Tibetan
།དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་ནོར་བར་སྨྲ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དོན་རགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་པཎ་ཆེན་འདི་འཁྲུལ་བ་ག་ལ་སྲིད། བཞི་པ་དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པ་ནི། སྲིད་རྩེའི་སྒོམ་སྤང་བརྒྱད་པ་སྤངས་ལ་དགུ་པ་སྤོང་བ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ ལ་ཞུགས་པའོ། །དེ་དག་ནི་རྒྱན་སྣང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་གསེར་གླིང་པས་ཀྱང་བྲིས་པའི་དགོངས་པའོ། །ཤེར་འབྱུང་གིས་གོང་འཕོའི་སྐབས་སུ་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤངས་པར་བཤད་པ་ནི་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀའི་དགོངས་པ་མིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གྲངས་འདྲེན་ལུགས་འགྲེལ་པ་འདིའི་དགོངས་པར་སྣང་ངོ༌། །ལྔ་པ་རང་རྒྱལ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་ནས་རང་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བ་ན་རང་རྒྱལ་དུ་འགྱུར་བའོ། །རྒྱན་སྣང་ལས། རང་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ་ཞེས་པས་དགྲ་བཅོམ་མི་འདྲེན་པ་དགོངས་པར་གོ་སྟེ། འདྲེན་ན་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་མིང་ཅན་མི་འདྲེན་པ་མི་འཐད་དེ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པས་སོ། །ཚིག་གསལ་དུ་ཐ་མ་འདི་གསུམ་རིམ་པ་ལྟར་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀའི་དོན་བྱེད་པའི་སེམས་དཔའ་མཆོག་གོ་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུན་ཞུགས་ལ་ལྔ། ཕྱིར་འོང་ལ་གསུམ། ཕྱིར་མི་འོང་བཅུ། དགྲ་བཅོམ་འབྲས་ཞུགས་རང་རྒྱལ་ཏེ་ཉི་ཤུའོ། །དེས་ན་རྩ་བར་བསྟན་པ་ལ་བཅུ་བདུན་ཁ་བསྐང་བ་ལ་གསུམ་བྱེད་པ། འདི་དང་རྒྱན་སྣང་གི་དགོངས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། འབྲས་བུ་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་གནས་པ་དང་འབྲས་བུ་བཞི་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་ནི་གོ་སླ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བསྡུས་པར་མ་བཤད་དོ། ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན། དང་པོ་ལ་གཉིས། སྦྱོར་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྟེན། བརྟེན་པ་སྦྱོར་ བའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལུས་རྟེན་ནི་རང་འགྲེལ་ལས། གསུམ་ནི་མི་དག་གི་ནང་ཁོ་ན་དང་གླིང་གསུམ་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །སྔོན་སྐྱེད་པ་རྣམས་ནི་ལྷ་དག་གི་ནང་དུ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། ལྷ་དག་གི་ནང་དུ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེས་ན་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ལ་སྐྱེ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་སེམས་རྟེན་ནི་མཛོད་ལས། མི་ལྕོགས་མེད་པ་དང༌། །ཁྱད་པར་བསམ་གཏན་ས་པའོ། ཞེས་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་དང༌། གཉིས་ནི་འོག་ནའང་ཡོད་པའམ། ཞེས་བཙུན་པ་དབྱངས་སྒྲོག་དྲོད་རྩེ་གཉིས་འདོད་པའི་ས་ལ་ཡང་བརྟེན་པར་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལའང་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ནས་ཆོས་རྒྱུན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དང༌། མཛོད་ལས། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་པ། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། ཞེས་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིའི་ལྟར་ན་སྦྱོར་ལམ་དུ་མ་ཟད་ཆོས་རྒྱུན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ཕྱིན་ཆད་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཐར་ཟད་པར་འགོག་སྙོམས་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བས་གཙོ་བོར་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བརྟེན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཕྱེ་བའི་བློ་གང་ཡིན་བརྟག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་དང༌། སོ་སོའི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ནི། སྒོམ་བྱུང་ ཞེས་པའི་མཛོད་འགྲེལ་ལས། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པ་འདི་བཞི་ཆར་ཡང་སྒོམ་བྱུང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྦྱོར་ལམ་ལ་སྒོམ་བྱུང་གིས་ཁྱབ་པར་བཤད་པ་ནི་དེ་གཙོ་ཆེ་བས་ཡིན་གྱི་ཐོས་བསམ་ཡང་མེད་པ་མིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། སྦྱོར་བའི་ལམ་གང་ཞེ་ན། ཚོགས་ཀྱི་གང་ཡིན་པ་སྦྱོར་བའི་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཚོགས་ལམ་ལ་བཤད་པའི་སོ་སྐྱེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྦྱོར་ལམ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་གསུངས་ལ་ཚོགས་ལམ་དུ་ཐོས་བསམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་བཤད་པས་སོ། །ཆོས་ཆོས་ཉིད་འགྲེལ་པར་ཡང་དེ་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བསྡུས་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དོ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐམས་ཅན་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་སྟེ་དེས་དེ་ངེས་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཐོས་བསམ་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་རྣམས་ཐར་ལམ་གཏན་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་རྒྱན་ཀུན་བཏུས་གཉིས་སུ་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྒྱན་སྣང་དུ་ཡང་དྲོད་སོགས་བཞིའི་སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་གསུངས་པས་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་ལ་བཞི་ལས་དང་པོ་དྲོད་ནི། བྱང་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་དོན་རྣམས་མ་མཐོང་གི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྣང་བར་མཐོང་སྟེ་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །ཆོས་ལ་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་དང་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌།
Chinese
因此，说论师的说法有错是不合理的，像这样粗略的道理，这位圆满的大班智达怎么可能会错呢？第四是入阿罗汉果：断除有顶的第八禅定所断，努力断除第九禅定，就是入阿罗汉果。这些是如《现观庄严论》中所说，金洲大师也如此书写的意旨。狮子贤在讲到向上转生时，说断除烦恼是用世间的禅定道断除的，这不是圣者和论师两者的意旨。然而，这似乎是计数方式的注释的意旨。第五是独觉：因为专注于声闻的律藏而显现自己的道路，所以在没有佛出世时，就成为独觉。在《现观庄严论》中说：成为独觉，因此理解为不计数阿罗汉，如果计数，那么不计数声闻阿罗汉之名是不合理的，因为理由相同。在《词句明释》中解释说，最后这三个依次是成办自利、他利和二利的最殊胜的菩萨。这样一来，入流有五个，一来有三个，不来有十个，阿罗汉果、入独觉果，总共二十个。因此，根本颂中显示的有十七个，补充的有三个，这是此论和《现观庄严论》的意旨。其中说：安住于第一果和第二果，以及入第四果的补特伽罗，因为容易理解，所以没有简略说明。第三有二：总的和支分之义。第一有二：加行道生起之所依，所依是加行道。第一有二，第一是身体所依，在自释中说：三个只在人中和三大洲中产生。先前产生者也在天人中显现。第四是：也在天人中产生，这样说的。因此，必须生起见道生起之所依。第二是心所依，在《俱舍论》中说：无间及殊胜，静虑地。意思是六个静虑地，以及二者在下也有，意思是说，尊者妙音和暖顶二者也认为依于欲界地。特别是菩
English
Therefore, it is unreasonable to say that the teacher's statement is wrong. How could this complete great paṇḍita be mistaken about such a rough point? Fourth is entering the Arhat fruit: abandoning the eighth meditative abandonment of the peak of existence, and striving to abandon the ninth, is entering the Arhat fruit. These are as stated in the Ornament of Clear Realization, and it is also the intention written by Serlingpa. When Śerabhadra speaks of ascending rebirth, he says that the abandonment of afflictions is abandoned by the worldly meditative path, which is not the intention of both the noble one and the teacher. However, this seems to be the intention of the commentary on the method of counting. Fifth is the Pratyekabuddha: because of focusing on the Vinaya Pitaka of the Śrāvakas and manifesting one's own path, one becomes a Pratyekabuddha when a Buddha does not appear. In the Ornament of Clear Realization, it says: becoming a Pratyekabuddha, therefore it is understood that Arhats are not counted. If they are counted, then it is unreasonable not to count those with the name of Śrāvaka Arhat, because the reason is the same. In the Clear Words, it is explained that these last three are, in order, the most excellent Bodhisattvas who accomplish their own benefit, the benefit of others, and the benefit of both. In this way, there are five Stream-enterers, three Once-returners, ten Non-returners, the Arhat fruit, and entering the Pratyekabuddha fruit, totaling twenty. Therefore, seventeen are shown in the root text, and three are supplemented, which is the intention of this treatise and the Ornament of Clear Realization. It says there: The individuals who abide in the first and second fruits, and who enter the fourth fruit, are not briefly explained because they are easy to understand. The third has two: the general and the meaning of the branches. The first has two: the basis for the arising of the path of joining, the basis is the path of joining. The first has two, the first is the physical basis, in the self-commentary it says: Three are produced only in the human realm and in the three continents. Those who were previously produced also manifest in the realm of the gods. The fourth is: also produced in the realm of the gods, it is said. Therefore, it is necessary to arise as the basis for the arising of the path of seeing. The second is the mental basis, in the Treasury it says: Without interruption and special, meditative ground. Meaning the six meditative grounds, and two are also below, meaning that Venerable Myoyang and Warm Peak also believe that they rely on the desire realm ground. Especially Bo-
Chinese
关于趋入道，有些人说，无论大小乘的宗义，都依赖于第四禅定，从大资粮道获得法流三摩地。如《俱舍论》所说：“示与贝若菩提，皆依禅定之边际。”因此这样说。按照这种说法，不仅是趋入道，而且获得法流三摩地之后的大乘道的所有功德都依赖于第四禅定，这太过分了。特别是，无色界的解脱和灭尽定也因此而转变，所以主要依赖于六种禅定中的任何一种。第二，有三点：本体、分类、以及辨别是何种智慧。第一点有二：共同和各自的本体。第一，关于“修生”的《俱舍论》注释中说：“这四种与决定性部分相符的形态，都不是由修生、听闻和思惟产生的。”这样说。然而，说趋入道遍布修生，是因为修生是主要的，并非没有听闻和思惟。如《摄类学》所说：“何为趋入道？即是资粮道的，也是趋入道的。”因此，资粮道中所说的凡夫戒律等，在趋入道中也有，并且在资粮道中也说了听闻和思惟的功德。在《法法性释》中也说：“对此的决定性认识，是通过依赖大乘经的如理作意所包含的一切趋入道。”所谓“一切”，是指通过听闻、思惟和修习来区分，因此能够确定它。如果不是这样，那么趋入道者的相续中那些特殊的听闻和思惟的智慧，就会变成不是解脱道了。第二，追随《经庄严论》和《摄类学》中所说的，在《庄严经释》中也说了暖等四者的各自的认识，所以这里也同样说明。其中四者中的第一个是暖位：菩萨在入定的时候，除了意念的表达之外，看不到色等事物，只能看到意念的表达作为自共相的特征显现，这是获得显现的三摩地。也是对法产生决定性认识的第一个忍位。也是如此。
English
Regarding the path of approach, some say that, according to both the Greater and Lesser Vehicles, one relies on the fourth dhyana, and from the great accumulation path, one obtains the Dharma Stream Samadhi. As the Abhidharmakosha states, "Showing and Vairochana's enlightenment, all depend on one limit of dhyana." Thus, they say. According to this, not only the path of approach, but all the qualities of the Mahayana path after obtaining the Dharma Stream Samadhi rely on the fourth dhyana, which is too extreme. In particular, the formless liberations and the cessation attainment would also change accordingly, so it mainly relies on any of the six dhyana grounds. Second, there are three points: the essence, the divisions, and examining which is the discriminating wisdom. The first point has two: the common and the individual essences. First, in the Abhidharmakosha commentary on "born of meditation," it says, "These four aspects that conform to the definitive part are not born of meditation, hearing, or thinking." Thus it is said. However, saying that the path of approach is pervaded by what is born of meditation is because that is the main thing, but it is not that there is no hearing and thinking. As the Compendium states, "What is the path of approach? It is what is of the accumulation, and that is also the approach." Therefore, the morality of ordinary beings, etc., which are spoken of in the accumulation path, are also present in the path of approach, and the qualities of hearing and thinking are also spoken of in the accumulation path. In the Dharma-Dharmata Commentary, it also says, "The definitive understanding of this is included in all the paths of approach, relying on the proper attention based on the Mahayana sutras." The term "all" is distinguished by hearing, thinking, and meditating, so it can be determined by that. If it were not so, then the special wisdom of hearing and thinking in the continuum of the practitioner of the path of approach would become not the path to liberation. Second, following what is said in the Sutra Ornament and the Compendium, the individual identifications of the four, such as heat, are also spoken of in the Ornament Manifestation, so it is explained here as well. Among the four, the first is the heat: when a Bodhisattva is in equipoise, he does not see objects such as form apart from the expression of mind, but only sees the expression of mind appearing as the characteristic of self and general, which is the samadhi of obtaining appearance. It is also the first forbearance of definitive understanding of the Dharma. It is also like that.