Tibetan
བ་པར་ནུས་པས་གདམས་ངག་ལ་རག་མ་ལས་ཞེས་འཆད་དོ། །གདམས་ངག་ངེས་པར་ཉན་དགོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ས་མཚམས་འཇོག་ན་ཞིབ་ཆ་འདི་ལེགས་ལ། སྟོན་པ་པོའི་ས་མཚམས་འཛིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་རོ་ཞེས་སྔ་མས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མཚམས་སྦྱར། དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་གཙོ་བོར་བསྟན་ཅིང་དེའི་གནས་སྐབས་ཙམ་ལ་དབྱེ་བར་བཞག་པས་དབྱེ་བ་ཞར་ལ་བརྗོད་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་གདམས་ངག་གསུངས་ཏེ། གོང་གི་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་པོ་འདུན་ལྡན་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ལ་ཡུལ་བཅུ་ལ་བརྩམས་ནས་འདོམས་པ་ནི་གདམས་ངག་ཡིན་པས་སོ། །བྱང་སེམས་ཅི་འདྲ་བ་ཞེ་ན་དུས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟེ་རྒྱུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྐབས་དང་མཐུན་པར་གདམས་ངག་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པའོ། །དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སེམས་དེས་བསམ་པས་འཕངས་པའི་དཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྗེས་བསྟན་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་པས་ལྷ་གཞན་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་ཟིན་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་མངོན་པར་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་གདམས་ངག་གི་དགོས་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་དུའོ། །ཐབས་ གང་གིས་ན། ཡོན་ཏན་ཐོབ་ཟིན་མི་ཉམས་པར་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བའི་དོན་ཏེ་ཐབས་ཀྱིས་སོ། །མདོ་འབྲེལ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་འདི་དང་འདི་འདོད་པས་ཡུམ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་པ་ལ། ཤཱ་རིའི་བུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཡུམ་ལ་སྤྱད་པར་བགྱི་ཞེས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་ལ་ཞེས་པ་ནས་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་བྱང་སེམས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོའི་བར་གྱིས་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་པ་ནས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་པོ་ཡིན་ནོའི་བར་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་སོ། །མདོ་མཚམས་འབྱེད་ཚུལ་འདི་ནི་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལྟར་དག་ལྡན་ལས་སོ། །དེས་ན་སེམས་བསྐྱེད་དུ་ཡུམ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་ཡུམ་ནི་ཁ་ཅིག་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་འདོད་ཀྱང༌། སྐབས་དེའི་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲས་སེམས་བསྐྱེད་བསྟན་ལ། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཡུམ་ཡིན་པས་འདིར་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ
Chinese
因此说，凭借能力不依赖于教导。如果以必须听闻教导为前提来划定界限，那么这个细节是好的。如果以导师的界限来确定，就像先前所说的那样，直到佛的果位。第二部分分为两部分：连接和解释意义。第一部分是：主要展示发心的体性，并且只是在它的状态上进行区分，因此在顺带提及区分之后，宣说了教导。如上所述，对于生起最初具有意愿等菩提心的菩萨，以十境为基础进行教诫，这就是教导。菩萨是什么样的呢？就像时间一样，即与生起因位菩提心的时机相符，从而追求教导的意义。为了什么目的呢？为了指示生起菩提心以及由该心所引发的一切白法都能成就，并且依靠善知识，不皈依其他天神等功德已经获得，为了使之越来越增长的教导的必要性，即为了这两个目的。用什么方法呢？用不退失已获得的功德而完全守护的意义，即用方法。经部的关联是：在发心的时候，因为想要这个和那个，所以应当学习般若波罗蜜多，如此说了许多。对此，舍利子问世尊，菩萨摩诃萨如何行于般若波罗蜜多？即为了圆满宣说发心菩萨所说的发心之法，应当如何修持？对此，世尊回答说：舍利子，在此……直到“如此行持，菩萨即是行于般若波罗蜜多”之间，是修持自身的体性。从“比丘舍利子”到“是十八不共法的布施者”之间，宣说了修持的利益。这种区分经部界限的方式，是依照两大注释的观点，来自清净论。因此，关于发心时应当学习般若波罗蜜多，有些人认为这里的般若波罗蜜多是指发心，但是，当时所希望的那些事物，用“发心”一词来表示，而般若波罗蜜多是成就发心目标的手段，因此这里所说的修持
English
Therefore, it is said that one does not rely on instructions by virtue of ability. If one sets a boundary on the premise that instructions must be heard, then this detail is good. If one sets the boundary of the teacher, it is as the former said, up to the state of Buddhahood. The second part has two parts: connection and explanation of meaning. The first part is: mainly showing the nature of bodhicitta, and only distinguishing it at its stage, so after mentioning the distinctions incidentally, the instructions are spoken. As mentioned above, for the bodhisattva who generates the first bodhicitta with desire, etc., instructing based on the ten objects is the instruction. What is the bodhisattva like? It is like the time, that is, in accordance with the occasion of generating the causal bodhicitta, thereby pursuing the meaning of the instruction. For what purpose? In order to indicate that the generation of bodhicitta and all the white dharmas caused by that mind can be accomplished, and relying on the virtuous friend, the merits of not taking refuge in other gods, etc., have already been obtained, for the necessity of the instruction to make it grow more and more, that is, for these two purposes. By what means? By the meaning of completely protecting the merits that have already been obtained without diminishing, that is, by means. The sutra connection is: at the time of generating bodhicitta, because one wants this and that, one should study the Prajnaparamita, so many were said. To this, Shariputra asked the Blessed One, how does the Bodhisattva Mahasattva practice the Prajnaparamita? That is, in order to perfect the Dharma of generating bodhicitta spoken by the Bodhisattva who generates bodhicitta, how should one practice? To this, the Blessed One replied: Shariputra, here... until "If one practices in this way, the Bodhisattva is practicing the Prajnaparamita," is the nature of one's own practice. From "Bhikkhu Shariputra" to "is the giver of the eighteen unshared dharmas," the benefits of practice are spoken. This way of distinguishing the boundaries of the sutra is according to the views of the two great commentaries, from the Pure Treatise. Therefore, regarding the Prajnaparamita that should be studied at the time of generating bodhicitta, some people think that the Prajnaparamita here refers to the generation of bodhicitta, but the things that were desired at that time are expressed by the word "bodhicitta," and the Prajnaparamita is the means to achieve the goal of generating bodhicitta, so the practice mentioned here