字面意思：积聚），（藏文：སཾ།，梵文天城体：सम्，梵文罗马拟音：sam，汉语字面意思：完全）是完全成就，（藏文：བྷ།，梵文天城体：भार，梵文罗马拟音：bhāra，汉语字面意思：负荷）是体性，（藏文：ར།，梵文天城体：र，梵文罗马拟音：ra，汉语字面意思：取）是执持，总之，因为是使大菩提完全成就的体性。执持为果的方式也是，因为慈悲等以二谛的方式修习一切大乘。有些文字中“成就的体性”是不正确的。如《日光释》中说：“慈悲等这些法，是使圆满菩提完全成就的体性的意义，因此称为资粮。”
English
"Ba bo." This is said in terms of the dharani obtained through samadhi. Faith and practice apply to both the paths of accumulation and preparation, with the former being the cause of patience and the latter possessing both patience and the dharani of its cause. The ripening and habituation of hearing are also present even without entering the path. The stage of realization upon obtaining dharani serves as the basis for subsequent qualities, hence the discussion of grounds from there. The grounds, which are the nature of the paths of seeing and meditation, become kinsmen by the distinction of stages in abandoning their respective objects to be abandoned, hence the teaching of kinsmen from there. Second: Practice. Where? All the meanings of the Great Vehicle, such as generating the mind of enlightenment. How? By realizing that the object of practice and the practitioner are not apprehended in that very state, and by engaging in practice by apprehending them as illusions in the ultimate and conventional truths, thus not exceeding the realm of conventional truth. Some believe that in the ultimate truth, the object of meditation and so forth are unattainable or nonexistent, so examining or establishing the object of meditation and so forth in the conventional truth is for the sake of not exceeding the meaning of the conventional truth; including not exceeding the conventional truth within the scope of definition is meaningless. By what? By the seventeen from love to antidote. As it is also stated in the Ornament of Realization with Commentary: "By practicing all the Great Vehicle in accordance with the order explained above, without exceeding the conventional and ultimate truths, with compassion and so forth following after." This also refutes some who make compassion and so forth the seventeen accumulations to be practiced, and then separately explain the seventeen accumulations that are the practitioners. Third: Great compassion and so forth are accumulations, because these seventeen, such as compassion, hold or lead to great enlightenment. Accumulation is called (Tibetan: ཚོགས།, Sanskrit Devanagari: सम्भार, Sanskrit Romanization: saṃbhāra, Chinese literal meaning: gathering), (Tibetan: སཾ།, Sanskrit Devanagari: सम्, Sanskrit Romanization: sam, Chinese literal meaning: complete) is complete accomplishment, (Tibetan: བྷ།, Sanskrit Devanagari: भार, Sanskrit Romanization: bhāra, Chinese literal meaning: burden) is nature, (Tibetan: ར།, Sanskrit Devanagari: र, Sanskrit Romanization: ra, Chinese literal meaning: take) is holding, in short, because it is the nature that makes great enlightenment completely accomplished. The way of holding as a result is also because compassion and so forth practice all the Great Vehicle through the door of the two truths. In some texts, "the nature of accomplishment" is incorrect. As the Sunlight Commentary says: "These dharmas such as compassion are called accumulations because of the meaning of the nature that makes perfect enlightenment completely accomplished."
Tibetan
སོ། །བཞི་པ་ནི། ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ནི་ དབྱེ་གཞིའོ། །དབྱེ་ན་གྲངས་བཅུ་བདུན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་སྙིང་རྗེ་ནས་གཉེན་པོའི་བར་བཅུ་བདུན་ནི་ཚོགས་ཡིན་པས་སོ། །གྲངས་ངེས་འདི་ནི་འཕགས་པས་མཛད་པ་ལྟར་སློབ་དཔོན་དང་ཤཱནྟི་ཨ་བྷྱ་རད་ཀིར་བུད་དྷ་ཤྲཱིས་ཀྱང་བཞེད་ལ། རྣམ་འགྲེལ་དུ། ལམ་དང་ས་བཅུ་གང་ཡིན་དང༌། ཞེས་རྩ་བར་གཟུངས་ཚིག་གིས་མ་ཟིན་པར་བྱས་ཤིང་འགྲེལ་པར་དེ་ལམ་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདྲེན་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཡེ་ཚོགས་ཉི་ཤུར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་བ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་གང་དང་ཡང་མི་མཐུན་ཞིང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་མདོ་ཚིག་ཙམ་ཡང་མ་མཐོང་བར་གསལ་ལོ། །འདིར་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་པ་སྒྲུབ་པ་གཞི་མཐུན་པར་སྦྱར་ཏེ། ཉི་སྣང་ལས། ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་རྣམ་པ་བཅུ་བདུན་ནི་འདི་དག་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟ་སྟེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་དང་ཞེས་པ་ནས་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སོ་ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ལམ་གྱི་ཚོགས་སྦྱོར་ལམ་ན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དང་ཞེས་པས་ཤེ་ན། དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་ནི་ཉི་སྣང་ལས། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དེ་དག་གིས་ནི་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལམ་གྱི་ཚོགས། ཞེས་གསུངས་པ་དང་བསྟུན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ གསུངས་པ་ཡང་མཐོང་སྒོམ་ལམ་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའམ་མཐོང་ལམ་དབུས་ན་གནས་པས་དེ་ལ་སོགས་སྒྲ་སྦྱར་བས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་སྡུད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འདིར་ཐོག་མ་དྲན་ཉེ་ནས་ཐ་མ་མ་འདྲེས་པའི་བར་ལ་བཤད་ཀྱང་ངེས་འབྱེད་དང་པོ་གསུམ་དང་ཚོགས་ལམ་གྱི་སྐབས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བསྟན་པ་ནི་ཞར་བྱུང་གི་མདོ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་འདི་ཡེ་ཤེས་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་མངོན་རྟོགས་ཕལ་མོ་ཆེ་ལ་སྐབས་ཀྱི་མདོ་དང་ཞར་བྱུང་གི་མདོ་རེ་རེ་ཡོད་པ་ཕྱེད་དགོས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། ཡེ་ཤེས་དང༌། ས་དང་། གཉེན་པོའི་ཚོགས་རྟོགས་དཀའ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་རྟོགས་དཀའ་བར་དགོངས་ནས་རྗེ་བཙུན་གྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་མཛད་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དང་པོ་ལ་ཡང་མཛད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་དང༌། ཡུལ་སྟོང་ཉིད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚོགས་བཅུ་བདུན་བསྟན་པ་དེ་ལ་སྟེ་དེའི་ནང་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བྱེ
Chinese
索。第四，关于资粮之建立是分类的基础。分类则有十七种。原因是慈悲到对治之间的十七种是资粮。这个数量的确定，如同圣者所造，导师和寂天、无畏生以及佛智也这样认为。在《释量论》中，“道与地十何者是”在根本颂中没有用陀罗尼词语涵盖，而在注释中将其引入道资粮之中，并且以自性空为他性空的理由，解释说智慧资粮缺少二十一种，这与经和论都不相符，并且连空性的经文都没有见到，这很明显。这里所说的资粮之建立，是与建立基础相同地连接。在《日光论》中说：“资粮之建立的十七种相是这些，即如大悲的资粮”直到“对治的资粮”之间这样说了。如果这样，那么道的资粮就会变成在加行道中没有，因为“见道等道”这样说。如果是这样产生，那么这是与《日光论》中所说相符的，即“从念住开始，直到佛陀的不共法十八种之间，那些是包含见道等道的缘故，是道的资粮。”这样说。这样说也是因为见修道资粮是主要的，或者见道位于中间，因此加上“等”字，是为了包含前后两者，所以没有过失。这里从最初的念住到最后的无不共法之间进行解释，但开悟最初的三种和资粮道的场合以及佛陀的法类是附带的经文。这个道理也可以应用于智慧和福德资粮。这样，大多数现观都各有主要的经文和附带的经文，需要区分开来。第三有三：智慧和地以及对治资粮难以理解，需要分别解说。尊者认为后面两种难以理解，因此作了分别解说，导师也对第一种作了解说。第一种有两个：有境智慧和所境空性之解说。第一是：在所说的十七种资粮中，即从那之中智慧的资粮分别
English
So. Fourthly, the establishment of the accumulations is the basis of differentiation. Differentiation has seventeen aspects. The reason is that the seventeen from compassion to antidote are accumulations. This determination of number, as made by the noble ones, is also accepted by the teacher, Shantideva, Abhayaradakira, and Buddhashri. In the Commentary on Valid Cognition, "Which are the paths and the ten grounds?" In the root text, it is not covered by dharani words, and in the commentary, it is introduced into the accumulation of paths, and the reason for emptiness of self-nature is made the reason for emptiness of other-nature, and it is explained that the accumulation of wisdom lacks twenty-one, which is not in accordance with either sutras or treatises, and it is clear that even the sutra words of emptiness are not seen. Here, the establishment of the accumulations is connected in the same way as the establishment of the basis. In the Sunlight Treatise, it says, "The seventeen aspects of the establishment of the accumulations are these, namely, the accumulation of great compassion," and so on, up to "the accumulation of antidotes." If so, then the accumulation of paths will become non-existent in the path of joining, because it says, "the path of seeing and so on." If this is the case, then this is in accordance with what is said in the Sunlight Treatise, namely, "From the establishment of mindfulness onwards, up to the eighteen unshared qualities of the Buddha, those are the accumulations of the path because they include the path of seeing and so on." This is also said because the accumulations of the path of seeing and meditation are the main ones, or because the path of seeing is in the middle, therefore, by adding the word "and so on," it is to include both the former and the latter, so there is no fault. Here, it is explained from the initial mindfulness to the final non-shared qualities, but the first three decisive discriminations and the occasion of the accumulation path and the teachings of the Buddhas are incidental sutras. This reasoning can also be applied to the accumulations of wisdom and merit. Thus, most of the Abhisamayalankara have a main sutra and an incidental sutra, which need to be distinguished. The third has three: wisdom, grounds, and antidote accumulations are difficult to understand and need to be explained separately. The venerable one thought that the latter two were difficult to understand, so he made separate explanations, and the teacher also made explanations for the first one. The first has two: the subject-possessor wisdom and the object emptiness are explained. The first is: among the seventeen accumulations that are taught, namely, from that, the accumulation of wisdom separately.