Tibetan
་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུམ་སྟེ་དྲུག་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་དགུའོ། །བཞི་པ་ལ་ནི་བཅུ་གཉིས་སོ། །ལྔ་པ་ལ་ནི་བཅོ་ལྔ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་གང་སྤེལ་ལས་ཀྱང་ངོ༌། །འོ་ན་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་གསུམ་སྤེལ་དང་སྤེལ་ལུགས་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ གསུམ་སྤེལ་ནུས་ན་ཐམས་ཅད་སྤེལ་ནུས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དོན་གསལ་ལས། དང་པོ་ལ་ནི་སེམས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་དེ་ལ་ནུས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ཞེས་པ་ལྟར་དཀྱུས་ཐོག་རེ་རེ་ལ་གསུམ་སྤེལ་ལ་སོགས་པ་ཚན་པ་རེ་རེ་སྤེལ་ནུས་ཀྱང་གཞན་སྤེལ་མི་ནུས་པ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལ་གནས་གཙང་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཟག་བཅས་ཡིན་ཏེ། ཟག་མེད་ནི་སྲིད་པ་གཅོད་པས་སོ། །ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་སྔ་ཕྱིའི་ཊཱིཀ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མཉམ་གཞག་ཟག་མེད་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གཉིས་བར་དུ་རྗེས་ཐོབ་ཟག་བཅས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་སྤེལ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་ཆོས་མངོན་པའི་དོན་དུ་མི་སྣང་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ལ་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གང་ནས་ཀྱང་མ་བཤད་ལ་རིགས་པས་ཀྱང་མི་འཐོབ་སྟེ། ས་གོང་འོག་ལ་ཞི་རགས་སུ་ལྟ་བ་ནི་འོག་ས་ལས་རྒྱལ་བའི་ལམ་ཡིན་ལ་དངོས་གཞི་ཟག་བཅས་ནི་སྤོང་ལམ་ཡིན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འོག་ས་ལས་ནི་ཉེར་སྡོགས་ཀྱིས་རྒྱལ་ཟིན་ལ་བརྩིགས་པས་རྩིག་པ་ལས་འབྱུང་མི་ནུས་པ་ལྟར་ཟག་བཅས་ཡིན་པས་རང་ས་དང་གོང་ས་ལས་རྒྱལ་བར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ན་འདིའི་ཟག་བཅས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་དག་པ་བ་ཡིན་པ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་ནི། སྙོམས་འཇུག་རྣམས་གྱི་རོ་མྱངས་ཏེ་འབྲས་བུ་ཆེའི་བར་དུ་སྐྱེ་ཞིང་གནས་གཙང་བོར་ཏེ་གཟུགས་མེད་དུ་རིམ་གྱིས་སྐྱེས་ནས་སྲིད་རྩེར་འདའ་བའོ། །འདི་གཟུགས་སུ་ཉེར་འགྲོ་དགུར་མི་གཏོགས་ཀྱང་གཟུགས་སུ་ ཉེར་འགྲོ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྟེན་ལ་འདའ་བས་མིན་གྱི་འདོད་པ་ནས་དེར་སྐྱེ་བ་ལ་བྱེད་པས་སོ། །འོག་མིན་དང་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་གཉིས་དེ་གཉིས་སུ་འགྲོ་བར་མ་ངེས་ན་གོང་འཕོ་བཞི་པོ་འདིའི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འཕར་གསུམ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི་བླངས་ནས་གནས་གཙང་དང༌། སྲིད་རྩེར་འགྲོ་ནི་སྲིད་རྩེར་མ་ངེས་ཀྱང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྟེན་ལ་འདའ་དགོས་པར་སེམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་ཀྱི་ཀུན་སྦྱོར་ཟ
Chinese
具有漏洞和不具有漏洞被称为三，即是六。第三个是九。第四个是十二。第五个是十五，也应当像那样结合。这样说，并且在何处扩展中也是如此。那么，对于剩余的那些，也是因为三的扩展和扩展方式没有差别。 如果能进行三的扩展，那么是否会变成能够扩展一切呢？《义明》中说：第一个是心三，意思是说，对于那个人来说，只有那么多的能力，对于下面的那些也应当那样说。像这样，虽然能够对每一个单独的整体进行三的扩展等等，但因为不能扩展其他的，所以没有过失。对此，生于净居天的原因是具有漏洞，因为不具有漏洞会断绝有。对于具有漏洞和不具有漏洞的意义，所有前后的注释者都认为，在等持不具有漏洞的具有真实相的二者之间，是后得具有漏洞的寂静和粗大的相的扩展，这在法相的意义上并不明显，因为在禅定的正行中，任何地方都没有说寂静和粗大的相，而且从理智上也无法获得，因为将上下地视为寂静和粗大，是从下地胜出的道，而正行具有漏洞则是舍道，因为这是矛盾的。因为从下地已经通过近取胜出，就像用砖无法从墙壁中产生一样，因为具有漏洞，所以无法胜过自己的地和上地。因此，这里的具有漏洞仅仅是世间善的清净而已。第二是前往有顶，体验各种等至的滋味，生到大果之间，舍弃净居天，逐渐生到无色界，然后超越到有顶。虽然这不属于九种接近色界，但却是接近色界，因为它的意义不是依靠色的所依而超越，而是从欲界生到那里。如果不确定下敏和前往有顶二者会去往那二者，那么这四种上迁的特征是什么呢？对于三个跳跃，按照顺序，从色界的生有中取走二、三、四，然后是净居天。前往有顶虽然不确定是有顶，但必须依靠无色界的所依而超越，我是这样想的。第二是，色的所有结缚。
English
That which has outflows and that which has no outflows are called three, which makes six. The third is nine. The fourth is twelve. The fifth is fifteen, and it should be combined in the same way. It is said, and it is also in whatever is expanded. Then, for the remaining ones, it is also because there is no difference between the expansion of three and the way of expansion. If one can expand three, will it become possible to expand everything? In Don Sal it says: The first is three minds, which means that for that person, there is only that much ability, and the same should be said for the ones below. Like this, although one can expand each individual unit by expanding three, etc., there is no fault because one cannot expand others. The cause of being born in the Pure Abodes is that which has outflows, because that which has no outflows cuts off existence. Regarding the meaning of having outflows and not having outflows, all the earlier and later commentators think that between the two that have the aspect of samadhi without outflows and truth, the subsequent attainment that has the aspect of having outflows, quiescence and coarseness is expanded, which does not seem to be the meaning of the Abhidharma, because in the actual basis of meditation, the aspect of quiescence and coarseness is not explained from anywhere, and it cannot be obtained by reason, because seeing the upper and lower grounds as quiescence and coarseness is the path of overcoming the lower ground, and the actual basis of having outflows is the path of abandonment, because it is contradictory. Because one has already overcome the lower ground by proximity, just as bricks cannot arise from a wall, because it has outflows, it cannot overcome its own ground and the upper ground. Therefore, the having outflows here is merely the purity of worldly virtue. The second is going to the peak of existence, experiencing the taste of all the absorptions, being born up to the great fruit, abandoning the Pure Abodes, gradually being born into the formless realm, and then passing beyond to the peak of existence. Although this does not belong to the nine that approach form, it is approaching form, because its meaning is not passing beyond relying on the basis of form, but doing it from desire to be born there. If it is not certain that the two, Aghmin and going to the peak of existence, will go to those two, then what are the characteristics of these four upper migrations? For the three leaps, in order, taking two, three, and four from the form realm of existence, and then the Pure Abodes. Going to the peak of existence, although it is not certain to be the peak of existence, one must pass beyond relying on the formless realm, I think. The second is, all the fetters of form.
Tibetan
ད་པའི་མཐུས་འདི་ནས་གཟུགས་སུ་མི་འགྲོ་བར་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའོ། །འདིར་སྐྱེ་བ་ལ་བར་དོ་མེད་པས་སྐྱེས་ཙམ་ནས་འདའ་བ་དང༌། བྱེད་བཅས་དང༌། བྱེད་མེད་དང༌། གོང་འཕོ་བཞི་ཡོད་དེ། མཛོད་ལས། གཞན་ནི་གཟུགས་མེད་འགྲོ་རྣམས་བཞི། ཞེས་སོ། །དབྱེ་བ་དེ་དག་ཕྱིར་མི་འོང་འདོད་པར་ཚེ་གྱུར་ལའང་རུང་ངམ་ཞེ་ན། མེད་དེ་མཛོད་ལས། འདོད་པར་ཚེ་ཡོངས་གྱུར་པའི་འཕགས། །ཁམས་གཞན་དུ་ནི་འགྲོ་བ་མེད། ཅེས་པས་སོ། །འདོད་པར་ཚེ་གྱུར་གྱི་ཕྱིར་མི་འོང་གི་དོན་ནི་ཚེ་དང་པོ་ལ་འབྲས་བུ་དང་པོ་གཉིས་གང་རུང་ཐོབ་ནས་ཚེ་གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་རྒྱལ་པོ་སྲས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །འདི་ཚེ་དེ་ལ་འདའ་བ་དང༌། གཟུགས་ཁམས་སུ་ཚེ་གྱུར་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་ལྟ་བུ་ནི་ཁམས་གཞན་གཟུགས་མེད་དུའང་འགྲོ་བར་རང་འགྲེལ་ལས་སོ། །དབྱེ་བ་འདི་དག་མི་རུང་བའི་དམིགས་བསལ་མཛོད་འགྲེལ་ལས། དེ་གཅིག་པུ་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་གི་ཕྱིར་མི་འོང་མཐོང་ལམ་གྱི་སྔར་ཅི་ཡང་མན་ཆད་ལ་ཆགས་བྲལ་ལ་དབྱེ་བ་འདི་དག་མི་རུང་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་རུང་བར་སེམས་ཏེ། ཁམས་དང་ས་དེ་དང་དེའི་ཉོན་མོངས་མ་སྤངས་པའི་ངང་ནས་ཤི་བ་ན་དེ་དང་དེར་སྐྱེ་ཞིང་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་མ་སྤངས་པའི་ཐོད་རྒལ་བའི་ཕྱིར་མི་འོང་དུ་མི་སྲིད་ལ་དེ་དག་འདོད་རྟེན་ལ་འདའ་བར་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐར་གྱིས་པ་ལ་དབྱེ་བ་འདི་དག་རུང་བ་ནི་ཤུན་ཏུ་གྲགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་གཟུགས་སུ་ཉེར་འགྲོ་ལྔ་དང་གཟུགས་མེད་ཉེར་འགྲོ་བཞི་པོ་དེ་འདོད་པ་དང་ཁམས་གོང་མ་གང་གི་རྟེན་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། མཛོད་ལས། གཟུགས་སུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་དགུར། །བཤད་དོ་དེ་དག་ཁྱད་པར་རྣམས། །ལས་དབང་ཉོན་མོངས་བྱེ་བྲག་ལས། ཞེས་སོ། །འདིས་བར་དོར་འདའ་བ་གསུམ། སྐྱེས་འདའ་བ་གསུམ། འཕར་བ་གསུམ་ལ་ལས་དབང་པོ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་འབྱེད་དེ། རིམ་པ་ལྟར་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ཙམ་དང༌། སྐྱེས་ནས་མྱོང་འགྱུར་དང༌། ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་ལས་ཅན་ནི་ཁྱད་པར་དང་པོའོ། །དབང་པོ་རྣོ་འབྲིང་རྟུལ་བ་ནི་གཉིས་པའོ། །སྤང་བྱ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ནི་གསུམ་པའོ། །གསུམ་ཚན་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ལ་ནི་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་ལ་དབང་པོ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་དོ། །གསུམ་ཚན་ཐ་མ་ལ་ནི་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་དེ། སྐྱེ་བ་མང་ཉུང་ཡོད་པས་སོ། །འདི་དག་རང་འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་སུ་ཉེར་འགྲོ་ལྔ་རྩོ
Chinese
以彼之威力，不从此转为色身，而于无色中受生。此处受生无有中阴，故一生即逝，以及有作、无作、上转四种。如《俱舍论》云：‘余者无色行者四。’如是。若问此等差别，于不还欲界寿尽者亦可有耶？答：无有。如《俱舍论》云：‘欲界寿尽之圣者，不往余界。’故。欲界寿尽之不还者，其义为于第一生中获得初果二者之一，于第二生中转为不还者，国王之子如是说。此于彼生中逝没，以及于色界中寿尽，如往有顶等，亦往余界无色界，出自自释。此等差别不可有之特例，出自《俱舍论释》云：以唯说彼故。于离贪先已行之不还者，见道之前任何之下者，于离贪不容有此等差别，然于彼之外者则可有，如是思之。若于彼界与地，未舍彼与彼之烦恼而死，则生于彼与彼处，且于未舍上界二者之烦恼而超越者，不可能成为不还者，且彼等亦不决定于欲界依处而逝没故。渐次行者容有此等差别，是为众所周知。第三者，若问五种趣色与四种趣无色，彼等依于欲界与上界何者而行耶？《俱舍论》云：‘趣色近行有九种，说彼等之种种差别，由业、根、烦恼之差别。’如是。此以中阴逝没三者、生已逝没三者、跳跃三者，由业、根、烦恼之门而作差别。次第而言，仅有现证、生已受报、于他次数受报之业者，是为第一种差别。根之利钝中庸是为第二种。所断之小中大是为第三种。前二之三者之中，无有业之差别，然有根与烦恼之差别。最后之三者，亦有业之差别，以有生之多寡故。此等出自自释所说，故五种趣色
English
By the power of that, one does not transfer from here to a form body, but takes birth in the formless realm. Here, since there is no intermediate state for birth, one passes away immediately after birth, and there are four types: with action, without action, and upward transference. As the Treasury of Knowledge states: 'The others, the formless goers, are four.' Thus it is. If asked whether these distinctions also apply to those who attain the end of their lives in the desire realm as non-returners, the answer is no. As the Treasury of Knowledge states: 'A noble one who has completely exhausted their life in the desire realm does not go to another realm.' Therefore, the meaning of a non-returner who has exhausted their life in the desire realm is that they have attained one of the first two fruits in their first life, and in their second life, they become a non-returner, as explained by the King's Son. This refers to passing away in that life, and exhausting one's life in the form realm, such as going to the peak of existence, also going to another realm, the formless realm, as stated in the auto-commentary. The exception to these distinctions being inapplicable is stated in the Treasury of Knowledge Commentary: 'Because it is said to be only that.' For a non-returner who has previously practiced detachment, before the path of seeing, anything less than that, these distinctions are not applicable to detachment, but it is thought that they are applicable to those other than that. If one dies in that realm and place without abandoning the afflictions of that realm and place, they will be born in that realm and place, and one who transcends without abandoning the afflictions of the two upper realms cannot become a non-returner, and it is not certain that they will pass away relying on the desire realm. These distinctions are said to be applicable to gradual practitioners, as is well known. Thirdly, if asked which realm, the desire realm or the upper realms, the five types of those who approach form and the four types of those who approach the formless rely on, the Treasury of Knowledge states: 'There are nine types of those who approach form. The various distinctions of these are explained through the differences of karma, faculties, and afflictions.' Thus it is. This distinguishes the three who pass away in the intermediate state, the three who pass away after being born, and the three who leap, through the doors of karma, faculties, and afflictions. In order, those with karma that only manifests, those who experience the result after being born, and those who experience the result in other instances are the first distinction. The sharpness, mediumness, and dullness of the faculties are the second. The small, medium, and large to be abandoned are the third. Within the first two of the three sets, there is no difference in karma, but there is a difference in faculties and afflictions. In the last three sets, there is also a difference in karma, because there are many or few births. These are explained in the auto-commentary, so the five types of those who approach form...