Tibetan
་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་བདག་རྐྱེན་དང་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་དག་པས་རྒྱུའི་རྐྱེན་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གདུལ་བྱ་དེའི་ཤེས་པ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་མ་འབྲེལ་ཏེ། གཞན་དུ་ན། སངས་རྒྱས་ལ་ནང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒྲར་ ཞེན་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པས་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །ཉན་པ་པོའི་རྣམ་རིག་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེས་བྱས་པར་བཞག་སྟེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་མཐུས་རྙེད་པའི་རྣམ་རིག་ཉིད་རང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་ཀྱང་ལྷས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ཏེ། བཤད་སྦྱར་ལས། རྐྱང་པ་དང་ཚིགས་སུ་སྦྱར་བའི་སྒྲར་སྣང་བ་འདོད་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཉན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཚོགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཇི་ལྟར་བཤད་དེ་ཉན་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི་དེས་མ་བཤད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་རྨི་ལམ་ན་བསྟན་བཅོས་དང་སྔགས་ལ་སོགས་པ་རྙེད་པ་བཞིན་ནོ། ཞེས་དང༌། རྒྱན་སྣང་ལས་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་པས་རང་ཉིད་མ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པ་དེ་བས་ན་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུས་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་མ་འཆོལ་བར་རང་གི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་སྟོན་པར་སྣང་བ་ཉེ་བར་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པར་རྣམ་པར་ བཞག་གོ །ཞེས་དང༌། དེ་བས་ན་གདུལ་བྱའི་ཤེས་པ་སྒྲར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་བསྟན་པ་ཉན་པ་པོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱས་ནས་མཆོད་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ད་ལྟར་བའི་ཆོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བརྒྱུད་ནས་འོངས་པ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་བཤད་དང་རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པའི་འགྲེལ་པར་ཡང་ཚིགས་བཅད་དང་རྐྱང་པའམ་ལྷུག་པའི་རྣམ་པའམ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་ལུང་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། མིང་དང་ཚིག་དང༌ཡི་གེའི་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། །ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། ཞེས་གཉིས་བྱུང་བའི་སྔ་མ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཙམ་ཞིག་དང་ཕྱི་མ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོས་འཛིན་ནོ། །དེ་ཡང་སོ་སྐྱེ་དང་ས་བཅུ་པ་ལ་ཐུག་གི་འཕགས་པ་ལ་ནི་གདུལ་བྱ་དང་གཉིས་ཀའི་སྣང་བ་ལ་བསྟན་བཅོས་བཞག་སྟེ། ས་བཅུ་པ་བ་ལ་ཡང་རང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་ལོངས་སྐུར་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་མིང་ཚིག་སོགས་སུ་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་དུ་ཞེན་པ་ཡོད་པས། ཞེན་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉན་པ་པོ་ལ་མིང་ཚིག་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་འཆད་པ་པོ་ལ་ཡང་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འབྱུང་བས་སོ། །དེས་ན་སྒྲ་སྤྱིའི་ཕྲེང་བ་ལ་འདོད་ན་བསྟན་བཅོས་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་འགྱུར་བས་རིག་བྱེད་པའི་སྨྲ་བ་ཁས་བླངས་དགོས་སོ། །ངག་གི་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལ་འདོད་ན་ཡང་ངག་ཏུ་མ་ཐོན་ན་བསྟན་བཅོས་མ་བརྩམས་པ་དང་བསེ་རུ་ལྟ་བུས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་ལ་ཆོས་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སློབ་མའི་རྒྱུད་འཆོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་བསླབ་པ་གསུམ་བསྐྱེད་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཚོགས་པར་དབྱུང་དུ་མི་རུང་བ་ལས་བཟློག་པ་དང༌། དབྱུང་དུ་རུང་བའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ངེས་ཚིག་གི་དོན་འདི་དག་ཚང་བ་དང༌། ལུང་རྣམ་འབྱེད་ལས་ཀྱང༌། རྒྱལ་བ་སྟོན་པ་དེ་ཡི་བསྟན་བཅོས་ནི། །མདོ་དང་ཆོས་མངོན་ཡིན་གསུང་འདུལ་བ་ནི། །སྟོན་དང་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན། ཞེས་དང༌། རྣམ་བཤད་རིག་པར་ཡང༌། དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འབྱུང་བས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཡང་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པར་བྱའོ། །བསྟན་པ་ནི། འགྲེལ་པ་འདི་དང་དེའི་འགྲེལ་བཤད་གཉིས་དང༌། ཤེར་སྒྲོན་ལས་ནི་གཞུང་འདི་དགོས་སོགས་བཞི་སྟོན་པ་ལ་སྦྱར་ལ། འཕགས་པ་དང༌། ཤཱནྟི་རད་ཀིར་ཀུ་
Chinese
由于佛陀的智慧如幻，以其作为增上缘，以及所化众生的相续清净作为俱有缘，因此，所化众生的心识显现为名、词、字母的形态。这与听者的相续相关，但与佛陀的相续无关。否则，佛陀若有内在的意识执着于外在的声音的无明，就不可能断除一切障碍。听者的名言分别念也是从佛陀的威力中产生的，因此可以安立为佛陀所作。例如，在梦中，通过天神的力量获得的咒语等分别念，虽然是自己的心识，但也说是天神所作。如《释论》中说：显现为单音和组合音的声音，随顺所欲之义的形态而转，是听闻的分别识的集合。如果这样，菩萨如何宣说呢？听闻的分别识不是菩萨宣说的啊。因为是从菩萨的加持中产生的，所以说是菩萨宣说的，就像通过天神等的加持，在梦中获得经文和咒语等一样。又如《现观庄严论释》中说：佛陀的教法之所以被称为教法，是因为分别念将自己的形态执着为外在的自性而转。如果不是那样，而是执着于彼，那么自身具有无明的自性，就不可能断除一切障碍。因此，恒常处于等持中的佛陀薄伽梵们，以般若波罗蜜多的智慧力，如其所愿地，对于有缘者，不混淆地示现自己心识的显现，从而产生亲近感。因此，追随这种形态的证悟，安立为佛陀薄伽梵所宣说。因此，既然所化众生的心识本身就是显现声音的自性，那么教法虽然与听者的众生相关，但由于是从般若波罗蜜多的智慧之主所生的，所以说诸佛宣说佛法，并像那样进行供养。现在说法者所宣说的，也是从薄伽梵那里传承下来的，所以必定是从般若波罗蜜多中产生的。
English
Because the Buddha's wisdom is like an illusion, with it as the dominant condition and the purity of the continuum of the beings to be tamed as the co-existing condition, therefore, the consciousness of the beings to be tamed appears in the form of names, words, and letters. This is related to the continuum of the listener, but not related to the continuum of the Buddha. Otherwise, if the Buddha had the ignorance of clinging to external sounds with internal consciousness, it would be impossible to eliminate all obstacles. The nominal conceptualization of the listener also arises from the power of the Buddha, so it can be established as being done by the Buddha. For example, in a dream, the conceptualizations of mantras, etc., obtained through the power of the gods, although they are one's own consciousness, are also said to be done by the gods. As it is said in the Commentary: The appearance of sounds as single syllables and combined syllables, following the form of the desired meaning, is the collection of the consciousness of hearing. If this is the case, how do Bodhisattvas proclaim? The consciousness of hearing is not proclaimed by Bodhisattvas. Because it arises from the blessing of the Bodhisattvas, it is said to be proclaimed by the Bodhisattvas, just as one obtains scriptures and mantras, etc., in a dream through the blessing of the gods, etc. Also, as it is said in the Ornament of Realization: The reason why the Buddha's teachings are called teachings is because conceptualization clings to its own form as an external nature and turns. If it were not so, but clung to that, then if one's own nature had ignorance, it would be impossible to eliminate all obstacles. Therefore, the Buddhas, the Bhagavat who are constantly in samadhi, through the power of the wisdom of the Prajnaparamita, show the appearance of their own consciousness to those who are fortunate, without confusion, as they wish, thereby generating closeness. Therefore, following this form of realization, it is established as being proclaimed by the Buddhas, the Bhagavat. Therefore, since the consciousness of the beings to be tamed is itself the nature of appearing sounds, although the teachings are related to the beings of the listener, since they are born from the lord of the wisdom of the Prajnaparamita, it is said that the Buddhas proclaim the Dharma, and offerings are made in that way. The teachings proclaimed by the Dharma speakers of the present are also transmitted from the Bhagavat, so they must arise from the Prajnaparamita.
Chinese
因为值得尊敬的缘故，是应当供养的，这是它的意义。像这样，《二十颂》的注释和《续部究竟》的注释中，也说偈颂、单句或散文的形式，或者名、词、字母的形式显现的知识本身就是圣教。第二点是，在《中边分别论》的注释中说：“以名、词、字母的集合显现的识，就是论典。”或者说：“以获得超世间的智慧的音声差别显现的识，就是论典。”这里出现了两种说法，前一种只是论典，后一种是具有特点的认知。也就是说，凡夫和十地菩萨都将论典安立在所化机和二者的显现上。对于十地菩萨来说，自己的知识显现为报身，而外面的佛和名、词等显现为外面的如来之语。因为他们执着于此，所以在有微细执着之前，听者如何显现名、词，说法者也会与之相应。因此，如果认为声音是一般的连续，那么论典就会变成无实体，变成非人所造，因此必须承认吠陀派的说法。如果认为语言的声音是自相，那么如果语言没有发出，就没有创作论典，像犀牛一样，也没有向所化机宣说佛法。第二点是，为什么称为“论典”呢？因为是为了调伏弟子的相续。也就是说，在弟子的相续中生起三学，使身语意三门从不应聚集的业中解脱，并使之进入应聚集的业中。这样就具备了词义的定义。在《律分别》中也说：“胜者导师的论典，是经和法藏，所说是律藏，是导师和教法本身。”在《辨相智论》中也说：“究竟而言，佛语本身适合作为论典的定义。”因此，也应将佛陀的教言视为论典。教法是，将这部注释和它的注释二者，以及《慧灯论》中的这部论典等四种，与导师联系起来。圣者和寂天
English
Because it is worthy of respect, it is to be offered, that is its meaning. Likewise, in the commentary on the Twenty Verses and the commentary on the Completion of the Tantras, it is also said that the knowledge itself that appears in the form of verses, single sentences or prose, or in the form of names, words, and letters is the scripture. The second point is, in the commentary on the Discrimination of the Middle and the Extremes, it says: "The consciousness that appears as a collection of names, words, and letters is the treatise." Or, "The consciousness that appears as a distinction of sounds that causes the attainment of transcendental wisdom is the treatise." Here, two statements appear, the former is merely a treatise, and the latter is a recognition of a special characteristic. That is to say, ordinary beings and those who have reached the tenth bhumi establish the treatise on the appearances of both the disciples and the two. For the tenth bhumi bodhisattva, his own knowledge appears as the sambhogakaya, and the external Buddha and names, words, etc., appear as the speech of the external Tathagata. Because they are attached to this, as long as there is subtle attachment, just as names and words appear to the listener, the speaker will also be in accordance with it. Therefore, if one thinks of sound as a general continuum, then the treatise will become non-existent and will become non-human-made, so one must accept the statement of the Vedic school. If one thinks that the sound of speech is self-characterized, then if the speech does not come out, the treatise has not been composed, and like a rhinoceros, the Dharma has not been taught to the disciples. The second point is, why is it called a "treatise"? Because it is for taming the disciple's continuum. That is, in the disciple's continuum, generating the three trainings, freeing the three doors of body, speech, and mind from actions that should not be gathered, and causing them to enter into actions that should be gathered. In this way, the definition of the etymology is complete. In the Vinaya-vibhanga, it is also said: "The treatise of the victorious teacher is the sutra and the abhidharma, what is said is the vinaya, it is the teacher and the teaching itself." In the Vyakhyana-yukti, it is also said: "Ultimately, the Buddha's word itself is suitable as the definition of a treatise." Therefore, the Buddha's words should also be regarded as treatises. The teaching is to connect this commentary and its commentary, and the four, such as this treatise in the Lamp of Wisdom, with the teacher. Arya and Shantirakshita