Tibetan
་ཕྱིར་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་གསུངས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་གི་ སྐབས་སུ་མདོ་ལས་དེའི་དབྱེ་བ་མང་པོ་ཞིག་གསུངས་པ་དེ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་འབྲེལ་ནི། ཆོས་དཀོན་མཆོག་ལ་གདམས་པ་ཡན་ཆད་དུ་ཡུམ་ལ་བསླབ་པ་དང་བརྩོན་ཚུལ་རྣམས་གསུངས་ལ་དེ་ནས་དེ་ལྟར་བརྩོན་པའི་བྱང་སེམས་དེ་རྣམས་གང་ནས་འདིར་སྐྱེས་འདི་ནས་གང་དུ་སྐྱེ་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་དགེ་འདུན་འདི་རྣམས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ། གང་ལས་དབྱེ་བའི་གཞི། ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བའི་གྲངས། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། དེ་དག་གང་གིས་མཚོན་བསམ་པ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན། རིགས་བྱིན་ཤེར་འབྱུང་བུད་དྷ་ཤྲཱི། ཨ་བྷྱ་ཀ་ར་རྣམས་ནི་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ལ་འབྱེད་པར་བཞེད་དེ། འདི་རྒྱུད་བླ་མར། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་བཤད་པ་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་ལ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་པས་དེ་དང་མཐུན་ནོ། །ཤཱནྟི་པ་ནི། ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་ནས་བཟུང་སྟེ། ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་ལམ་པ། དེ་ནས་བཞི་མཐོང་ལམ་པ། དེ་ནས་བཅུ་བཞི་སྒོམ་ལམ་པའོ་ཞེས་སྔ་མ་དག་འཆད་དོ། །འོན་ཀྱང་མདོར། བྱང་ཆེན་ཡུམ་གྱི་གནས་པ་འདིས་གནས་པ་དེ་གང་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ། འདིར་སྐྱེས་པ་ལགས། ཞེས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ན། དག་ལྡན་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ཞེས་གསུངས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་སོ་ སོ་ལ་གནས་པ་ངོས་བཟུང་བ་མི་སྣང་ངོ༌། །དེས་ན་དག་ལྡན་གྱི་ལུང་དེ་སྦྱོར་ལམ་ནས་ས་མཚམས་མཛད་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་འགྲོའོ། །སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་དགེ་འདུན་དུ་བཤད་པ་སྣང་ཡང་ལམ་གྱི་གསལ་ཁ་མེད་དོ། །དད་མོས་ཀྱི་མདོར་ལྷ་ཚེ་རིང་པོར་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའི་ལན་གྱི་སྐབས་སུ། ཡུལ་བ་ག་ལ་པའི་མཁས་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པའི་མི་ཁོམ་པ་མ་ལུས་པར་ཟད་པ་ནི་བཟོད་པ་ནས་ཡིན་ཏེ། ངན་འགྲོ་མེད་པས་ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པས་སོ། །དེས་ན་དྲོད་རྩེར་མི་ཁོམ་པ་ཕལ་ཆེར་ཟད་ཀྱི་མ་ལུས་པ་མིན་པས་འདུ་ཤེས་མེད་པ་པར་སྐྱེས་པ་དེ་དྲོད་རྩེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྨད་པའི་གནས་དེར་ཡུན་ཐུང་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཆུང་བ་མྱོང་ཞེས་ཟེར་ཏེ་དེའི་ལུགས་ཀྱིས་ཀྱང་འདིའི་དགེ་འདུན་ལ་སོ་སྐྱེ་འདོད་དོ། །དེ་དག་ལས་བ་ག་ལ
Chinese
因此说了中间的两个偈颂。其理由是：为了容易理解僧宝时，经中说过的众多分类。经的关联是：在法宝到传授诀窍之间，说了对佛母的修学和精进的方式，然后提问说，如此精进的菩萨们从哪里生到这里，从这里生到哪里？回答时说了这些僧众。第二（部分）有五（个方面）：从何处划分的基础，如何划分的数量，划分的各自自性，认为这些以什么来表示，显示其他的特殊法。第一（方面）是：圣者和论师。种施、慧生、佛吉祥（Buddhaśrī）、无畏生（Abhyākara）等认为是对圣者僧众进行区分，这在《宝性论》中，对僧宝的解说，与（其）解说从初地以上无碍地解说相符。寂天（Śāntipa）是：从决择分开始，等等，跟随其后，最初两个是加行道者，然后四个是见道者，然后十四个是修道者，如此解说前者们。然而，在经中，大菩萨佛母的住处，此住处从哪里死后转生，生到这里呢？在解释其意义时，《具足》中说：安住于般若波罗蜜多，是指与决择分相应等等。除了这样说以外，没有明确指出安住于加行道、见道、修道三者各自的情况。因此，《具足》的教证可以作为从加行道开始划定界限的依据。在《精华最胜》中，似乎有关于不退转僧众的解说，但没有明确说明道路。在《信解》的经中，在关于转生为长寿天的辩论的回答中，根据域嘎拉巴（Yulvagalapa）智者的观点，地狱等所有无暇之处的消失是从忍位开始的，因为没有恶趣，所以对大法有忍耐。因此，在暖位和顶位，大多数无暇之处消失了，但不是全部消失，所以转生到无想天的是顶位者，而且据说在那里，在那个低劣的地方，经历的时间很短，痛苦也很小，按照他们的观点，也认为此处的僧众是凡夫。在这些之中，域嘎拉
English
Therefore, the two intermediate verses were spoken. The reason for this is: in order to easily understand the many distinctions of the Sangha Jewel that were spoken in the sutras. The connection of the sutra is: up to the instructions on the Dharma Jewel, the ways of learning and striving for the Mother were spoken, and then the question was asked, "From where do these Bodhisattvas who strive in this way take birth here, and from here where do they take birth?" In response, these Sanghas were spoken. The second (part) has five (aspects): the basis from which to differentiate, the number of how to differentiate, the individual nature of the differentiated, the thought of what these are represented by, and the teaching of other special qualities. The first (aspect) is: the noble ones and the teachers. Kinds of Giving, Wisdom Arising, Buddhaśrī, Abhyākara, etc., consider the differentiation to be made on the noble Sangha, and this is in the Uttaratantra, the explanation of the Sangha Jewel is in accordance with the explanation of the first bhumi and above without obstruction. Śāntipa is: starting from the part of ascertainment, etc., following after that, the first two are the path of joining, then the four are the path of seeing, then the fourteen are the path of meditation, thus explaining the former ones. However, in the sutra, the dwelling place of the Great Bodhisattva Mother, from where did that dwelling place die and transmigrate, and take birth here? In explaining its meaning, the "Complete" says: "Dwelling in the Prajñāpāramitā means being in accordance with the part of ascertainment, etc." Apart from saying that, it is not clear to identify the dwelling in the path of joining, the path of seeing, and the path of meditation individually. Therefore, the quote from the "Complete" can be used as a basis for delineating the boundary from the path of joining. In the "Essence Supreme," there seems to be an explanation of the non-returning Sangha, but there is no clear explanation of the path. In the sutra of "Faith and Devotion," in the answer to the debate about being born as a long-lived god, according to the view of the wise men of Yulvagalapa, the exhaustion of all the unfree states such as hell begins from the stage of patience, because there is no bad rebirth, therefore there is patience for the great Dharma. Therefore, in the heat and peak, most of the unfree states are exhausted, but not all, so those who are born in the non-perceptual realm are those at the peak, and it is said that there, in that inferior place, the time experienced is short and the suffering is small, and according to their view, they also consider the Sangha here to be ordinary beings. Among these, Yulvagalapa
Tibetan
་པའི་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདི་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུང་ལ་ཚད་མར་བྱེད་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འཕགས་པ་ཁོ་ནར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་དྲོད་རྩེ་བ་ཐར་བའི་ལམ་ཡིན་མིན་ལ་འཁྲུལ་བ་མི་སྲིད་ལ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་པར་སྐྱེ་བ་ལ་དེའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་ཐར་ལམ་དུ་འཁྲུལ་བར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པས་སོ། །དག་ལྡན་གྱི་བཞེད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ཞེས་པའི་དགེ་འདུན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱང་བཞེད་ལ། སྐྱབས་གསུམ་ཡ་གྱལ་གྱི་དགེ་འདུན་ནི་སར་ཞུགས་ ཡིན་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་པས་སོ། །དེས་ན་ངེས་འབྱེད་ལ་གནས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་དགེ་འདུན་ཙམ་དུ་རུང་ཡང་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་མི་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མདོ་དང་རྒྱན་མ་སྦྱར་བ་དང༌། སྦྱར་བའི་འདྲེན་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། འབུམ་ཉི་ཁྲི། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་གསུམ་དུ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གཞན་དང༌། དགའ་ལྡན་དང་མིའི་ནང་ནས་ཚེ་འཕོས་ཏེ་འདིར་སྐྱེས་པར་རིག་པར་བྱ། ཞེས་གསུམ་གསུངས་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་ལྷ་ཚེ་རིང་པོར་སྐྱེ་བའི་མདོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་འབྲལ་བར་མི་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་དོའི་བར་རྣམས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་ཞེ་ལྔ་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གསུམ་རིམ་པ་ལྟར་བྱང་སེམས་དབང་པོ་རྣོ་འབྲིང་རྟུལ་གསུམ་གྱིས་མཆོག་འབྲིང་དམན་གསུམ་དུ་གནོད་འཇོམས་གཉིས་ལས་བཤད་ལ། འབུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་ལས་དང་པོ་གསུམ་མདོར་བསྟན་དང་ལྷག་མ་ཞེ་ལྔ་རྒྱས་བཤད་དུ་བྱས་སོ། །ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས་ལས། ཐབས་མཁས་མི་མཁས་གཉིས་སུ་བསྡུས་ནས་ཐབས་མི་མཁས་པ་ལ་ལྷ་ཚེ་རིང་པོ་དང་འདོད་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བ་གཉིས། ལྷག་མ་ཞེ་གསུམ་ཐབས་མཁས་སུ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཐབས་མི་མཁས་པ་ལ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཞེ་ལྔ་བགྲང་བར་གཉིས་ཀ་མཐུན་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཆ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་མདོ་གསུམ་གར་ཞེ་གཉིས་པའི་ཐད་དུ་བྱང་ཆེན་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ཕྱིན་ཆད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་ནམ་ཡང་དགེ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མི་གཏོང་བ་དག་ཀྱང་ཡོད་ དོ། ཞེས་པ་ནི། ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས་སུ་མ་བགྲངས་པར་ཕྱོགས་བཅུའི་འགྲེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་མདོ་ལས་སེམས་དཔའ་བཅུ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལ་ཕྱོགས་བཅུ་པོ་རེ་རེ་དང་བཅུ་བསྡོམས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་བགྲངས་སོ། །འབུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་ལས་བཅུ་པོ་བསྡོམས་པ་མདོ་ན་མེད་པས་དེ་མ་བགྲངས་པར་མདོ་ན་ཡོད་པའི་དགེ་བཅུའི་ལམ་མི་གཏོང་བ་བགྲངས
Chinese
某些人的观点是合理的，因为他们以导师的教言为准绳，导师只讲了圣者。大乘的暖位和顶位是否是解脱之道，不会有疑惑。大车派认为，误以为生于无想天的禅定是解脱之道。达拉丹的观点也是合理的，因为他们认为佛陀等三宝中的僧众也包括自己。圣者无著说过，三皈依之一的僧众是入地者。因此，安住于决择分位的，仅仅是不会退转的僧众也可以，但不能作为僧宝。第二部分分为两点：不结合经和论，以及结合的引导方式。第一点是：《十万颂般若经》、《两万颂般若经》、《八千颂般若经》三部经中，从其他佛土、兜率天（藏文：དགའ་ལྡན།）和人间去世后，转生到这里，应当了知。说了这三种情况之后，从长寿天子的经中，一直到不与佛陀的法之光明分离之间，说了四十五种情况。其中前三种，依次是菩萨根器利、中、钝三种，在两种破魔中，分为上、中、下三种。在《十万颂》的破魔中，前三种是略说，其余四十五种是广说。在《三部般若经》的破魔中，归纳为善巧和不善巧两种，不善巧的是转生为长寿天子和欲界两种，其余四十三种是善巧。这样，将不善巧分为两种，然后数出四十五种，这两者是相同的，只有这一点不同：像这样，在三部经中，在第四十二种情况中，从发起菩提心之后，直到获得不退转地之间，永远不舍弃十善业道。这在《三部般若经》的破魔中没有计数，而是在讲述十方时，经中说有十位菩萨，将十方每一方和十方总和各算作一个来计数。在《十万颂》的破魔中，因为经中没有十方总和，所以没有计数，而是计数了经中有的不舍弃十善业道。
English
Some people's views are reasonable because they take the teacher's words as the standard, and the teacher only spoke of the noble ones. There is no doubt that the heat and peak positions of the Mahayana are the path to liberation. The great chariot schools believe that mistakenly thinking that being born in the realm of non-thought is the path to liberation. Dala Dan's view is also reasonable because they believe that the Sangha of the Three Jewels, including the Buddha, also includes themselves. The noble Asanga said that the Sangha, one of the Three Refuges, is the one who has entered the ground. Therefore, those who abide in the stage of ascertainment, even if they are only the Sangha who will not regress, are acceptable, but they cannot be the Sangha Jewel. The second part is divided into two points: not combining the Sutras and Shastras, and the way of guiding by combining them. The first point is: In the three Sutras of the Hundred Thousand Prajnaparamita Sutra, the Twenty Thousand Prajnaparamita Sutra, and the Eight Thousand Prajnaparamita Sutra, it should be known that after passing away from other Buddha lands, Tushita (Tibetan: དགའ་ལྡན།), and the human realm, they are reborn here. After saying these three situations, from the Sutra of the Long-lived Devas, up to the point of not being separated from the light of the Buddha's Dharma, forty-five situations are mentioned. Among them, the first three are the three types of Bodhisattvas with sharp, medium, and dull faculties, respectively, and are divided into three types of superior, medium, and inferior in the two types of destroying obstacles. In the destruction of obstacles in the Hundred Thousand Sutra, the first three are briefly explained, and the remaining forty-five are explained in detail. In the destruction of obstacles in the Three Prajnaparamita Sutras, they are summarized into two types: skillful and unskillful. The unskillful ones are the two types of being reborn as long-lived Devas and in the desire realm, and the remaining forty-three are skillful. In this way, dividing the unskillful into two types, and then counting forty-five types, these two are the same, with only this difference: Like this, in the three Sutras, in the forty-second situation, from the time of generating Bodhicitta, until the attainment of the irreversible ground, they never abandon the path of the ten virtuous actions. This is not counted in the destruction of obstacles in the Three Prajnaparamita Sutras, but when explaining the ten directions, the Sutra says that there are ten Bodhisattvas, and each of the ten directions and the sum of the ten directions are counted as one. In the destruction of obstacles in the Hundred Thousand Sutra, because the sum of the ten directions is not in the Sutra, it is not counted, but the non-abandonment of the path of the ten virtuous actions, which is in the Sutra, is counted.