Tibetan
བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། འགོག་བདེན་དང་གཞན་གསུམ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ལ། གཞན་གསུམ་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ལམ་བདེན་དང་སྡུག་ཀུན་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་ལ། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ལམ་བདེན་ནི་སྡུག་བདེན་དང་མི་འགལ་ལོ། །སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀྱང་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྡུག་བདེན་གྱིས་ཁྱབ་ལ་སྡུག་བདེན་ལ་དེས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཀུན་གཞི་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ དང་དབང་པོ་ལྔ་དང་གཞན་ཡང་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་ཟག་བཅས་རྣམས་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བདེན་པ་བཞིར་ངེས་ཤེ་ན། རྟོག་ལྡན་གྱི་བླང་དོར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ལ་ནག་ཕྱོགས་དང་དཀར་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ངེས་ལ་དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཉན་ས་ལས་དེ་ལ་ནག་པོའི་ཕྱོགས་དང་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་བཞི་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། དེ་ལ་བདེན་པ་སྡུག་བསྔལ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་བདེན་པ་ཀུན་འབྱུང་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་འགོག་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་བདེན་པ་ལམ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་རིག་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་བདེན་བཞིར་འདུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་བདེན་བཞིར་མ་འདུས་པར་བཤད་ཅིང༌། སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་འདུ་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་ཀྱང་འགོག་བདེན་མིན་པར་བཤད་ལ། གཞན་དུ་ཡང་མ་འདུས་པས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། དང་པོར་ལམ་སྒོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིམ་པ་དང་བསྟུན་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ལས། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེར་གནས་ཐོབ་བྱ་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རེག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། ཞེས་དང༌། མཛོད་ལས་ཀྱང༌། དེ་དག་ཇི་ལྟར་མངོན་རྟོགས་རིམ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སོ་སོར་བཤད་པ་དང༌། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། འབྲས་བུ་སྡུག་ བསྔལ། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང༌། འབྲས་བུ་འགོག་པ། རྒྱུ་ལམ་བདེན་ལ་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འདོམས་སོ། །དེ་གང་ན་ཟག་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དེ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེར་ཕྱིན་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོར་གཅིག་པ་སྟེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནིའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དབྱེར་མེད་པར་སྟོན་པ་ཡང་སྡུག་བདེན་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ཞེན་པ་སྐྱེ་བས་དེ་དགག་པའི་ཆེད་དུ་སྟེ། གཟུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་བཞི་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང༌། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དང༌། བདེན་པ་བཞི་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་དང༌། སྟོང་ཉིད་ཉི་ཤུ་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་སོ། །འབུམ་དང༌། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པར་སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་པོ་འདི་དག་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་བྱའོ། ཞེས་པའི་དོན་ནི། གནོད་འཇོམས་ལས། ཕུང་པོ་ཁམས་བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་མ་བྱས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་ལ་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་བདུན་གྱིས་ཡུམ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་མི་བརྩོན་པར་མི་བརྗོད་དེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྩོན་ཞེས་བྱ་བ་དང་མི་བརྩོན་ཞེས་བྱ་བར་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་པ་བཀག་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་ལ་འདོམས་སོ། །དེ་གང་ན་ཟག་བཅས་ རྒྱུར་གྱུར་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེ་བ་དང་འགོག་པ་སྟེ་འགག་པ་དང༌། ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། དད་སོགས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནིའོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཟག་བཅས་རྒྱུར་གྱུར་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དག་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། གཟུགས་སྐྱེ་བས་ཆོས་ཅན་ནམ་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཅན་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་བཞི་ལ་གསུངས་ནས་མཐར་རྣམ་ཤེས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ་འདིས་ནི་ཟག་བཅས་རྒྱུར་གྱུར་གྱི་ཕུང་པོ་སྐྱེ་འགག་དང་ཀུན་བྱང་དུ་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པས་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྤང་བྱར་ཞེན་པ་ལྡོག་པའི་ཆེད་དུའོ།།དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་འགག་དང་ཀུན་བྱང་མེད་དེ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ཅེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ་བདག་ལས་སམ། གཞན་ལས་སམ། གཉིས་ཀ་ལས་སམ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བརྟག་གྲངས། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འབྲས་བུ་བདག་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་ན་རྒྱུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་མེད་པ་ནི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་སོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་སྔོན་རོལ་ནས་རྒྱུ་ཡོད་ནའང་མི་རིགས་ཏེ། བདག་སྐྱེ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་གཅིག་ཡིན་ལ། གྲུབ་ཟིན་སྐྱེ་
Chinese
行。第三，灭谛与其余三者是遮遣同一性的差别。其余三者，即圣者的等持道谛与苦集二者是实体差别。后得的道谛与苦谛不相违。苦集二者，集谛为苦谛所遍及，而苦谛不为集谛所遍及。例如，阿赖耶识与器世界，以及五根等其他未被遮蔽、无记、有漏之法等。第四，为何一定是四谛呢？因为有分别的取舍行为的支分，一定是黑白二方面，而每一方面又一定是因果二者。如《声闻地》所说：“因此，为了安立依于黑方和白方的因和果，安立了四谛。其中，苦谛是果，集谛是因。灭谛是果，道谛是应证得和应了知的因。”又说，并非一切所知都包含在四谛中，因为如实性未包含在四谛中。分别抉择的灭尽是行相寂静，但并非灭谛，其他未包含的也是如此。第五，首先是随顺修行者如何决定的次第。如《宝性论》云：“病是应知，病因是应断，安乐是应得，药是应服用。痛苦、其因、其息灭以及道，应知、应断、应证、应修习。”《俱舍论》中也说：“彼等如何现观次第。”第二分为二：各自解说和意义总结。第一分有四：果——苦，因——集，果——灭，因——道谛的教诲。第一，是关于苦谛的教导。即有漏的色等五蕴作为果的空性，以及证悟它的对境——般若波罗蜜多等，与如实性离戏论的体性是一体的，不是他异的。像这样，显示对境与有境无别，也是为了遮止对苦谛生起般若波罗蜜多的执着。
English
Okay. Third, the cessation truth is a difference that negates the oneness of the other three. The other three, namely the noble one's meditative path truth and the two of suffering and origin, are substantial differences. The path truth of subsequent attainment is not contradictory to the suffering truth. The two of suffering and origin, the origin truth is pervaded by the suffering truth, but the suffering truth is not pervaded by it. For example, the alaya consciousness and the container world, as well as the five faculties and other unobscured, unspecified, contaminated phenomena. Fourth, why must there be four truths? Because the limbs of discriminative acceptance and rejection are necessarily twofold, black and white, and each of these is necessarily twofold, cause and effect. As it says in the Hearer's Ground: 'Therefore, in order to establish the cause and effect based on the black side and the white side, the four truths are established. Among them, the truth of suffering is the result, and the truth of origin is the cause. The truth of cessation is the result, and the truth of the path is the cause to be attained and known.' Furthermore, it is said that not all knowable things are included in the four truths, because suchness is not included in the four truths. Cessation through separate examination is the pacification of formations, but it is not the truth of cessation, and others are also not included. Fifth, first is the order that follows how the practitioner determines the path. As it says in the Uttaratantra: 'Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, comfort is to be attained, medicine is to be taken. Suffering, its cause, its cessation, and the path, are to be known, abandoned, realized, and cultivated.' The Treasury also says: 'How do they realize the order?' The second part has two: separate explanations and summary of meaning. The first part has four: the result—suffering, the cause—origin, the result—cessation, the cause—the advice on the path truth. First, it is the teaching on the truth of suffering. That is, the emptiness of the five aggregates, such as form, which are contaminated and have become the result, and the Prajnaparamita, which is the object of realizing it, are one in nature with suchness, which is free from elaboration, and are not different. In this way, showing that the object and the subject are inseparable is also to prevent attachment to the Prajnaparamita from arising in the truth of suffering.
Chinese
是为了。如果勤奋于色性空，就称为勤奋。同样，对后四蕴、十二处、十八界、四谛、十二缘起、二十空性勤奋，就称为勤奋。如是说。《十万颂》和《八千颂》中，对这七种空性勤奋，就称为勤奋。这句话的意思是，《损毁》中说：蕴、处、谛、缘起，一切有为法和无为法，都说是自性空七种。这样，虽然用七空性对佛母勤奋，但也不说是勤奋或不勤奋。因为经中说，对五蕴勤奋，不认为是勤奋或不勤奋，所以遮止了境和有境的差别而说的。第二，是将痛苦的蕴教导为集谛。那是什么呢？就是说，有漏的、成为因的色等，是集起，即生起和止灭，即灭尽，以及贪等一切烦恼，和信等清净的法都不是。这样开示的原因是，有漏的、成为因的色等，和它自身体性空的空性，是无二无别的。色是生起的法，或是灭尽的法，或是烦恼的法，或是清净的法，都不能如实见到。同样，说了后四蕴，最后说识即是空性，空性即是识。这表明有漏的、成为因的蕴，没有生灭和清净，是为了遣除对集谛的执著。其中，色等没有生灭和清净，这是如何成立的呢？应当说，如果色有生，就会有四种分别，即从自生，从他生，从二者生，或从无因生。其中第一种是不合理的，因为果的自性没有成立，因也没有成立，所以不存在不能成为因。如果果在生起之前就有因，也是不合理的，因为自生是因果二者是一体的，已经成立
English
It is for the sake of. If you diligently practice the emptiness of form, it is called diligence. Similarly, diligently practicing the latter four aggregates, twelve sense bases, eighteen realms, four noble truths, twelve links of dependent origination, and twenty emptinesses is called diligence. So it is said. In the Hundred Thousand Verses and the Eighteen Thousand Verses, diligently practicing these seven emptinesses is called diligence. The meaning of this statement is: In the Destruction of Harm, it is said that the aggregates, sense bases, truths, dependent origination, all conditioned and unconditioned phenomena are explained as the seven emptinesses of inherent nature. Thus, although one diligently practices the Mother with the seven emptinesses, it is not said to be diligent or not diligent. Because it is said in the sutra that diligently practicing the five aggregates is not seen as diligent or not diligent, therefore, it is said by negating the difference between the object and the subject. Secondly, it is to teach the aggregate of suffering as the truth of origin. What is that? It is said that the defiled and causal form, etc., are the origin, that is, arising and cessation, that is, extinction, and all afflictions such as attachment, and pure dharmas such as faith are not. The reason for this teaching is that the defiled and causal form, etc., and the emptiness of its own nature are non-dual and inseparable. Form is a dharma of arising, or a dharma of ceasing, or a dharma of affliction, or a dharma of purification, and cannot be truly seen. Similarly, after speaking of the latter four aggregates, it is finally said that consciousness itself is emptiness, and emptiness is consciousness. This shows that the defiled and causal aggregate does not have arising, cessation, and purification, in order to dispel the attachment to the truth of origin. Among them, form, etc., do not have arising, cessation, and purification. How is this established? It should be said that if form has arising, there will be four distinctions, that is, arising from self, arising from other, arising from both, or arising from no cause. Among them, the first is unreasonable, because the nature of the result is not established, and the cause is not established, so non-existence cannot be a cause. If the cause exists before the result arises, it is also unreasonable, because self-arising is the unity of cause and effect, and it is already established.