Tibetan
་མཚོན་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ། གསུམ་པར་བཤད་པ་ནི། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བ་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་སུ་བསྟན་པ་ན་དེས་འཕངས་པའི་ཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ཉན་རང་གི་ལམ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང༌། དེའི་ལམ་ལོགས་སུ་རང་དབང་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་མི་ཟློས་སོ། །བཞི་པ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་དང་ཆོས་སྐུ་ཟློས་ཏེ། གཉིས་ཀར་གཉིས་ཀ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་ཟློས་ཏེ་དང་པོར་ནི་ཡུལ་དང་བརྒྱད་པར་ནི་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་གྲངས་སུ་ན་མཚོན་བྱེད་དང་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དོན་དངོས་དང༌། ཟློས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། མཁྱེན་གསུམ། སྦྱོར་བཞི། ཆོས་སྐུའི་ལུས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རྣམ་མཁྱེན། ལམ་ཤེས། གཞི་ཤེས་ཀྱི་ལུས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རྣམ་མཁྱེན་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཚུལ་དང༌། དེའི་འཆད་བྱེད་གཏན་ལ་དབབ་པ། རྟེན་གྱི་གང་ ཟག་གོ །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འདིར་རྣམ་མཁྱེན་སྟོན་ན་དེ་མི་སྟོན་པར་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་སྟོན་ཞེ་ན། དོན་བཅུ་པོ་འདིས་མཚོན་ནས་སྟོན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་མཚོན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཆེན་པོ་དག་ན་རེ། བཅུ་པོ་འདི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྒྱུས་མཚོན་ནས་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན་རྒྱུ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྟེན་དང་དམིགས་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ་བཞི་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཡང་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། བསམ་པའི་ཁྱད་པར་སེམས་བསྐྱེད་པ། གདམས་ངག་དང་རྗེས་བསྟན་ཐོབ་པ། སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ངེས་འབྱེད་ལ་གནས་པ། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཆོས་དབྱིངས་དང་ལྡན་པའོ། །རྟེན་དེས་དམིགས་པ་བཅུ་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་གྱི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་བཞི་བྱས་པས་དེ་འཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མེར། རྒྱུ་བཅུ་རྫོགས་པས་འབྲས་བུ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད། ཅེས་སོགས་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལ་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་ན་རེ། འདི་ནི་རྒྱུས་འབྲས་བུ་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་གང་དུ་འབྱུང་ས་བདུན་གྱིས་འབྲས་བུ་དང༌། ལྷག་མས་རྒྱུ་བསྟན་ལ། གཞན་ཡང་དམིགས་པར་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་འདུས་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བཤད་ནས་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་པ་གཅིག་རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས། ཡུལ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་མཚོན་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་རྒྱན་སྣང་དང་ཡེ་ཤེས
Chinese
是为了象征的意义。第三个解释是，当显示远离无常等执着的对治法为基础智时，由此产生的相反的道，显示为声闻缘觉的道。并且，为了单独显示那个道是独立的，所以不重复。第四个是，一切智和法身重复，因为在两者中都显示了两者的缘故吗？不重复，因为第一个是从境的角度，第八个是从果的角度来解释的。如果从名相上说，是因为从象征和自性的角度来显示的缘故。第二部分分为两部分：真实意义和避免重复。第一部分分为三部分：三智，四加行，以及法身的身体广大地解释。第一部分分为三部分：一切智，道智，以及基础智的身体广大地解释。第一部分分为三部分：如何解释一切智的方式，确定其解释者，以及所依的补特伽罗。第一个是：如果这里显示一切智，为什么不显示它而显示发心等呢？因为用这十个意义来象征地显示，所以没有过失。如何象征呢？对此，大德们说：这十个是成就一切智的因，因此用因来象征地显示果。如果因是如何的呢？因是成就，而它又是所依、所缘、所为和自性四者。所依也具有四法，即：意乐的差别是发心，获得教言和随教，加行的差别是安住于决择，种姓的差别是具有法界。那个所依缘于十一个所缘，为了三个所为而作四种成就，因此获得它。如是，在《宝灯论》中也说：十因圆满，即是遍知果。等等这样解释。对此，以前的智者们说：这不是用因来象征果。那么是什么呢？产生三个所为的七个以果，剩余的以因显示。此外，因为所缘中包含了所有应知，所以说了因果的一切相，并且直接了知它的一种智慧就是一切智。这是用境来象征有境而说的。
English
It is for the meaning of symbolizing. The third explanation is that when the antidote to being free from clinging to impermanence, etc., is shown as the base knowledge, the opposite paths that arise from it are shown to be the paths of hearers and solitary realizers. And, in order to separately show that path as independent, it is not repeated. The fourth is, are all-knowing and dharmakaya repeated, because both are shown in both? It is not repeated, because the first is explained from the perspective of the object, and the eighth is explained from the perspective of the result. If it is said in terms of names, it is because it is shown from the perspective of symbol and self-nature. The second part is divided into two parts: the real meaning and avoiding repetition. The first part is divided into three parts: the three wisdoms, the four applications, and the body of the dharmakaya is extensively explained. The first part is divided into three parts: all-knowing, path knowledge, and the body of base knowledge is extensively explained. The first part is divided into three parts: how the all-knowing is explained, establishing its explainer, and the basis of the individual. The first is: if all-knowing is shown here, why show the generation of bodhicitta, etc., instead of showing it? Because it is shown symbolically with these ten meanings, there is no fault. How is it symbolized? To this, the great ones say: these ten are the cause of accomplishing all-knowing, therefore the result is shown symbolically with the cause. If the cause is how? The cause is accomplishment, and it is also the basis, the object, the purpose, and the self-nature, which are four. The basis also has four qualities, namely: the difference of intention is the generation of bodhicitta, obtaining instructions and following instructions, the difference of application is abiding in discernment, and the difference of lineage is having the dharmadhatu. That basis focuses on eleven objects, and by doing four accomplishments for the sake of three purposes, it is obtained. Thus, in the Jewel Lamp Treatise, it is also said: When the ten causes are complete, it is the all-knowing fruit itself. And so on, it is explained. To this, the previous scholars say: this is not symbolizing the fruit with the cause. Then what is it? The seven places where the three purposes arise are shown with the fruit, and the remainder is shown with the cause. Furthermore, because all knowable things are included in the object, all aspects of cause and effect are explained, and one wisdom that directly knows it is all-knowing. This is said by symbolizing the object with the object-possessor.
Tibetan
་ཞབས་ ཀྱིས་བཤད་ཀྱང་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །འདི་ལྟར་ཡང་བཤད་ནུས་ཏེ། སྤྱིར་རྣམ་མཁྱེན་ནི་སའི་རྡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཇི་སྙེད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ནམ་མི་མཁྱེན་ཡང་བླའི། འོན་ཀྱང་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཆ་ཚང་ཞིག་མཁྱེན་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རྣམ་མཁྱེན་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་དེ་ཡང་འདིར་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པས་ཚང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདིར་བཤད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་ནི་གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱི་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདི་ཡིས་སྲིན་བུའི་གྲངས་མཁྱེན་པ། །ངེད་ལ་འགར་ཡང་ཉེར་མཁོ་མེད། །བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐབས་དང་བཅས་པ་རིག་མཛད་པ། །གང་ཚེ་ཚད་མ་ཉིད་འདོད་ཀྱི། །ཐམས་ཅད་རིག་མཛད་མ་ཡིན་ནོ། །རིང་པོ་མཐོང་ངམ་མིན་ཡང་རུང༌། །འདོད་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། ལམ་གྱི་རང་བཞིན་སེམས་བསྐྱེད་པ། སེམས་བསྐྱེད་དག་བྱེད་གདམས་ངག་ནོད་པ། གདམས་པའི་འབྲས་བུ་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག །གདམས་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོའི་མཚན་ཉིད་ས་མཚམས་དང་བཅས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་གདམས་ངག་ཙམ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་ཆེན་གདམས་ངག་གོ །དང་པོ་ནི། ཐར་ལམ་མ་ནོར་བར་སྟོན་པའི་རྗོད་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གདམས་ངག་ནི། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ཐོབ་པའི་ཐབས་མ་ནོར་བར་ འདོམས་པའི་རྗོད་བྱེད་དོ། །འདི་ཡི་ས་མཚམས་དང་སྟོན་པ་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་དགོས་མི་དགོས་རྣམས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། མི་རྟོག་པས་རྒྱུད་མཐོང་སྤངས་ལས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་མཐོང་ལམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་ནི། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་མངོན་རྟོགས་གང་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་ནི། ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའོ། །དབྱེ་ན་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་གྱི་དྲོད་རྩེ་བཟོད་མཆོག་རྣམ་པ་བཞིའོ། །བཞི་པ་ལ་བཞི། སྒྲུབ་པའི་རྟེན། སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ། སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་རིགས་ཙམ་ཞིག་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་སོ། །དང་པོ་ནི། དབྱིངས་གང་ཞིག་སྦྱངས་ན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་སྤྱི་ཙམ་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་འ
Chinese
虽由（其他）论师宣说，然亦不相违背。亦可如是宣说，总而言之，遍知是否了知如大地微尘等一切诸相？然若了知为求解脱者获得解脱之完整方法，仅此亦可圆满遍知。此处为令此方法圆满，故宣说发心等。故此处所说之遍知，乃为了知求解脱者一切希求之相，如《释量论》云：“此知虫数于我等，何亦无有少许用，了知应取应舍性，及具方便是为量，何时欲为定量性，非谓了知一切法，见久远与不见等，然见欲性即为见。”如是。 二者分为四：道之自性发心；清净发心，纳受教言；教言之果，决择支分；不颠倒修持教言之义。初者，连同体相与界限，将于后文阐述。 二者分为二：总的教言与特别的大乘教言。初者，乃是不错谬地指示解脱道之语。二者，大乘教言乃是不错谬地教示为求大乘发心之义，应如何获得之语。此之界限与导师是否需要佛陀等，将于后文阐述。 三者，以无分别智遣除见断，乃是决定生起见道之因，故决择支分乃是与解脱分相应之后所生起的任何随欲现观，皆摄于行位。特别是大乘加行道，乃是于大乘资粮道之后所生起的任何随欲之智慧，皆摄于行位。若作区分，则有具足五种差别之暖位、顶位、忍位、胜法位四者。 四者分为四：修持之所依；修持之所缘；为修持之目的而行之事；修持自身之体性。初者分为二：总的种姓与特别的大乘种姓。初者，乃是任何界，若加以修习，皆可转为菩提。二者分为二：总的大乘种姓与特别的。
English
Although explained by other teachers, there is no contradiction. It can also be explained in this way: In general, does the Omniscient One know all the aspects, such as the dust of the earth? However, if one knows the complete method for those seeking liberation to attain it, that alone is sufficient for complete omniscience. Here, in order to complete this method, the generation of Bodhicitta and so on are taught. Therefore, the omniscience spoken of here is the knowledge of all aspects desired by those seeking liberation, as it is said in the Pramāṇavārttika: "This knowledge of the number of insects is of no use to us. Knowing the nature of what should be taken and abandoned, along with the means, is the measure. When is the desire for the nature of measure, not the knowledge of all things? Seeing the distant or not seeing it is the same, but seeing the nature of desire is seeing." The second has four parts: The nature of the path is the generation of Bodhicitta; purifying the generation of Bodhicitta, receiving instructions; the result of the instructions, the limbs of ascertainment; practicing the meaning of the instructions without inversion. The first, along with its characteristics and boundaries, will be explained later. The second has two parts: general instructions and special Mahāyāna instructions. The first is the expression that unerringly shows the path to liberation. The second, the Mahāyāna instructions, is the expression that unerringly teaches how to obtain the object of seeking for the sake of the Mahāyāna Bodhicitta. The boundaries of this and whether the teacher needs to be a Buddha will be explained later. The third, because non-conceptual wisdom abandons what is to be abandoned by seeing and is the cause of necessarily arising on the path of seeing, the limbs of ascertainment are any manifest realizations that arise after being in harmony with liberation, all of which are included in the stage of practice. In particular, the Mahāyāna path of joining is any wisdom that arises after the Mahāyāna path of accumulation, all of which are included in the stage of practice. If divided, there are the four stages of heat, peak, forbearance, and supreme dharma, which possess five distinctions. The fourth has four parts: the basis of practice; the object of practice; the purpose for which practice is done; the nature of the practice itself. The first has two parts: a general lineage and a special Mahāyāna lineage. The first is any element that, if cultivated, can be transformed into enlightenment. The second has two parts: a general Mahāyāna lineage and a specific one.