Tibetan
་ཕྱིར་འོང་ལ་ཞུགས་པ་གཉིས་ནི་ཉི་ཤུར་བྱེད་པ་ན་གྲངས་གཅིག་ཏུ་འདྲེན་པ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་འབྲས་གནས་ཙམ་ནི། འདོད་ཉོན་དྲུག་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་གནས་པ་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འབྲས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ནི། ཕྱིར་འོང་དེ་ཉིད་སྤངས་པ་རྩ་བ་ལྟར་ལ་སྐྱེ་བ་ལྷར་སྐྱེ་བ་གཅིག་ལུས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་གནས་ཙམ་ལས་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་བར་ཆད་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཕྱིར་མི་འོང་ལ་ཞུགས་གནས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདོད་ཉོན་བདུན་ནམ་བརྒྱད་སྤངས་ཤིང་དགུ་པ་སྤོང་ཕྱིར་བརྩོན་པའི་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གཉིས་འབྲས་བུ་གསུམ་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔ་མ་བཞི་ནི་གྲངས་གཅིག་ཏུ་འདྲེན་པའོ། །འོ་ན་ཞུགས་པ་དང་པོའི་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གཉིས་སོ་སོར་བགྲངས་ནས་བར་པ་ གཉིས་ལ་ཞུགས་པ་གཅིག་ཏུ་འདྲེན་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་མཐོང་ལམ་བཅོ་ལྔའི་ཚེ་གཉེན་པོའི་བྱེད་པ་དང་བཅས་ལ་དེ་ཡང་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ནུས་པ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་གཉིས་སུ་འཇོག་ལ། འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ན་གཉེན་པོའི་བྱེད་པ་ཆད་པས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་གསུང་བ་ནི་འབྲས་གནས་ཀྱི་ཚེ་མཐོང་སྤང་སྤོང་པའི་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་སྒོམ་སྤང་སྤོང་བའི་བྱེད་པ་ཡོད་དོ། །བྱང་ཡེ་ནི་མཐོང་ལམ་བར་མ་ཆད་དུ་སྐྱེ་བས་དབང་པོ་འཕོ་ལོང་མེད་པས་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་བགྲངས་ལ། སྒོམ་ལམ་གྱི་ཚེ་དབང་པོ་འཕོ་ཞིང་སོ་སོར་མ་ངེས་པས་གཅིག་ཏུ་བགྲངས་གསུང་བ་ཉིད་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། འདོད་ཉོན་དགུ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་བ་སྟེ་དེ་ལ་ལྔ་ལས། དང་པོ་བར་དོར་འདའ་བ་ནི། གཟུགས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཀུན་སྦྱོར་དངོས་ནི་སྤངས་ལ་དེའི་བར་དོ་འགྲུབ་པའི་ཀུན་སྦྱོར་ནི་མ་སྤངས་པས་བར་དོའི་སྲིད་པ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། གྲུབ་པ་ན་ཡང་རུང་སྟེ། བར་དོར་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཐ་མ་ཐོབ་པའོ། །འདི་ཚིག་གསལ་ལས། ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ནས་ལུས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་བསགས་ནས་འཚང་རྒྱ་བར་བཤད་ལ། དག་ལྡན་དུ་དེ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་འོག་མིན་ཉིད་དུ་སྟེ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་མ་ཡིན་པའོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སྐྱེས་ནས་འདའ་བ་ནི། ཀུན་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་མ་སྤངས་པས་གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཐ་མ་འཐོབ་པའོ། །འདི་སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་དང་ཚེ་ཆད་མེད་པར་བྱས་ནས་ཚེ་གཅིག་པོ་དེ་ལ་འཚང་རྒྱ་བའོ། །གསུམ་པ་བྱེད་བཅས་དང༌། བཞི་པ་བྱེད་མེད་ཀྱིས་འདའ་བ་ནི། རིམ་པ་ལྟར་གཟུགས་སུ་སྐྱེས་ནས་འབད་རྩོལ་གྱིས་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པས་འདའ་བ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་བཞིའོ། །ལྔ་པ་གོང་དུ་འཕོ་བ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཕྱིར་མི་འོང་དེ་ཉིད་འོག་མིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་ལ་ནི། ཚངས་རིས་ནས་གནས་བར་པ་རྣམས་དོར་ཏེ་འོག་མིན་དུ་འཕར་བ་དང་ཚངས་རིས་ནས་གནས་གཙང་རྣམས་སུ་སྐྱེས་བར་ནས་གནས་འགའ་རྒལ་ཏེ་འོག་མིན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱེད་དུ་འཕར་བ་དང་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྒྱུད་ནས་འོག་མིན་དུ་འཇུག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཆི་འཕོ་བ་གསུམ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གོང་འཕོ་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་ལས་གཞན་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་དེ་ཉིད་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ་གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བཅོམ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དབྱེ་ན། མཐོང་ཆོས་ཞི་ཚེ་འདི་ལ་མྱང་འདས་འཐོབ་པ་དང་འགོག་སྙོམས་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་འོག་མིན་འགྲོ་ལས་གཞན་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །འདི་དང་སྔ་མ་གཉིས་སུ་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་གོང་འཕོ་དེ་ཉིད་ཅེས་རིགས་བྱིན་འཆད་དོ། །འདིར་རྒྱན་སྣང་འགྱུར་རྙིང་ལས། སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ཞི་བ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་གཞན་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ཞེས་པ་ལྟར་ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་བཤད་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་ འདོད་པའི་རྟེན་ལ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་སྤངས་ཏེ་གཟུགས་མེད་བཞི་ཐོབ་པར་བྱས་ནས། འདི་ནས་ཤི་ནས་གཟུགས་ཁམས་བོར་ཏེ་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྒྱལ་སྲིད་སྣ་བདུན་དང་ལྡན་ཞིང་ལུས་གཞན་མི་ལེན་པར་ཚེ་གཅིག་ལ་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཕྱི་མ་འདི་བྱང་སེམས་མཆོག་ཏུ་བཤད་དོ། །བཤད་པའི་ཚུལ་འདི་ནི་འབུམ་པ་གསུང་བ་ལྟར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སྲིད་རྩེར་འགྲོས་བསྟན་ནས་གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བཅོམ་གྱིས་བཤད་དེ། དེའི་དབྱེ་བར་མཐོང་ཆོས་ཞི་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་སུ་འགྲོ་མི་སྲིད་པ་དང༌། ལུས་མངོན་བྱེད་དེ་གཉིས་སུ་འགྲོ་བའི་ངེས་པ་མེད་པ་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ནི་དཔེར་ན་རྟ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་ཡིན་ལ་དེ་དབྱེ་ན་ར་དང་ལུག་གོ །ཞེས་པ་ལྟར་མ་འབྲེལ་ལོ་བྱས་པ་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་བདེན་པ་བྱང་སེམས་ནི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བརྒྱད་ཀ་སྒོམ་པས་སྲིད་རྩེའི་མཐར་ཐུག་འགྲོ་ཞེས་བྱ་ལ། གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་ནུས་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བཅོམ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ་ཞེས་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པས་གསུངས་པར་བྱང་ཡེ་འཆད་པ་ལྟར་འཐད་དོ།
Chinese
返回者之入门二者，于二十之时，仅算作一个。第二果位仅是：断除欲界烦恼第六品之解脱道上，一次返回者是也。第三果位特殊者是：返回者彼自身，如断除根本般，于生处，生为天神，仅余一生，故除果位仅是之外，其他特殊者，乃一间断者也。第三不还者之入门位与安住位二者中，初者是：断除欲界烦恼七品或八品，且为断除第九品而精进之利根与钝根二者，乃入门第三果者也。前四者算作一个。若问，初入门者之利根与钝根二者分别计数，而中间二者入门算作一个，何耶？有说，见道十五刹那，以对治之作用而俱，且彼亦有二根之能力差别，故立为二，安住于果时，对治之作用已断，故说作一，乃于果位之时，虽无见断之断除作用，然有修断之断除作用也。觉囊派是见道无间产生，故无根转移之空隙，故为分别确定之故，计数为二，于修道之时，根转移且不分别确定，故说计数为一，此乃合理。第二是：断除欲界烦恼第九品之不还者，彼有五种，初者中阴而般涅槃者是：色界之生之俱生结，真实已断，然彼之中阴成就之俱生结未断，故成办中阴之有，且成办之时亦可，于中阴显现道已，获得痛苦之尽头也。此于《明句论》中说，于梵天世界出生后，以彼身积聚资粮而证菩提。于《具足论》中，所谓“于彼处”，乃指于此色究竟天，而非于赡部洲也。如是说。第二生已般涅槃者是：二俱生结皆未断，故于色界出生后，获得痛苦之尽头也。此乃有最后有者，且不作断寿，于彼一生中证菩提也。第三有行与， 第四无行而般涅槃者是：次第如于色界出生后，以努力而显现道
English
The two who have entered the state of Once-Returner are counted as one when they reach twenty. The second, the mere state of fruition, is the one who, abiding on the path of liberation, having abandoned the sixth affliction of the desire realm, returns once. The third, the special state of fruition, is that the very Once-Returner, having abandoned the root of existence, is born as a god, with only one life remaining, so other than the mere state of fruition, the other special one is the one with one interruption. The third, among the two states of entering and abiding in the state of Non-Returner, the first is: the two sharp and dull faculties who have abandoned the seventh or eighth affliction of the desire realm and strive to abandon the ninth, are those who have entered the third fruition. The former four are counted as one. If asked, why are the two sharp and dull faculties of the first entrant counted separately, while the entrance of the middle two is counted as one? Some say that at the time of the fifteen moments of the path of seeing, they are accompanied by the function of antidote, and that also has the different abilities of the two faculties, so they are established as two. When abiding in the fruition, the function of antidote has ceased, so it is said to be made one. That is, at the time of the state of fruition, although there is no function of abandoning what is to be abandoned by seeing, there is the function of abandoning what is to be abandoned by meditation. The Jonangpas say that the path of seeing arises without interruption, so there is no room for the transference of faculties, so they are counted as two because they are definitely separate. At the time of the path of meditation, the faculties transfer and are not definitely separate, so it is said to be counted as one, which is reasonable. The second is: the Non-Returner who has abandoned the ninth affliction of the desire realm, and there are five types of them. The first is the one who attains Nirvana in the intermediate state: the actual co-emergent bond of being born in the form realm has been abandoned, but the co-emergent bond of accomplishing that intermediate state has not been abandoned, so it accomplishes the existence of the intermediate state, and it is also acceptable when it is accomplished. Having manifested the path in the intermediate state, they obtain the end of suffering. This is explained in the Clear Words Commentary as accumulating merit and attaining enlightenment in the Brahma world with that very body. In the Abhidharmakosha, the term "in that very place" refers to the Akanistha heaven, not Jambudvipa. So it is said. The second is the one who attains Nirvana after being born: both co-emergent bonds have not been abandoned, so after being born in the form realm, they obtain the end of suffering. This is the one with the last existence, and without cutting off their lifespan, they attain enlightenment in that one lifetime. The third is the one who attains Nirvana with effort, and The fourth is the one who attains Nirvana without effort: in order, after being born in the form realm, they manifest the path through effort.
Chinese
并且，与此相反的是超越，即四种涅槃。第五，向上转移有两种。第一，不还者到达色究竟天，即从梵众天到中间的处所都舍弃，跳跃到色究竟天；或者从梵众天到净居天之间出生，跨越几个处所，一半跳跃到色究竟天；或者经历所有处所，在所有处所死亡转移而进入色究竟天，这三种情况本身就是向上转移到有顶天，除此之外还有三种。第二，不还者到达有顶天，这是脱离了对色的贪欲，即破坏了对色的执着。对此进行区分，有现法寂静者在此获得涅槃，以及以身体现证灭尽定，这两种情况不同于前往色究竟天。前面这两种情况中的“其本身”指的是向上转移本身，这是理敬的解释。这里，在《现观庄严论》的旧译本中说：“到达有顶天的尽头，是脱离了对色的贪欲，以及在现法中寂静，以身体现证，这两种情况不同。”正如《明句论》中所说的那样。这两种情况也依次是，在欲界的所依上，舍弃了色界的见道所断和修道所断，从而获得了四种无色定。从这里死亡后，舍弃色界，而生于无色界；以及具备七宝王位，不取其他身体，在一生中成佛。其中后者被认为是殊胜的菩萨。这种解释的方式应该像《十万颂般若经》所说的那样。也就是先说明到达有顶天，然后通过破坏对色的执着来解释。对其进行区分，现法寂静者不可能前往上面的两个界；以及以身体现证者，不一定前往这两个界。这两种区分就像“马被称为大象，如果区分它，就是绵羊和山羊”一样，是不相关的。如果从声闻的角度来说，真谛菩萨通过修习禅定和无色定这八种定，就能到达有顶天的尽头。由于能够进入无色定，所以也称为破坏对色的执着，这是三万颂的作者所说的，正如降央耶所解释的那样，是合理的。
English
And, conversely, transcendence is the four nirvanas. Fifth, upward transfer has two types. First, the non-returner reaches the ultimate of Akanistha, that is, abandoning the intermediate places from the Brahma Heaven, jumping to Akanistha; or being born between the Brahma Heaven and the Pure Abodes, crossing several places, half jumping to Akanistha; or passing through all places, dying and transferring in all places and entering Akanistha, these three situations themselves are upward transfer to the peak of existence, besides which there are three types. Second, the non-returner reaches the peak of existence, which is detachment from desire for form, that is, destruction of attachment to form. Differentiating this, there are two situations different from going to Akanistha: the one who attains nirvana in this life of visible phenomena, and the one who manifests cessation with the body. In the previous two cases, "itself" refers to the upward transfer itself, which is the explanation of Rikjin. Here, in the old translation of the Ornament for Clear Realization, it says: "Reaching the end of the peak of existence is detachment from desire for form, and quiescence in the visible phenomena, manifesting with the body, these two situations are different." Just as explained in the Clear Words. These two situations are also in order, on the basis of the desire realm, abandoning the seen-to-be-abandoned and the meditatively-to-be-abandoned of the form realm, thereby obtaining the four formless absorptions. After dying from here, abandoning the form realm, and being born in the formless realm; and possessing the seven royal treasures, not taking another body, attaining Buddhahood in one lifetime. The latter is considered the supreme Bodhisattva. This way of explaining should be done as stated in the Hundred Thousand Verse Prajnaparamita Sutra. That is, first explain reaching the peak of existence, and then explain by destroying attachment to form. Differentiating it, the one who has quiescence in this life of visible phenomena cannot go to the two upper realms; and the one who manifests with the body does not necessarily go to these two realms. These two distinctions are like saying "a horse is called an elephant, and if you distinguish it, it is a sheep and a goat", which are irrelevant. If speaking from the perspective of the Hearers, the Truth Bodhisattva can reach the end of the peak of existence by practicing the eight concentrations of dhyana and formless absorption. Because one is able to enter formless absorption, it is also called destroying attachment to form, which is what the author of the Three Hundred Thousand Verses said, and is reasonable as explained by Jamyang Yeshe.