Tibetan
མཱ་ར་ཤྲཱི་རྣམས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་བསྡུས་དོན་དུ་དགོས་པ་ སྟོན་པ་ལ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་བུད་དྷ་ཤྲཱི་ནི་རྐང་པ་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་དང༌། ཆོས་སྤྱོད་ནས་མཐོང་འགྱུར་གྱི་བར་གྱིས་ཉིང་དགོས་དང༌། ཕྱིར་ཞེས་པ་ནས་དགོས་པ་ཡིན་གྱི་བར་གྱིས་དགོས་པ་བསྟན་ཞིང་འབྲེལ་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་བསྟན་པ་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ་དེ་རྟོགས་པས་ནི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལ་ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་དུ་འབྲེལ་བར་བཞེད་དོ། །ཚིག་གསལ་དུ་ཡང་མཐའི་དགོས་པའི་སྒྲས་དགོས་པ་གཉིས་ཀ་བསྟན་པར་བྱས་ནས་གཅོད་མཚམས་དེ་དང་འདྲ་བར་བཤད་དོ། །རྟོགས་དཀའི་སྣང་བར་དགོས་པ་གཉིས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལ་འབྲེལ་པ་དང་བརྗོད་བྱ་བསྟན་པར་འཆད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ལ་ཡང་དོན་གྱི་འབྲེལ་ལ་བརྗོད་བྱ་ལ་སྦྲེལ་རུང་ཡང་རྐང་པའི་གཅོད་མཚམས་ཅུང་མིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་དང༌། གཞན་རྣམས་བུད་དྷ་ཤྲཱི་དང་ཚིག་གསལ་གྱིས་བཤད་པ་ལྟར་འགྲེལ་པ་འདི་ཡང་བཞེད་དོ། །གཞུང་འདི་གཙོ་བོའི་དོན་དུ་བྱས་ན་དགོས་པ་འཆད་པ་ལ་འབྲེལ་ཀྱང་འདིའི་ངག་གི་དོན་རྫོགས་པར་བཤད་ན་བརྗོད་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་བསྟན་པར་ཡང་བཤད་ནུས་པས་སློབ་དཔོན་འདི་ཡི་བཤད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བཤད་པ་སྟེ། འདི་ལ་བཞི་ལས་བརྗོད་བྱ་ནི། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡུམ་འདི་ལས་བཤད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་ དེས་མཚོན་པའི་ལྷག་མ་བདུན་དང་བཅས་པའོ། །ཉིང་དགོས་ནི། བྱང་སེམས་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་དེ་བློ་དང་ལྡན་པ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཡུམ་གྱི་མདོ་ཡི་དོན་དངོས་བརྒྱད་ཇི་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཆོས་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ཤེས་བཞིན་དང་བཅས་པའི་དྲན་པ་ལ་བཞག་ནས་ས་བཅུ་བགྲོད་དེ་མཐོང་བ་སྟེ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། །དགོས་པ་ནི། ཉིང་དགོས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་མདོ་ཡི་བརྗོད་བྱ་རྣམས་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་སྟེ་ཚེགས་ཆུང་ངུས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱན་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ནི། ཤུགས་ཀྱིས་ཏེ་དེ་ཡང་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཞེས་པས་དགོས་པ་དང་བསྟན་བཅོས་འབྲེལ་པར་དང༌། ཕྱིར་ཞེས་པས་དགོས་པ་གཉིས་འབྲེལ་པར་འཕངས་སོ། །དག་ལྡན་དུ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་
Chinese
对于玛拉希瑞（Māraśrī）的注释和总结，需要将重点放在导师身上。其中，布达希瑞（Buddhaśrī）的前三句表达了主题，从“法行”到“可见”表达了根本目的，从“向外”到“是目的”表达了目的，而关系则是为了理解所表达的主题，理解它最终会实现，这直接表明了方法和方法所产生的关联。在《明句论》中，也通过“最终目的”一词来表明两个目的，并以相似的方式解释了界限。在难以理解的显现中，将两个目的直接表达为关联和主题的解释并非导师的意图，因为他认为主题是直接表达的。即使在前者中，也可以将意义的关联与主题联系起来，但脚的界限并不完全相同。这样，前两句表达了主题，其他则如布达希瑞和《明句论》所解释的那样，这部注释也是这样认为的。如果将这部论典作为主要目的，那么解释目的也是相关的，但如果完整地解释这部论典的意义，也可以解释为表达了主题和关联，因此这位导师的解释是完全圆满的解释。其中，四者中的主题是：导师佛陀从这部《母经》中所说的，完全了知的佛陀唯一的道路，以及由此所代表的其余七者。根本目的是：菩萨以外的人无法体验的完全了知，具有智慧的菩萨如实地确定《母经》的八种真实意义的自性，即菩提心和法，也就是修行的行为，十度以及具有智慧的正念，从而经历十地，并看到，也就是显现出来。目的是：为了根本目的，依靠庄严而轻松地，也就是以极小的努力来理解经文的主题，这被称为撰写庄严的必要性。关联是：通过暗示，也就是通过“撰写的必要性”来关联目的和论典，并通过“向外”来暗示两个目的的关联。在《具足清净》中，完全了知是佛陀，也就是人的意义。
English
For the commentary and summary of Māraśrī, it is necessary to focus on the teacher. Among them, the first three lines of Buddhaśrī express the subject matter, from "Dharma practice" to "visible" expresses the fundamental purpose, from "outward" to "is the purpose" expresses the purpose, and the relationship is for the sake of understanding the expressed subject matter, and understanding it will ultimately be realized, which directly indicates the association of method and method arising. In the "Clear Words," both purposes are also indicated by the word "ultimate purpose," and the boundary is explained in a similar way. In the difficult-to-understand manifestation, explaining the two purposes directly as the association and the subject matter is not the intention of the teacher, because he believes that the subject matter is directly expressed. Even in the former, the association of meaning can be linked to the subject matter, but the boundary of the foot is not exactly the same. In this way, the first two lines express the subject matter, and the others are as explained by Buddhaśrī and the "Clear Words," and this commentary also thinks so. If this treatise is taken as the main purpose, then explaining the purpose is also relevant, but if the meaning of this treatise is fully explained, it can also be explained as expressing the subject matter and association, so the explanation of this teacher is a completely perfect explanation. Among them, the subject matter of the four is: the only path of the Buddha who fully knows, which the teacher Buddha said from this "Mother Sutra," and the remaining seven represented by it. The fundamental purpose is: the complete knowledge that cannot be experienced by anyone other than the Bodhisattva, the Bodhisattva with wisdom truly determines the nature of the eight true meanings of the "Mother Sutra," that is, the mind and Dharma of Bodhi, that is, the practice of cultivation, the ten perfections and mindfulness with wisdom, thereby experiencing the ten grounds and seeing, that is, manifesting. The purpose is: for the sake of the fundamental purpose, to understand the subject matter of the scriptures easily by relying on adornment, that is, with very little effort, which is called the necessity of writing adornment. The association is: by implication, that is, by "the necessity of writing" to associate the purpose and the treatise, and by "outward" to imply the association of the two purposes. In "Perfect Purity," complete knowledge is the Buddha, that is, the meaning of man.
Tibetan
མཆོག་སྟེ། རྒྱན་ལས། སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་དྲི་མེད་པ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ཐོབ། །རིན་ཆེན་སྣོད་ནི་ཕྱེ་བ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡང་དག་བསྟན། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་བཙལ་བར་བྱ་བས་ལམ་ཡིན་གྱི་ཚོལ་བར་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །དོན་དེ་སྟོན་པས་མདོ་འདི་ལས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི། བློ་ལྡན་ཀུན་ཏུ་མངོན་བྱ་བ། ཞེས་བཏོན་ནས་བློ་ལྡན་ཏེ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་འདི་ལས་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པ་སྟེ་དེ་ནི་རྩོམ་པའི་ གཙོ་བོའི་དགོས་པའོ། །མདོ་ཡི་དོན་བསྟན་བཅོས་འདི་ལས་ངེས་པར་གྱུར་པ་དེ་དྲན་པ་ལ་བཞག་ནས། བདེ་བླག་ཏུ་ནི་རབ་སྒྲུབ་པ། ཞེས་བཏོན་ནས་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་རྩོམ་པའི་གཙོ་བོ་མིན་པའི་དགོས་པའོ། །ཐབས་གང་གིས་སྒྲུབ་ན་དབུས་མཐའ་ལས། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང༌། །ཉན་དང་ཀློག་དང་ལེན་པ་དང༌། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང༌། །དེ་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་སྟེ། །སྤྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། ཅེས་པ་ལྟར་ཆོས་ཏེ་མདོ་ཡི་སྤྱོད་པ་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདི་ནི་ཆེན་པོ་དག་གི་གསུང་ཡིན་ཡང་ཆེས་མི་འཐད་དེ། མངོན་རྟོགས་ཤེས་པའི་དགོས་པ་དང་དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་དགོས་པ་གཉིས་གོ་བཟློག་པ་དང་གཙོ་བོ་དང་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་དགོས་པ་གཉིས་ཀྱང་འཆོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། མདོ་ནས་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་བསྟན་ཟིན་པས་འདི་བརྩམས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་ཁོང་ན་གནས་པའི་ལན་དུ་མདོ་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་མི་ནུས་ལ། བསྟན་བཅོས་ལས་དེ་ལྟར་ནུས་པས་དགོས་པ་ཡོད་ཅེས་པ་གཞུང་གི་དོན་དུ་སྣང་བ་ལ། བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉམས་ལེན་ལ་བཤད་ཅིང༌། བློ་དང་ལྡན་པས་མཐོང་བའི་དོན་མངོན་རྟོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པ་ལ་གོ་བ་ཙམ་གྱི་དགོས་པར་བཤད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་མངོན་རྟོགས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཙམ་གྱི་ཆེད་མིན་གྱི་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་པ་ལ། མངོན་རྟོགས་ ཤེས་པ་གཙོ་བོ་དང༌། མདོ་དོན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་གཙོ་བོ་མིན་པར་བཤད་པ་ནོར་རོ། །དེས་ན་མཚམས་སྦྱོར་གྱི་དོགས་པ་སེལ་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་ཡང༌། བརྩམས་པའི་དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་དོགས་པ་སེལ་བ་ཙམ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱི་
Chinese
殊胜的。如《现观庄严论》中所说： “无垢一切障，获得一切相，如开宝器般，如实示现佛。”就像这样。 也就是要通过寻求来成为道路，而不是通过寻找。 为了阐明那个意义，这部经中所说的，不是菩萨以外的人所能体验的，那就是： “有智者应普遍显现。” 这样说，就是要知道有智者，也就是菩萨所应显现的意义，也就是从这部论典中显明出来，这是著书的主要目的。 将经的意义从这部论典中确定下来，放在记忆中。 “轻松地精进修持。” 这样说，修持，也就是实修，不是著书的主要目的。 用什么方法修持呢？如《中边分别论》中所说：“书写供养布施字，听闻读诵受持等，开演讽诵及思维，以及修习此十事，是为无量功德聚。” 就像这样，通过法，也就是经的十种行持。 这是这样解释的。 虽然这是大德们的说法，但非常不合理。 因为证悟的必要和在相续中生起的必要两者颠倒了，而且主要和非主要的必要两者也混淆了。 怎么说呢？ 经中已经阐述了现观的次第，所以著此论典没有意义，为了回答心中存在的这个争论，经中不能轻易证悟，而论典中可以这样，所以是有必要的，这似乎是论典的意义。 但是，轻易证悟被解释为实修，有智慧者所见的意义，现观在相续中生起，却被解释为仅仅理解的必要。 还有，著论典不是仅仅为了证悟，而是为了在相续中生起道，但是，证悟是主要的，经义的实修不是主要的，这样说是错误的。 因此，虽然消除连接的疑惑是主要的，但是，著书的主要目的是现观在相续中生起，所以不仅仅是消除疑惑。 因此，大自在吉祥贤的足下。
English
It is supreme. As it says in the Ornament, "Without the stain of all obscurations, obtaining the state of knowing all aspects, like opening a precious vessel, it truly reveals Buddhahood." It is like that. That is, it is the path by being sought, not by seeking. To show that meaning, what is said in this sutra that is not experienced by others than Bodhisattvas is: "The intelligent should make manifest everywhere." Having stated that, it is intended to know that the meaning that the intelligent, that is, the Bodhisattva, should make manifest, that is, it is clear from this treatise, and that is the main purpose of writing. Having placed in memory that the meaning of the sutra is determined from this treatise, "Easily accomplish the practice." Having stated that, practice, that is, actual practice, is not the main purpose of writing. By what means should one practice? As it says in the Middle Extremes, "Writing, offering, giving letters, listening, reading, and taking, explaining, reciting, and thinking about that, and meditating, these ten activities are a collection of immeasurable merit." Like that, through the Dharma, that is, the ten practices of the sutra. This is how it is explained. Although this is the speech of great ones, it is very unreasonable. Because the necessity of knowing realization and the necessity of arising in the continuum are reversed, and the two necessities of main and not main are also confused. How so? Since the order of realization has already been shown in the sutra, it is pointless to compose this, and in response to the dispute that remains in the mind, it is not possible to easily realize from the sutra, but it is possible from the treatise, so it is necessary, which seems to be the meaning of the text. However, easy realization is explained as practice, and the meaning seen by the intelligent, realization arising in the continuum, is explained as merely the necessity of understanding. Furthermore, the treatise is not composed merely for the sake of knowing realization, but for the sake of generating the path in the continuum, but knowing realization is main, and the actual practice of the sutra meaning is not main, which is wrong. Therefore, although eliminating the doubt of connection is main, the main purpose of composing is realization arising in the continuum, so it is not merely eliminating doubt. Therefore, at the feet of the great self, the auspicious and excellent.