Tibetan
ཐུགས་རྗེ་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་དེ་དང་བསྡུས་པ་དེ་ལས་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རིམ་པ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་མཐའ་དག་གསལ་བར་མཛད་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། གདུལ་བྱ་གསུམ་པོ་གང་གི་དོན་དུ་ཡང་རྩོམ་མི་དགོས་ཏེ། དེ་དག་གི་དོན་མཛད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སོ། །ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་གམ་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །འདིར་དགོས་སོགས་བཞི་དང་ལྡན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང༌། དེའི་སྒྲ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལུགས་གཞན་བསྟན་པ་དང༌། འཐད་ཕྱོགས་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག །གང་རྣམས་ཐུབ་པས་གསུངས་དེ་དག །ཚིག་གམ་མིང་ཡིན་དེ་དག་ནི། །གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་དག་ཏུ་འདུས། ཞེས་པའི་གང་སྤེལ་དུ་མིང་ཚིག་ཀྱང་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། གཉིས་ཀས་ཀྱང་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་གསུམ་ག་བཀའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་ལྡན་མིན་མེད་པ་དང་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་དོན་ནི་ཚོགས་གསུམ་གའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་མཐུན་ཀྱང་གཅིག་ནི་ཚོགས་གསུམ་སྒྲ་སྤྱིའི་ཕྲེང་བར་འདོད་པས་ལྡན་མིན་དང༌། གཅིག་ནི་དེ་གསུམ་ངག་ གི་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རང་མཚན་ལ་འདོད་པས་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའོ། །དེས་ན་མིང་ཡིན་ན་འདུ་བྱེད་དང༌། ཚིག་ཡིན་ན་གཟུགས་སུ་འདུས་ཞེས་ངེས་པར་མི་བྱའོ། །རྒྱལ་པོ་སྲས་སུ་ཡང་གང་སྤེལ་དང་མཐུན་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་ཆོས་མངོན་པ་བ་རྣམས་བཀའི་ངོ་བོ་གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་གཉིས་ཀར་འདོད་ཅེས་འཆད་དོ། །དེ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་བྱེ་སྨྲ་དང་ཕྱི་མ་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་དང་མཐུན་ཏེ། སྡེ་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང༌། བཀའི་ངོ་བོ་ཚོགས་གསུམ་དུ་འདོད་དགོས་ལ། དེ་གསུམ་ཡང་བྱེ་སྨྲ་ལྡན་མིན་རྫས་གྲུབ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལ་འདོད་པར་བཤད་པས་སོ། །ལུགས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བསྟན་བཅོས་བེམ་པོའི་ངོ་བོར་འདོད་ལ། རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ནི་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་སྤྱི་དང་ཞེན་པའི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་རང་མཚན་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་གཞིའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་སྟོན་པ་པོར་སྣང་བ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་དང༌། དེས་བསྟན་པར་སྣང་བ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལྟ་བུ་ནི་གདུལ་བྱའི་གཞན་སྣང་འབའ་ཞིག་ལ་འཇོག་པས་བཀའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས
Chinese
具有慈悲心者，难道不是已经从广、中、略三部般若母经中，将八现观次第，以及般若波罗蜜多的所有意义都阐明了吗？既然如此，为了三种所化众生中的任何一个，也都不需要再写作了，因为已经为他们完成了利益。想到这里，就产生了这样的想法。产生怀疑有什么必要呢？它是进入有思辨的论著的支分或因缘。在这里，稍微考察一下具备必要等四种条件的论著的自性，以及它的词义解释这两种方式。第一部分分为两点：阐述其他宗派的观点和确定合理的方面。第一点是：在《俱舍论》中说：“八万四千法蕴，凡是能仁所说，那些是词或名，那些都包含在色和行中。”其中，“凡是”表示名和词也仅仅是象征性的，两者都认为名、词、字母三者的集合是佛语的自性，并且两者也按照顺序认为存在和不存在非相应和相应，这样说的。它的意思是，虽然两者都一致认为三者的集合是自性，但一个认为三者的集合是声音总体的连续，因此是非相应的；另一个则认为这三者是语言行为的声音自相，因此被包含在色中。因此，不能确定地说，如果是名，就包含在行中；如果是词，就包含在色中。在《国王之子》中，也与“凡是”一致，但不同的是，经部宗认为法和论的本体包含在色和行两种之中。在这两者中，前者与毗婆沙宗的观点一致，后者与经量部的观点一致。两个部派都必须认为佛语的本体是三者的集合，并且这两个部派也说，毗婆沙宗认为这三者是非相应的实有，而经量部则认为是声音自相。这两种观点都认为论著是物质的本体，而正理派则认为，直接表达的是声音总体，而执著表达的是声音自相。第二部分分为两点：佛语和论著的定义。第一点是：显现为说法者的两种色身，以及显现为他所说的十二部经等，仅仅安立为所化众生的其他显现，因此所有的佛
English
Hasn't that compassionate one already elucidated all the meanings of the eightfold realization sequence and the Prajñāpāramitā from the extensive, intermediate, and concise versions of the Mother of the Buddhas? Since that is the case, there is no need to compose anything for the sake of any of the three types of disciples, because the benefit has already been accomplished for them. Thinking in this way, such a thought arose. What is the necessity of giving rise to doubt? It becomes a limb or cause for engaging in treatises with reasoning. Here, we shall examine a little the nature of a treatise that possesses the four necessities, etc., and the manner of its etymological explanation. The first part has two points: presenting the views of other systems and identifying the valid position. The first is: In the Treasury [Abhidharmakośa], it says, "The eighty-four thousand aggregates of Dharma, Whatever the Sage has spoken, Those are either words or names, Those are included in form and formations." In that, "whatever" indicates that names and words are merely symbolic. Both of them consider the collection of names, words, and letters to be the nature of the Buddha's word, and they also say that the two of them, in order, consider existence and non-existence to be non-associated and associated, respectively. Its meaning is that although both agree that the collection of the three is the nature, one considers the collection of the three to be a continuum of sound generalities, therefore it is non-associated; the other considers those three to be the sound self-characteristics of linguistic activity, therefore it is included by form. Therefore, it should not be determined that if it is a name, it is included in formations; if it is a word, it is included in form. In The King's Son, it is also in agreement with "whatever," but the difference is that the Abhidharma masters explain that the essence of the Buddha's word is included in both form and formations. Of those two, the former agrees with the view of the Vaibhāṣika, and the latter agrees with the view of the Sautrāntika. Both schools must consider the essence of the Buddha's word to be the collection of the three, and those three are also said to be non-associated substantially existent for the Vaibhāṣika, and sound self-characterized for the Sautrāntika. Those two systems consider treatises to be the nature of material objects, while the logicians consider that which directly expresses to be sound generality, and that to which one adheres to be sound self-characterized. The second part has two points: the definitions of the Buddha's word and treatises. The first is: The two form bodies that appear as teachers of the Dharma, and the twelve branches of scripture that appear as what they teach, are established as merely the other appearances of disciples, therefore all the Buddhas'