Tibetan
་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་འཁོར་དང་བཅས་ན་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །རྟེན་གཟུགས་སྐུ་ནི་བྱང་སེམས་དང་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་པའི་དུས་གཉིས་ཀར་ཁྱད་མེད་པས་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་མིན་པས་སྐྱབས་ཡུལ་མིན་ནོ། །དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། དགེ་འདུན་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་སློབ་པ་དང་སངས་རྒྱས་མ་གཏོགས་པའི་མི་སློབ་པ་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཐོབ་པས་གང་ཟག་བརྒྱད་པོ་ལྷ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་ལམ་ལས་མི་ཕྱེད་པས་དགེ་འདུན་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ། གང་ཟག་བརྒྱད་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །འདི་ཡང་རྟེན་ལུས་ནི་དགེ་འདུན་མིན་པས་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོའོ། །ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་མྱང་འདས་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མྱང་འདས་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གཉིས་ཀའི་རྟེན་ལུས་ནི་སྡུག་བདེན་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་མིན་ལ། འོན་ཀྱང་རྟེན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་སངས་རྒྱས་དང༌། སངས་རྒྱས་མ་གཏོགས་པའི་ཉན་རང་གི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་དགེ་འདུན་དང༌། སངས་རྒྱས་དང་ཉན་རང་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཏུ་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གཟུགས་སྐུ་སངས་རྒྱས་མིན་ན་དེ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་ཕྱུང་བས་མཚམས་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ། བྱེ་སྨྲ་རྣམས་རྟེན་ལ་གནོད་པ་བྱས་པས་བརྟེན་ པ་ལ་ཡང་གནོད་དེ། དཔེར་ན་མིག་ལ་གནོད་པ་བྱས་པས་མིག་ཤེས་ལ་གནོད་པ་བཞིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ལས་མི་སློབ་པ་ཁོ་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་མི་འབྱུང་གི་སངས་རྒྱས་སུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཞེས་འབྱུང་བས་སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་སུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་དག་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཞེས་པ་དོན་ཡིན་གྱི་རྟེན་སངས་རྒྱས་སུ་མ་བཀག་པས་མཚམས་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བར་བརྩད་པ་བསྟན་བཅོས་ལ་ཀླན་ཀར་མི་རུང་བར་གསུངས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེ་ལྟ་མིན་ན། སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་ཟག་མེད་ཡིན་པས་དེ་དག་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་གཉིས་མངོན་གྱུར་དུ་ལྷན་ཅིག་དུ་མི་གནས་པས་དེའི་ཚེ་སློབ་མི་སློབ་མེད་ལ་རྟེན་ཡང་དེ་དག་མིན་པས་སོ། ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་དག་ནི་འགྲེལ་བཤད་གཉིས་ཀྱི་བཤད་པ་དང་བཅས་པ
Chinese
被称为佛，即知晓佛的灭尽和不生，与眷属一起则是无漏的五蕴。作为所依的色身，在菩萨和后来成佛的两个时期没有差别，因此它不是佛，所以不是皈依处。皈依僧众，是对作为僧众之法的有学和除了佛之外的无学而言的。也就是，凭借获得某种成就，八种补特伽罗即使与天神在一起，也不会从道上退转，因此被称为僧众。即八种补特伽罗相续中的无漏五蕴。这也不是作为所依的身体不是僧众，所以不皈依。皈依正法，是对各个别解脱的灭尽涅槃而言的。那是圣者们的两种涅槃。这样一来，依分别说部的观点，佛和僧众两者的所依身都是苦谛，所以不是佛和僧众。然而，所依的佛的无漏蕴是佛，除了佛之外的声闻和独觉的无漏蕴是僧众，佛和声闻独觉两者的相续中的涅槃被认为是法宝。对此，有些人说，如果色身不是佛，那么以恶心出血就不会构成无间罪。对此，分别说部的人说，对所依造成损害，也会对能依造成损害。例如，对眼睛造成损害，也会对眼识造成损害一样。对此，论师在论典中说，不是说只有无学才是佛，而是说作为佛之法的有学，因此说佛和使之成为佛的因都是佛，并没有遮止所依不是佛，因此争辩不会构成无间罪，对论典进行责难是不允许的。如果论典的意图不是这样，那么佛和僧众生起世间的心时，就会变成不是佛和僧众，因为有学和无学是无漏的，因此那些和世间的心两种显现不能同时存在，所以在那个时候没有有学和无学，而且所依也不是那些。这样说的。这些是与两种注释的解释一起的。
English
It is said to be Buddha, that is, knowing the exhaustion and non-arising of the Buddha, and together with the retinue, it is the five aggregates of no outflows. The physical body as the support is no different in the two periods of Bodhisattva and later Buddhahood, so it is not the Buddha, so it is not a refuge. Taking refuge in the Sangha is for the learners who are the Dharma of the Sangha and the non-learners other than the Buddha. That is, by virtue of attaining something, the eight types of individuals, even with the gods, will not turn away from the path, so they are called the Sangha. That is, the five aggregates of no outflows in the continuum of the eight types of individuals. This is also because the body as the support is not the Sangha, so it is not taken refuge in. Taking refuge in the Dharma is for the individual liberation of cessation and Nirvana. That is the two Nirvanas of the noble ones. In this way, according to the view of the Vibhajyavādins, the support body of both the Buddha and the Sangha is the truth of suffering, so it is not the Buddha and the Sangha. However, the outflow-free aggregates of the supporting Buddha are the Buddha, the outflow-free aggregates of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas other than the Buddha are the Sangha, and the Nirvana in the continuum of both the Buddha and the Śrāvakas and Pratyekabuddhas is considered the Dharma Jewel. To this, some say that if the physical body is not the Buddha, then drawing blood with evil intent will not constitute an action with immediate retribution. To this, the Vibhajyavādins say that harming the support will also harm the supported. For example, harming the eye will also harm the eye consciousness. To this, the teacher says in the treatise that it is not said that only the non-learners are the Buddha, but rather the learners who are the Dharma of the Buddha, so it is said that the Buddha and the cause of making it the Buddha are the Buddha, and it is not forbidden that the support is not the Buddha, so arguing that it will not constitute an action with immediate retribution, it is not permissible to blame the treatise. If the intention of the treatise is not like this, then when the Buddha and the Sangha generate worldly minds, they will become not the Buddha and the Sangha, because the learners and non-learners are outflow-free, so those and the two manifestations of the worldly mind cannot exist simultaneously, so at that time there are no learners and non-learners, and the support is not those either. So it is said. These are together with the explanations of the two commentaries.
Tibetan
འོ། །དེས་ན་འདིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྟེན་སངས་རྒྱས་སུ་བཤད་པ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་ཡང་འདོད་པར་མངོན་པས་ཁྱད་དེ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་མདོ་སྡེ་པ་ཡང་སྐྱབས་གསུམ་འཇོག་ཚུལ་འདི་དང་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ནི། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གོ །བརྒྱད་གང་ཞེ་ན། འདུས་མ་བྱས་པ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ། གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྟོགས་པ་མིན་པ། མཁྱེན་པ། བརྩེ་བ། ནུས་པ། རང་དོན། གཞན་ དོན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་གྱིས་སྟོང་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་འབད་རྩོལ་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །གསུམ་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྒྲ་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པའི་གཞན་རྐྱེན་གྱིས་རྟོགས་པ་མིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །བཞི་པ་ནི། གསུམ་པོ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཁྱེན་པའོ། །ལྔ་པ་ནི་དེ་ལྟར་རང་གིས་རྟོགས་པ་དེ་གཞན་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་ཐུགས་བརྩེ་བའོ། །དྲུག་པ་ནི་མཁྱེན་བརྩེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་བསྟན་པས་གདུལ་བྱའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་དང་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་གཉིས་སྤོང་བའོ། །བདུན་པ་ནི་དང་པོ་གསུམ་མོ། །བརྒྱད་པ་ནི་ཕྱི་མ་གསུམ་མོ། །དེ་ཡང་རྒྱུད་བླ་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྟོགས་མིན་པ། །མཁྱེན་དང་བརྩེ་དང་ནུས་པར་ལྡན། །དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཀྱང་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། བསམ་དུ་མེད་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ། རྟོག་པ་མེད་པ། དག་པ། གསལ་བ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང༌། གང་ཞིག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། གང་གིས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་རྟོག་པས་མུ་བཞི་གང་དུ་ཡང་བརྟག་མི་ནུས་པ་དང༌། སྒྲས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང༌། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་སྟེ། མདོར་ན་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་མིན་ཞིང་འཕགས་པའི་ མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་ཡིན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཉོན་ཅི་རིགས་པར་སྤངས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་སོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་སྤངས་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་ནི་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་ཆ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་ཉོན་གྱིས་དག་པའོ། །ལྔ་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། །དྲུག་པ་ནི་དུག་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་མུན་པ་རྣམས་རྣམ་པར་འཇོམས་པ
Chinese
哦！因此，此處阿闍黎所說的「所依為佛」顯然也是經部宗的觀點，除了這一點差別之外，經部宗在安立三皈依的方式上也與此相同。第二（解釋皈依處）分三，第一是佛：具有八種功德。哪八種呢？非為造作、任運成就、非由他緣而證悟、知曉、慈悲、能力、自利、利他。其中，第一種是指遠離生、住、滅三者。第二種是指所有努力和分別念都已寂滅。第三種是指那樣的境界不是通過聲音和符號等他緣來證悟，而是由佛陀自身的自生智慧來證悟。第四是指如實知曉上述三者。第五是指為了向那些尚未證悟的人們展示自己所證悟的境界而生起慈悲心。第六是指通過知曉和慈悲二者來宣說佛法，從而使所化眾生的果——痛苦以及因——煩惱二者得以捨棄。第七是指最初的三種功德。第八是指後面的三種功德。這也如《寶性論》所說：「非為造作且任運成就，非由他緣而證悟，具有知、悲與能力，具足二利的佛陀。」第二，法寶也具有八種功德。那是什麼呢？不可思議、無二、無分別、清淨、明晰、對治品的功德，以及遠離貪著，和以之遠離貪著的功德。其中，第一種是指分別念無法在四句中進行任何觀察，並且無法用語言表達，是聖者等持的對境。總之，不是言辭分別的對境，而是聖者等持的對境。第二是指捨棄了所有有漏的業和煩惱。第三是指捨棄了將上述二者的因執著為清淨、安樂、常恆、我等的念頭，這二者是暫時遠離垢染的部分，而前者是自性清淨。第四是指道的本質遠離了煩惱和近取煩惱。第五是指能清晰地照亮所知的事實真相。第六是指徹底摧毀貪嗔痴三毒等的黑暗。
English
Oh! Therefore, the master's explanation here that "the basis is the Buddha" also appears to be the view of the Sautrāntika school. Apart from this difference, the Sautrāntikas also agree with this way of establishing the Three Refuges. The second (explaining the objects of refuge) has three parts. First, the Buddha: is one who possesses eight qualities. What are the eight? Unconditioned, spontaneously accomplished, not realized through other conditions, knowing, compassionate, capable, self-benefit, and other-benefit. Among them, the first is being empty of the three: arising, abiding, and ceasing. The second is the complete pacification of all effort and conceptualization. The third is that such a state is not realized through other conditions such as sounds and signs, but is to be realized by the Buddha's own self-born wisdom. The fourth is knowing those three as they are. The fifth is having compassion in order to show that which one has realized to those who have not realized it. The sixth is abandoning the fruit of sentient beings to be tamed—suffering—and the cause—afflictions—by teaching the Dharma through knowing and compassion. The seventh is the first three. The eighth is the latter three. As it says in the Uttaratantra, "Unconditioned and spontaneously accomplished, not realized through other conditions, possessing knowledge, compassion, and capability, the Buddha possesses the two benefits." Second, the Dharma Jewel also possesses eight qualities. What are they? Inconceivable, non-dual, without conceptualization, pure, clear, the qualities of the antidote, and that which is free from attachment, and the qualities by which one is free from attachment. Among them, the first is that conceptualization cannot investigate in any of the four extremes, and it cannot be expressed by words, and it is the object of the samadhi of the noble ones. In short, it is not the object of words and conceptualization, but the object of the samadhi of the noble ones. The second is abandoning all contaminated actions and afflictions as appropriate. The third is abandoning the mind that imputes the causes of those two as pure, happy, permanent, self, etc. These two are the aspects of temporarily being free from stains, while the former is naturally pure. The fourth is that the nature of the path is pure from afflictions and secondary afflictions. The fifth is that it clearly illuminates the suchness of knowable things. The sixth is completely destroying the darkness of the three poisons, etc.